Μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της εκπομπής του έζησε το πρωί του Σαββάτου 25 Απριλίου ο Τάσος Ιορδανίδης, που δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του μιλώντας για τον Στέφανο Ληναίο στο «Καλημέρα είπαμε;». Ο σπουδαίος ηθοποιός που έφυγε από τη ζωή στα 98 του χρόνια άφησε πίσω του μια βαριά καλλιτεχνική κληρονομιά, αλλά και ιστορίες που θα μείνουν χαραγμένες σε όσους τον γνώρισαν από κοντά.
Ο ηθοποιός και παρουσιαστής της ΕΡΤ θέλησε να μοιραστεί με το κοινό μικρές στιγμές που αποτυπώνουν το μεγαλείο ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την τέχνη μέχρι τέλους. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου για μένα και για την οικογένειά μου. Αυτό θέλω να πω είναι ότι έλεγε πάντα και νομίζω το κράτησε και ο ίδιος σε όλη την πορεία αυτή, ότι “έναν σκοπό έχει ο άνθρωπος στη ζωή του, είτε μέσω της τέχνης του είτε μέσω του επαγγέλματός του: να είναι ωφέλιμος”», κάτι που καθόριζε όλη τη στάση ζωής του Στέφανου Ληναίου.
Τάσος Ιορδανίδης: Όσα είπε για την απώλεια του Στέφανου Ληναίου
Μάλιστα αναφέρθηκε και στη στάση ζωής του ίδιου και της συζύγου του, Έλλης Φωτίου, υπογραμμίζοντας πως το Θέατρο Άλφα δεν ζήτησε ποτέ επιχορήγηση, λειτουργώντας αποκλειστικά με δικά του μέσα, κάτι που σήμερα φαντάζει σχεδόν αδιανόητο. Ένα θέατρο απ’ όπου, όπως είπε, έχουν περάσει σχεδόν όλοι οι Αθηναίοι, αν όχι όλος ο κόσμος, με ρεπερτόριο που είχε πάντα στο επίκεντρο τον άνθρωπο.
Η στιγμή όμως που «λύγισε» πραγματικά τον Τάσο Ιορδανίδη ήρθε λίγο αργότερα, όταν μίλησε για περιστατικά από τη ζωή τους: «Τέλος πάντων, το τι έχει ζήσει αυτό το θέατρο… Δύο περιστατικά θα πω. Το ένα είναι με τον εγγονό του, ο οποίος είναι ένα παιδί το οποίο διαπρέπει. Ο Στεφανάκος. Και ο οποίος δεν το λέει απλώς συναισθηματικά “πόσο πολύ θα μου λείψει ο παππούς”. Σκέψου, έναν άνθρωπο ο οποίος έφυγε στα 98, πόσο θα λείψει σε ένα νέο παιδί».
Και συμπλήρωσε: «Το τελευταίο που θέλω να σας πω, παιδιά, το οποίο είναι το πιο συγκινητικό, απ’ τα πιο συγκινητικά που έχω ζήσει. Πέρα από την επίσκεψή του στο θέατρο, κάποιες στιγμές πήγαινε κι έπινε το καφεδάκι του στο θέατρο. Έχουμε κάμερες στο θέατρο. Και τυχαία είμαι σ’ ένα γύρισμα. Τυχαία όπως είμαι, κοιτάω τις κάμερες στο θέατρο και τον ακούω να μπαίνει στην αίθουσα, μόνος του και να λέει: “Δώσε μου λίγο ακόμα… Δώσε μου λίγο ακόμα”».
«Έτσι έπαιρνε ενέργεια απ’ αυτή την αίθουσα. Κι άλλο ένα, τελευταίο και κλείνω. Αποφάσισε κάποια στιγμή να σταματήσει ν’ ανεβαίνει στη σκηνή. Από τότε, τον παρακαλούσανε να βγει γενικότερα, να τοποθετηθεί, να δηλώσει κάτι, όχι μόνο για να παίξει. Δεν βγήκε ποτέ. Και έλεγε: “Θέλω οι άνθρωποι, έτσι να με θυμούνται, πιο ακμαίο”. Αν κι ήταν ακμαίος, το μυαλό του ήταν ξυράφι», είπε κλείνοντας ο Τάσος Ιορδανίδης.
