Ο Τραϊανός Δέλλας υπήρξε πάντα ένας άνθρωπος που προτιμούσε να μιλά μέσα από τις πράξεις του και όχι μέσα από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής έχει ζήσει σπουδαίες στιγμές στα γήπεδα, πανηγυρίζοντας μεγάλες επιτυχίες και γράφοντας τη δική του ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πίσω όμως από τις διακρίσεις και τις ένδοξες στιγμές, κρύβεται ένας άνθρωπος που βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπος με σκληρές δοκιμασίες.
Τα τρία μεγάλα χτυπήματα στη ζωή του Τραϊανού Δέλλα
Πριν ακόμη γνωρίσει τη γυναίκα που έμελλε να γίνει ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, τη Γωγώ Μαστροκώστα, ο Τραϊανός Δέλλας είχε περάσει μια δύσκολη προσωπική περιπέτεια, καθώς ο πρώτος του γάμος κατέληξε σε διαζύγιο. Μια περίοδος που, σύμφωνα με ανθρώπους που τον γνώριζαν, τον σημάδεψε και τον έκανε να κλειστεί ακόμη περισσότερο στον εαυτό του.
Λίγο αργότερα ήρθε η γνωριμία με τη Γωγώ Μαστροκώστα. Ανάμεσά τους αναπτύχθηκε μια σχέση αγάπης και αφοσίωσης που άντεξε στον χρόνο και στις δυσκολίες. Ωστόσο, η ζωή τους επιφύλασσε και ένα πολύ σκληρό χτύπημα, όταν η Γωγώ έχασε ένα παιδί που περίμεναν με μεγάλη χαρά. Η απώλεια αυτή συγκλόνισε και τους δύο, αποτελώντας μία από τις πιο επώδυνες στιγμές που κλήθηκαν να διαχειριστούν ως ζευγάρι.
Παρά τις δυσκολίες, παρέμειναν ενωμένοι και κατάφεραν να δημιουργήσουν τη δική τους όμορφη οικογένεια, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον σε κάθε δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής. Η ίδια η Γωγώ Μαστροκώστα είχε βάλει τέλος στις φήμες που κατά καιρούς ακούγονταν γύρω από την αρχή της σχέσης τους, ξεκαθαρίζοντας δημόσια πως γνώρισε τον Τραϊανό Δέλλα όταν εκείνος είχε ήδη χωρίσει και όχι όσο βρισκόταν ακόμη σε γάμο.
Η μεγαλύτερη όμως και πιο αβάσταχτη δοκιμασία ήρθε τα τελευταία χρόνια. Ο αγώνας της Γωγώς Μαστροκώστα με τον καρκίνο και η μάχη που έδωσε μέχρι το τέλος σημάδεψαν βαθιά τον Τραϊανό Δέλλα. Ο πρώην ποδοσφαιριστής στάθηκε διακριτικά αλλά αδιάκοπα στο πλευρό της γυναίκας της ζωής του σε κάθε στάδιο αυτής της δύσκολης διαδρομής.
Στα 56 της χρόνια η Γωγώ Μαστροκώστα άφησε την τελευταία της πνοή έπειτα από δύο εβδομάδες νοσηλείας στον 10ο όροφο του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά της, τους φίλους της αλλά και όσους την αγάπησαν όλα αυτά τα χρόνια.
Δύο ημέρες αργότερα, την Τετάρτη 27 Μαΐου, συγγενείς, φίλοι και αγαπημένα πρόσωπα της είπαν το τελευταίο «αντίο» στην κηδεία που τελέστηκε στο Ελληνικό. Στη συνέχεια, η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο αγαπημένο της Μεσολόγγι, τον τόπο καταγωγής της.
Το πιο σπαρακτικό σημείο εκείνης της ημέρας ήταν ο Τραϊανός Δέλλας. Μετά την ολοκλήρωση της ταφής και αφού ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να αποχωρεί, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής παρέμεινε μόνος πάνω από τον τάφο της αγαπημένης του για αρκετή ώρα, αδυνατώντας να αποχωριστεί τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του, τις δυσκολίες, την οικογένεια και έναν μεγάλο έρωτα που, όπως φάνηκε και από τα λόγια του στην κηδεία, δεν έσβησε ούτε στιγμή.
Ο συγκλονιστικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα
Ο Τραϊανός Δέλλας αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με έναν επικήδειο που καθήλωσε όσους βρίσκονταν στην εκκλησία.
«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.
Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.
Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».
