Μια βαθιά προσωπική και ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση έκανε ο Τάσος Δούσης μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, με αφορμή την ασύλληπτη τραγωδία στην Ηλιούπολη, όπου μία 17χρονη κοπέλα έχασε τη ζωή της πέφτοντας στο κενό μαζί με τη φίλη της, η οποία συνεχίζει να δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
Ο γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης θέλησε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα τόσο προς τους γονείς όσο και προς τα νέα παιδιά που νιώθουν ασφυκτική πίεση γύρω από τις Πανελλήνιες εξετάσεις και την ανάγκη της «επιτυχίας». Μέσα από μια εξομολόγηση ζωής, ο Τάσος Δούσης μίλησε ανοιχτά για τις δικές του σχολικές δυσκολίες, τις αποτυχίες, τη στήριξη που δέχθηκε από τη μητέρα του και την πορεία που τελικά κατάφερε να χαράξει χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο, τονίζοντας πως μια αποτυχία στις εξετάσεις δεν καθορίζει το μέλλον κανενός παιδιού.
Η ανάρτηση του Τάσου Δούση
Τα παιδιά μας απελπίζονται και κάποια αυτοκτονούν! Γιατί;
Το άρθρο το γράφω με αφορμή τον ακαριαίο θάνατο ενός νέου κοριτσιού 16 ετών, που έκανε βουτιά θανάτου από τον 6ο όροφο της πολυκατοικίας του στην Ηλιούπολη, μαζί με την φίλη της που χαροπαλεύει.
Το γράφω και για όλους τους γονείς που αγωνιούν για το αν το παιδί τους θα «περάσει» στις πανελλήνιες!
Το γράφω και για όλα τα νέα παιδιά που λένε…. «Δεν θέλω να ζω άλλο έτσι»
Τα παιδιά που αισθάνονται «πιεσμένα» για να πετύχουν στις πανελλήνιες, αλλά και για τα παιδιά που αισθάνονται «αποτυχημένα» που δεν θα περάσουν στο πανεπιστήμιο!
Ακούστε με καλά! Η πιο κραυγαλέα περίπτωση «αποτυχημένου» πανελληνίων είμαι εγώ! Τελικά επιβίωσα και δεν τα πήγα και άσχημα 
Η στιγμή των εξετάσεων δεν κρίνει την ζωή σου. Προκομμένο παιδί = να περάσει στο πανεπιστήμιο! Μπούρδες.
Το όνομα μου είναι Τάσος Δούσης. Μεγάλωσα σε μια πάμφτωχη οικογένεια στο Αιγάλεω. Δεν θα εξηγήσω το γιατί ,αλλά ΠΟΤΕ δεν γούσταρα το σχολείο. Μου άρεσε η γνώση, δεν μου άρεσε το σχολείο. Κακώς φυσικά, αλλά έτσι έτυχε.
Στην πρώτη γυμνασίου στο πρώτο τρίμηνο πήγαμε με την μητέρα μου να πάρουμε τους βαθμούς. Την προειδοποίησα στον δρόμο πως δεν τα πήγα καλά. Το σοκ φυσικά ήταν μεγάλο, έπεφτα κάτω από την βάση σε 8 μαθήματα! Πάνω από την βάση είχα μόνο στην γυμναστική, στα θρησκευτικά, στην ιστορία…
Η μάνα μου φυσικά εξοργίστηκε και στο τσάκα γλίτωσα την σκηνή μέσα στο σχολείο(Ήταν το γνωστό «θα τα πούμε σπίτι»)
Για την μάνα μου είχαν έρθει τα πάνω κάτω, αλλά αυτό που δεν μπορούσε να χωνέψει με τίποτα, ήταν πως είχα πάρει κάτω από την βάση και στα οικοκυρικά!
Το ξεχέσιμο που έφαγα απ όλους τους καθηγητές ήταν …διαστημικό και σε επανάληψη. «Έξυπνος, αλλά τεμπέλης»
Η άτιμη η μάνα μου δεν σταμάταγε, πήγε σε όλους για να φάει την κρυάδα. Στο τέλος έφτασε και η σειρά της κυρίας των οικοκυρικών. «Κυρία μου ο γιος σας είναι ένα μηδενικό, δεν θα καταφέρει τίποτα στην ζωή του…»
Η απάντηση της μάνας μου.
«Αυτή είναι η άποψη σας, αλλά η ζωή θα μας δείξει αν έχετε δίκιο ή όχι. Εγώ πιστεύω στο παιδί μου, αλλά εσείς σίγουρα όχι»
Το χειρότερο βράδυ της ζωής μου. Ενώ περίμενα την γνωστή επίθεση μετά μουσικής, η μάνα μου η κακομοίρα, η κυρά Μένη, δεν μου είπε κουβέντα. Όταν φτάσαμε στο σπίτι, πάντα αμίλητοι και σκυθρωποί, παρουσία του πατέρα μου, η μάνα μου είπε τα εξής που δεν ξέχασα σε όλη μου την ζωή.
