Η εδραίωση μιας μακροπρόθεσμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη είναι μια τρομακτική πρόκληση. Τρομακτική – αλλά όχι αδύνατη. Ένας τρόπος για να προετοιμαστούμε για την επικείμενη άφιξή μας είναι να κατανοήσουμε καλύτερα τη συχνότητα και τις επιπτώσεις των χτυπημάτων μετεωριτών στην επιφάνεια της Σελήνης. Η NASA δεν βασίζεται μόνο στους αστροναύτες της, όπως το πλήρωμα του Artemis II, για να κάνει τη δουλειά. Χρειάζεται, όπως λέει, βοήθεια από οποιονδήποτε είναι πρόθυμος να αφιερώσει λίγο χρόνο κοιτάζοντας τη Σελήνη από τη Γη. Για τους έτοιμους και πρόθυμους απανταχού πολίτες (που γνωρίζουν ωστόσο κάποια πράγματα), ήρθε η ώρα να συμβάλουν στην συνεχιζόμενη προσπάθεια με τίτλο Impact Flash.
Η Γη βομβαρδίζεται καθημερινά από μικροσκοπικούς μετεωρίτες, αλλά μόνο ένα κλάσμα αυτών επιβιώνει στην πραγματικότητα από το πύρινο πέρασμά της μέσα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. Η Σελήνη δεν είναι τόσο τυχερή. Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι περίπου 100 μετεωρίτες διαφόρων ειδών, στο μέγεθος μπαλών του πινγκ πονγκ, χτυπούν την επιφάνεια της Σελήνης κάθε μέρα, με κάθε πρόσκρουση να απελευθερώνει ενέργεια ισοδύναμη με 7 κιλά δυναμίτη. Σαν να μην έφταναν αυτά, ένας μετεωρίτης με διάμετρο τουλάχιστον 2,5 μέτρων προσκρούει στη Σελήνη κάθε 4 χρόνια.
Αν οι άνθρωποι θέλουν να έχουν μια μακροπρόθεσμη παρουσία σε αυτόν τον γεμάτο μετεωρίτες δορυφόρο, ο σχεδιασμός μίας καλύτερης και πιο ανθεκτικής σεληνιακής βάσης απαιτεί μια ολοκληρωμένη ανάλυση της σχέσης της Σελήνης όσον αφορά τους μετεωρίτες που δέχεται. Ένας τρόπος για να αξιολογηθεί η κατάσταση είναι η παρακολούθηση και η μέτρηση γεγονότων που ονομάζονται λάμψεις πρόσκρουσης.
Όπως εξηγεί η χρηματοδοτούμενη από τη NASA ομάδα με τίτλο Γεωφυσική Εξερεύνηση της Δυναμικής και της Εξέλιξης του Ηλιακού Συστήματος (GEODES) στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, οι λάμψεις πρόσκρουσης είναι «λάμψεις φωτός κλάσματος του δευτερολέπτου» που προκαλούνται όταν μετεωροειδή χτυπούν τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.
Οι αστροναύτες του Artemis II σημείωσαν θέσεις στην πρώτη σειρά για να συμμετάσχουν σε μερικές από αυτές τις στιγμές, ολοκληρώνοντας την ιστορική τους πτήση κοντά στη Σελήνη στις 6 Απριλίου. Τα επακόλουθα οπτικά δεδομένα και τα δεδομένα του εξοπλισμού τους βοηθούν τώρα τους αστρονόμους να κατανοήσουν τους σημερινούς ρυθμούς πρόσκρουσης, καθώς και πώς αυτοί μπορεί να αλλάξουν σε μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αλλά για να μάθουν πραγματικά για αυτά τα συμβάντα, χρειάζονται πολύ περισσότερο αρχικό υλικό.
Εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι το Impact Flash. Οι διοργανωτές ζητούν από οποιονδήποτε διαθέτει ένα αρκετά ισχυρό τηλεσκόπιο, να το στρέψει προς το σκοτεινό ημισφαίριο της σελήνης και να περιμένει να ξετυλιχθεί το… δράμα. Για την καλύτερη δυνατή τύχη, η ομάδα προτείνει εξοπλισμό με κάτοπτρο ή φακό τουλάχιστον 4 ιντσών (δηλαδή περίπου 10,2 εκατοστών), αυτόματη παρακολούθηση και δυνατότητα εγγραφής βίντεο 25-30 καρέ ανά δευτερόλεπτο.
Ενώ οι εθελοντές ενθαρρύνονται να προσπαθήσουν να εντοπίσουν οι ίδιοι τυχόν νέες λάμψεις πρόσκρουσης χρησιμοποιώντας δημόσια διαθέσιμο λογισμικό, όλα τα κλιπ πρέπει να μεταφορτωθούν στην επίσημη βάση δεδομένων Lunar Impact Flash. Από εκεί, οι αστρονόμοι θα εξετάσουν τις υποβολές και θα εξαγάγουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες από τις θεάσεις των μετεωριτών.
Τα αποτελέσματα ξεπερνούν επίσης τον σχεδιασμό μιας μελλοντικής σεληνιακής βάσης. Σύμφωνα με τον πλανητικό επιστήμονα του Εθνικού Εργαστηρίου του Λος Άλαμος και επικεφαλής του έργου Impact Flash, Μπεν Φερνάντο, το επόμενο βήμα θα είναι η χρήση των δεδομένων για τη διερεύνηση των σεισμών της Σελήνης.
«Σχεδιάζουμε να στείλουμε σεισμογράφους στη Σελήνη για να μετρήσουμε πώς σείεται το έδαφος», εξήγησε ο Φερνάντο σε μια δήλωση. «Οι μετρήσεις σας για τις λάμψεις πρόσκρουσης θα μας βοηθήσουν να υπολογίσουμε τις πηγές των σεισμών που ανιχνεύουμε. Αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς μοιάζει το εσωτερικό της Σελήνης».
photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ-EPA-NASA
