Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η Β. Κόκκαλη, επιζήσασα του ατυχήματος, μοιράζεται τις συγκλονιστικές της αναμνήσεις. Περιγράφει τις στιγμές τρόμου, όταν τα παιδιά φώναζαν για βοήθεια, μία εικόνα που παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της.
Η Κόκκαλη αναφέρεται στη σιωπή που ακολούθησε, αποκαλύπτοντας τον πόνο και την απελπισία που βίωσαν εκείνες οι οικογένειες. Η μαρτυρία της εστιάζει στην ανάγκη για δικαιοσύνη και στην μνήμη των θυμάτων, καλώντας την κοινωνία να μην ξεχάσει την τραγωδία και τις συνέπειές της.
