Η Ιρανή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και επιζήσασα βασανιστηρίων Νασρίν Παρβάζ, σε ανάλυσή της στον Guardian, περιγράφει με έντονη συγκίνηση και αγωνία την κατάσταση που βιώνουν οι πολίτες στο Ιράν καθώς οι αεροπορικές επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ πλήττουν τη χώρα.
Όπως αναφέρει, παρακολουθεί τις ειδήσεις από το Ιράν χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τη θλίψη της. Η ίδια υπενθυμίζει ότι υπήρξε φυλακισμένη και βασανισμένη από το καθεστώς και ότι για χρόνια ζητούσε από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνή Μέσα Ενημέρωσης να συνεχίσουν να εστιάζουν στην κατάσταση της χώρας. Ωστόσο, σήμερα βλέπει αμερικανοϊσραηλινές βόμβες να πέφτουν στο Ιράν, ενώ ορισμένοι Ιρανοί πανηγυρίζουν τον πόλεμο, την ώρα που αθώοι άνθρωποι πεθαίνουν. Όπως σημειώνει, η καρδιά της ραγίζει για τη χώρα της.
Ο πόλεμος δεν γίνεται για την ελευθερία των Ιρανών
Η Νασρίν Παρβάζ τονίζει ότι πρέπει να είναι σαφές πως όταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αποφάσισαν να ξεκινήσουν αυτόν τον πόλεμο, δεν το έκαναν από επιθυμία να απελευθερώσουν τον ιρανικό λαό από την τυραννία του καθεστώτος. Υπενθυμίζει ότι ο Νετανιάχου δήλωσε τη δεύτερη ημέρα του πολέμου πως «αυτός ο συνασπισμός δυνάμεων μάς επιτρέπει να κάνουμε αυτό που λαχταρούσα να κάνω εδώ και 40 χρόνια» και ότι έχει ονομάσει την επιχείρηση «Βρυχηθμός του Λιονταριού».
Την ίδια στιγμή, όπως σημειώνει, Ιρανοί μοναρχικοί πανηγυρίζουν τη σφαγή, κρατώντας τη σημαία της εποχής του Σάχη με το λιοντάρι και τον ήλιο.
Φιλοδοξίες εξουσίας από την εξορία
Σύμφωνα με την Παρβάζ, ενώ το καθεστώς επέλεξε νέο ανώτατο ηγέτη τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ένας άλλος άνδρας στην εξορία ονειρεύεται να γίνει βασιλιάς. Πρόκειται για τον Ρεζά Παχλαβί, γιο του πρώην Σάχη, τον οποίο οι Ιρανοί αγωνίστηκαν σκληρά για να ανατρέψουν στην επανάσταση του 1979.
Ο Παχλαβί, όπως σημειώνει, πιστεύει ότι βρίσκεται πλέον σε «μοναδική θέση» για να ηγηθεί της χώρας. Την 1η Μαρτίου έγραψε στο Twitter ότι η καρδιά του πονά για τους τρεις Αμερικανούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν και τους πέντε που τραυματίστηκαν από το καθεστώς, προσθέτοντας ότι ο ιρανικός λαός τους χρωστά για πάντα.
Η Παρβάζ υποστηρίζει ότι ο Παχλαβί εμφανίζεται περισσότερο Αμερικανός παρά Ιρανός, καθώς – όπως γράφει – αν ήταν πραγματικά Ιρανός θα εξέφραζε την ίδια θλίψη για τους χιλιάδες Ιρανούς αμάχους που σκοτώθηκαν σε αυτή τη νέα επίθεση, μεταξύ των οποίων περισσότερες από 150 μαθήτριες που πιστεύεται ότι σκοτώθηκαν από αμερικανικό πλήγμα.
Οι μνήμες πολέμου μέσα στο Ιράν
Η Παρβάζ υπογραμμίζει ότι δεν μπορεί να κριθούν με τον ίδιο τρόπο όσοι υψώνουν τη μοναρχική σημαία μέσα στο Ιράν και όσοι το κάνουν στο εξωτερικό. Ορισμένοι μοναρχικοί της διασποράς ήταν κάποτε μέλη των ισλαμικών φρουρών και ο πόλεμος ΗΠΑ–Ισραήλ μπορεί να τους φέρει στην εξουσία.
Οι άνθρωποι μέσα στο Ιράν, γράφει, έζησαν οκτώ χρόνια πολέμου με το Ιράκ και γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πόλεμος φέρνει μόνο φρίκη και θάνατο. Από τότε, όπως σημειώνει, έχουν βιώσει επανειλημμένα την καταστολή από το ίδιο το καθεστώς. Χρησιμοποιεί μάλιστα την εικόνα ενός ανθρώπου που πνίγεται και προσπαθεί να πιαστεί από οτιδήποτε, ακόμη κι αν αυτό τον τραβάει ακόμη πιο βαθιά. Έτσι εξηγεί γιατί ορισμένοι αποδέχονται τον Παχλαβί ως πιθανή λύση.