«Όχι μόνο δεν είσαι μηδενικό, αλλά θα καταφέρεις τα πάντα στην ζωή σου, αρκεί να παλέψεις. Εμείς θα είμαστε εδώ να σε αγαπάμε και να σε στηρίζουμε»
Στην πρώτη γυμνασίου έκανα υπερπροσπάθεια και πέρασα όλα τα μαθήματα εκτός από τα γαλλικά. Μια άλλη φορά θα σας πω ,πώς έγραψα 19,5 στα γαλλικά με 15 ημέρες διάβασμα σε όλη την ύλη…
Στα 16 μου στο λύκειο, ΕΠΛ ΑΙΓΑΛΕΩ έβγαλα την πρώτη μου εφημερίδα, τις «Ακρότητες», κόντρα στον «Οδηγητή». Πούλαγα 150 τεύχη και ο «Οδηγητής» 80
Από τότε ξεκίνησα να δουλεύω, δεν ξανά έμεινα σε καμία τάξη για να μην πικράνω ξανά την μάνα μου. Έγραψα για το χατήρι της πανελλήνιες, ενώ ήξερα πως δεν θα πέρναγα πουθενά
Μαθηματικά 4,Έκθεση 14,5 ,Ιστορία 8 ,Κοινωνιολογία 11….
4η Δέσμη και δεν είχα διαβάσει ντιπ για ντιπ.
Απέτυχα, ναι, αλλά είχα βάλει σκοπό να πετύχω στην ζωή . Τα άλλα είναι ιστορία….
Δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής, εκπομπή ΕΙΚΟΝΕΣ (2001-2005),επιχειρηματίας στον Τύπο από το 2005 έως και σήμερα, 2026, και ξανά ΕΙΚΟΝΕΣ -γιατί έτσι γούσταρα- 2019-2026 και βλέπουμε… ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΧΩΡΙΣ ΠΤΥΧΙΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Πάντα όμως με σκληρή δουλειά. Και δεν είμαι μόνο εγώ…
Οι πιο πλούσιοι και πιο πετυχημένοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι αυτοδημιούργητοι δεν έχουν πτυχίο πανεπιστημίου.
Ακόμη και ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο πιο διάσημος απόφοιτος-που-δεν-αποφοίτησε του Χάρβαρντ, τόνισε πως «τα πανεπιστήμια δεν προετοιμάζουν πια τους φοιτητές για την αγορά εργασίας» συνεχίζει…
«Ίσως ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι δεν χρειάζεται να πάνε όλοι στο πανεπιστήμιο», είπε σε podcast την άνοιξη.
Ακόμη και ο Γουόρεν Μπάφετ, δισεκατομμυριούχος επενδυτής και CEO της Berkshire Hathaway, έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου πού έχει σπουδάσει ένας υποψήφιος διευθυντής.
Στην ετήσια επιστολή του προς τους μετόχους το 2025, έγραψε χαρακτηριστικά: «Δεν κοιτάζω ποτέ πού πήγε κάποιος σχολείο. Ποτέ! Υπάρχουν εξαιρετικοί μάνατζερ από διάσημα πανεπιστήμια, αλλά και πολλοί που διέπρεψαν χωρίς να έχουν πτυχίο».
Ο Μπάφετ αναφέρθηκε μάλιστα στον επιχειρηματία Πιτ Λάιγκελ, ο οποίος, χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση, ανέπτυξε τη Forest River σε μία από τις κορυφαίες εταιρείες τροχόσπιτων στις ΗΠΑ, καθώς και στον Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος εγκατέλειψε το Χάρβαρντ για να ιδρύσει τη Microsoft.
Για τη γενιά που μπήκε στην αγορά εργασίας εν μέσω τεχνολογικής μετάβασης, τα μηνύματα είναι σαφή: η προσαρμοστικότητα, η ψηφιακή εξοικείωση και η συνεχής εκπαίδευση αντικαθιστούν σταδιακά την πανεπιστημιακή ταυτότητα ως εισιτήριο για επαγγελματική επιτυχία.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΛΕΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ! Απλά λέω πως δεν χάθηκε ο κόσμος. Και πως όσοι πήραν πτυχίο δεν έκαναν και την απόλυτη επιτυχία υποχρεωτικά.
Για τους γονείς(επειδή συχνά ρωτάτε, είμαι ένας από αυτούς)
Η γνώμη μου, να αποφεύγουν να προτάσσουν τα δικά τους συναισθήματα, τις ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες τους ή τις δικές τους αγωνίες πάνω στα παιδιά. Μην δημιουργούμε ασήκωτα βάρη στα παιδιά. Το έχω κάνει και το ξέρω.
Οι γονείς οφείλουν να ακούν “πίσω” από τις λέξεις, αναγνωρίζοντας πότε η θλίψη ξεπερνά τα όρια της εφηβικής μελαγχολίας και αγγίζει τα όρια της κλινικής κατάθλιψης.
Αυτά…. Ελπίζω λίγο να βοήθησα
