– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι μετά το τριήμερο που πέρασε με τις εξελίξεις στη Νέα Αριστερά και τα μαθήματα που παίρνει το ΠΑΣΟΚ από τα «κουκιά», άρχισα να καταλαβαίνω πως τα πράγματα στην πολιτική θα γίνουν ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Τηλεφωνώντας σε έναν φίλο που παρακολουθεί τα κομματικά, ζήτησα να μάθω τι παίζεται πίσω από τις κάμερες. Όπως μου είπε, οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για πολλούς.
Η Διαμαντοπούλου θέλει την πρώτη θέση
Από έναν φίλο έμαθα ότι η Άννα Διαμαντοπούλου δεν πάει στην Κεντρική Επιτροπή για τη… βόλτα. Στόχος της είναι η πρώτη θέση και αυτό το ξέρουν όλοι στην Κουμουνδούρου. «Θα δώσει τη μάχη για την πρωτιά», μου είπαν, «και έχει την απόλυτη στήριξη του Ανδρουλάκη». Δεν πέρασε απαρατήρητο άλλωστε ότι ήταν το μόνο κορυφαίο στέλεχος που στήριξε τη διαγραφή του Κωνσταντινόπουλου. Συμπτώσεις δεν υπάρχουν στην πολιτική, έτσι;
Στρατολογίες στη Μεσσηνία
Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι ο Μητσοτάκης έχει σχέδιο για τον Σαμαρά. Όπως μου είπαν, γίνονται συναντήσεις για να φέρουν τον Δημήτρη Καφαντάρη στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Πρώην δήμαρχος Πύλου, νυν γγ της ΚΕΔΕ και θεωρείται από τους πλέον «σαμαρικούς» της Μεσσηνίας. Το Μαξίμου πιστεύει ότι με τις «μεταγραφές» θα κάμψει τη δύναμη του πρώην πρωθυπουργού. Αν κάνει κόμμα βέβαια…
Το δίλημμα του Χαρίτση
Ένα πράγμα που δεν το πήρατε χαμπάρι: ο Αλέξης Χαρίτσης και να ήθελε δεν μπορεί να παραιτηθεί από βουλευτής. Γιατί; Γιατί τη θέση του θα την πάρει ο Μανώλης Μάκαρης που είναι με τον Κασσελάκη. Κι έτσι η παραίτησή του από την προεδρία της Νέας Αριστεράς θα φέρει… ενίσχυση στον αντίπαλό του. Απίθανα πράγματα, έτσι;
Οι επιστροφές που συζητούνται
Άνθρωπος που είδε μου είπε ότι στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη βρίσκονται σε συζητήσεις με τη Θεοδώρα Τζάκρη και τη Γιώτα Πούλου για επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ. Οι δύο βουλευτίνες που έριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ από την αξιωματική αντιπολίτευση τον Νοέμβριο του 2024. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι οι συζητήσεις βρίσκονται σε καλό δρόμο. Οι τελικές αποφάσεις όμως θα ληφθούν μετά το Συνέδριο.
Η μάχη των «κουκιών»
Δεν σας κρύβω ότι έχω ένα βάρος με τη μάχη που έγινε μεταξύ Χριστοδουλάκη και Δούκα για το ποιος κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στη μάχη των συνέδρων. Ο Γερουλάνος είχε τη σοφία να μην μπει σε αυτή τη διαδικασία – ξέρει ότι τα οργανωτικά δεν είναι το δυνατό του σημείο. Αλλά αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι οι θέσεις που θα προτείνει ο Δούκας στο συνέδριο.
Η Μελόνι και η βενζίνη
Από έναν φίλο που παρακολουθεί τα ευρωπαϊκά έμαθα ότι η Τζόρτζια Μελόνι μείωσε τον φόρο βενζίνης και το κάνει θέμα στα social media. «Η κυβέρνησίς μας συνεχίζει να δραστηριοποιείται με στόχο την αντιμετώπιση της αύξησης της τιμής των καυσίμων», γράφει. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι: γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει το ίδιο;
Τα περί «οροφών δαπανών»
Όπως μου είπαν, ο Μαρινάκης μιλάει για «οροφές δαπανών» και «αντίμετρα» όταν τον ρωτάνε για τους φόρους στα καύσιμα. «Πρέπει να βγαίνει ο λογαριασμός», λέει. Το αν βγαίνει ο λογαριασμός των πολιτών με τις αποδοχές που έχουν και τις ανατιμήσεις που αντιμετωπίζουν μάλλον δεν τον απασχολεί…
Οι φόροι που πληρώνουμε
Δεν το πήρατε χαμπάρι αλλά τα έσοδα από τον ΕΦΚ στη βενζίνη ανέρχονται σε 2,095 δισ. ευρώ ετησίως, στα οποία προστίθεται 1,5 δισ. από το ντήζελ. Κι επάνω σε αυτά βάζουν και ΦΠΑ 24%. Δηλαδή φόρο επί του φόρου. Οι φόροι αποτελούν το 55% έως 65% της τελικής τιμής. Και μετά απορούν γιατί γκρινιάζουν οι πολίτες…
Success story ή δικαιολογίες;
Άνθρωπος που άκουσε κυβερνητικούς παράγοντες μου είπε ότι σχολιάζουν: «δεν είμαστε το ίδιο με την Ιταλία που είναι μια μεγάλη βιομηχανική χώρα». Ήταν οι ίδιοι όμως που θριαμβολογούσαν για το success story της ελληνικής οικονομίας. Τι έγινε τώρα; Πώς γίνεται και δεν έχουμε δυνατότητες ανάλογες με της Αυστρίας και της Πορτογαλίας;
Εισπρακτικός μηχανισμός
Προσπαθώ να τη σκαπουλάρω αλλά δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: έχουν καταστήσει τα πρατήρια βενζίνης εισπρακτικό μηχανισμό της Εφορίας. Στη βενζίνη ο φόρος είναι 70 λεπτά ανά λίτρο, στο πετρέλαιο 41 λεπτά. Και το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται στα έσοδα του Δημοσίου και όχι στην ευημερία των πολιτών. Εποχή παράκρουσης…
Κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί αν συνεχίσω θα γράψω πράγματα που δεν πρέπει. Αλλά το ερώτημα παραμένει: η Ελλάδα γιατί δεν μπορεί, κ. Πρωθυπουργέ;