Η ίδια υπενθυμίζει ότι το 1953 οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποίησαν πραξικόπημα που έφερε στην εξουσία τον πατέρα του, τον Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, και σημειώνει ότι πολλοί φοβούνται πως σήμερα επιχειρείται κάτι παρόμοιο.
Israel’s bombing of oil refineries saturated rainfall with oil, causing acidic rain and a toxic black cloud over Tehran, Iran.
The cloud is expected to move northeast toward Central Asia and western China, potentially spreading acid rain across multiple Asian nations. pic.twitter.com/z6dKBhc6Ov
— Suppressed News. (@SuppressedNws1) March 8, 2026
Καλέσματα για εξέγερση χωρίς καμία πραγματική βοήθεια
Η Παρβάζ επικρίνει επίσης τις εκκλήσεις των ηγετών για εξέγερση. Όπως γράφει, ο Τραμπ, ο Νετανιάχου και ο Παχλαβί έχουν καλέσει ξανά τον ιρανικό λαό να εξεγερθεί.
Υπενθυμίζει ότι στις 13 Ιανουαρίου ο Τραμπ είχε πει στους Ιρανούς «συνεχίστε να διαδηλώνετε… βοήθεια έρχεται». Όμως, όπως σημειώνει, καμία βοήθεια δεν έφτασε και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν.
Τώρα, συνεχίζει, ο Τραμπ καλεί ξανά τον λαό να εξεγερθεί και να πάρει την κυβέρνηση στα χέρια του, αλλά αντί για βοήθεια αυτό που φτάνει είναι μόνο βόμβες.
Η δήλωση του Νετανιάχου, η παρόμοια έκκληση του Παχλαβί και το κάλεσμα του Τραμπ για συνέχιση των διαδηλώσεων, όπως υποστηρίζει, καταδικάζουν τον λαό σε θάνατο. Δίνουν στο καθεστώς τη δυνατότητα να παρουσιάζει όσους βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας ψωμί και ελευθερία ως συνεργάτες ξένων δυνάμεων.
Η Παρβάζ σημειώνει ότι το καθεστώς εκτελεί συστηματικά ακτιβιστές κατηγορώντας τους ότι είναι πράκτορες των ΗΠΑ ή του Ισραήλ. Παράλληλα με όσους σκοτώθηκαν στις πρόσφατες εξεγέρσεις, περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι συνελήφθησαν, ανάμεσά τους και εκατοντάδες παιδιά.
Ένας επικίνδυνος δρόμος για τον λαό του Ιράν
Κατά την Παρβάζ, το να ζητεί κανείς από αθώους ανθρώπους να εξεγερθούν σε μια χώρα όπου η συνεργασία με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ τιμωρείται με θάνατο είναι απερίσκεπτο και θανατηφόρο.
Η ίδια εκτιμά ότι πολλές δυνάμεις φοβήθηκαν την επιτυχία μιας πραγματικής λαϊκής εξέγερσης. Όχι μόνο το καθεστώς, αλλά και το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να ανησυχούν ότι ο λαός θα μπορούσε να ανατρέψει μόνος του την Ισλαμική Δημοκρατία. Μια εξέγερση που θα ξεκινούσε από τους απλούς ανθρώπους θα ήταν ανεξέλεγκτη. Για τον λόγο αυτό, όπως γράφει, η αλλαγή καθεστώτος φαίνεται να οργανώνεται προσεκτικά και να μην επιτρέπεται να αναδυθεί από τα κάτω.
Η Παρβάζ αναφέρει επίσης ότι όσοι επικρίνουν τον πόλεμο λέγοντας πως δεν πρόκειται να φέρει ελευθερία στο Ιράν ή ότι οι σφαίρες δεν φέρνουν ψωμί και ελευθερία δέχονται επιθέσεις από μοναρχικούς, οι οποίοι λένε «είστε μαζί μας ή με το καθεστώς».
Όπως υποστηρίζει, πολλοί από αυτούς δεν έχουν υπάρξει ποτέ πολιτικά ενεργοί ούτε έχουν βιώσει φυλακή ή βασανιστήρια.
Υπενθυμίζει ότι όταν το καθεστώς πήρε την εξουσία, η δική της γενιά αγωνίστηκε εναντίον του και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν, ενώ πολλοί μοναρχικοί εγκατέλειψαν τη χώρα.
Σήμερα, γράφει, ορισμένοι μοναρχικοί καταδικάζουν όσους Ιρανούς αντιτίθενται στην εισβολή και στη δολοφονία αμάχων, χρησιμοποιώντας συνθήματα όπως «Θάνατος στους μουλάδες, στους αριστερούς και στους Μουτζαχεντίν».
Κλείνοντας την ανάλυσή της, η Νασρίν Παρβάζ υποστηρίζει ότι τώρα που τόσες δυνάμεις έχουν στραφεί εναντίον του λαού του Ιράν, ο υπόλοιπος κόσμος πρέπει να σταθεί ενωμένος απέναντι σε αυτή τη σφαγή αμάχων από τον ουρανό. Εκφράζει την ελπίδα ότι οι λαοί της Δύσης θα υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στον πόλεμο και θα απαιτήσουν τον τερματισμό του.
