Η υπόθεση που συγκλόνισε τη Γαλλία και τον κόσμο ανέδειξε τη Ζιζέλ Πελικό σε σύμβολο θάρρους. Σήμερα, 73 ετών, μιλά για πρώτη φορά εκτενώς με αφορμή την έκδοση των απομνημονευμάτων της, A Hymn to Life, για την κακοποίηση που υπέστη από τον πρώην σύζυγό της, τη «χημική υποταγή» όπως αποκαλείται στη Γαλλία η νάρκωση με φαρμακευτικές ουσίες, και την απόφασή της να καταργήσει την ανωνυμία της στο δικαστήριο.
«Ήταν αγαπητός από όλους, από τα παιδιά του, τους φίλους του, την οικογένειά του. Δεν υπήρχε τίποτα που να χαλά την τέλεια εικόνα. Αυτό είναι που το κάνει τόσο τρομακτικό», λέει για τον Ντομινίκ Πελικό, με τον οποίο ήταν παντρεμένη για 50 χρόνια.
Μια “τέλεια” ζωή που ήταν ψέμα
Για σχεδόν μία δεκαετία, ο σύζυγός της της χορηγούσε κρυφά υπνωτικά και αγχολυτικά φάρμακα, τα οποία της προκαλούσαν βαθιά καταστολή. Στη συνέχεια καλούσε άνδρες από διαδικτυακό chatroom να τη βιάσουν ενώ ήταν αναίσθητη στο ίδιο της το κρεβάτι.
«Ήταν σαν γενική αναισθησία», λέει. «Και γινόταν με φάρμακα που θα μπορούσες να έχεις απλώς στο ντουλάπι του σπιτιού σου».
Η ίδια δεν είχε καταλάβει τίποτα. Αντιμετώπιζε συχνές απώλειες μνήμης, πίστευε ότι ίσως είχε όγκο στον εγκέφαλο ή Αλτσχάιμερ. Οι γιατροί, πάντα παρουσία του «υποστηρικτικού» συζύγου, απέδιδαν τα συμπτώματα σε άγχος.
«Δεν ξυπνούσα φορώντας κάτι διαφορετικό για να σκεφτώ “κάτι δεν πάει καλά”. Ήταν όλα υπολογισμένα», λέει.
Η δίκη και η απόφαση να μιλήσει δημόσια
Η Πελικό αρνήθηκε να ζητήσει ανωνυμία στη δίκη, παρότι στη Γαλλία αυτό συχνά επιτρέπεται σε υποθέσεις βιασμού.
«Ήταν η αποστολή της ζωής μου», λέει. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά».
Οι εικόνες και τα βίντεο που είχε αποθηκεύσει ο σύζυγός της με τίτλο «Abuse» ήταν για εκείνη «αφόρητα». «Όταν βλέπεις εκείνο το σώμα, σαν κουκλόσπιτο, άψυχο… Προσπάθησα να κρατήσω απόσταση. Αυτή η γυναίκα δεν είμαι εγώ. Το έκανα για να προστατευτώ».
Κατά τη διάρκεια της δίκης, αρκετοί κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες, ισχυριζόμενοι ότι νόμιζαν πως «ήταν παιχνίδι» ή ότι ο σύζυγός της τους είχε διαβεβαιώσει πως υπήρχε συναίνεση.
«Ήταν τόσο χαλαροί, σαν να ήταν εκεί για κλοπή τσάντας», λέει. «Δεν είχαν καταλάβει τη βαρύτητα των πράξεών τους. Αυτή είναι η κοινοτοπία του βιασμού».
Όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό ή σεξουαλικά αδικήματα.
«Μπορείς να αγαπήσεις ξανά»
Σήμερα ζει σε νέο σπίτι στο Île de Ré, στη δυτική Γαλλία. Δίπλα της είναι ο νέος της σύντροφος, Ζαν-Λουπ, με τον οποίο γνώρισε τον έρωτα ξανά.
«Μπορείς να αγαπήσεις ξανά. Μπορείς να έχεις πολλές ζωές μέσα σε μία», λέει. «Είναι επιτρεπτό να ελπίζεις».
Κάθε βράδυ της δίκης διάβαζε μαζί του γράμματα συμπαράστασης από γυναίκες σε όλο τον κόσμο. «Τα ανοίγαμε με σεβασμό, με χαρτοκόπτη. Υπήρχε τόση οδύνη μέσα τους. Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μέχρι να σταματήσει η “χημική υποταγή” και η σεξουαλική βία».
Η επίδραση στην οικογένεια
Η υπόθεση άφησε βαθιά τραύματα στα παιδιά και τα εγγόνια της. Ο πρώην σύζυγός της κρίθηκε επίσης ένοχος για λήψη άσεμνων φωτογραφιών της ενήλικης κόρης τους. Η ίδια λέει: «Δεν είναι σωστό να πιστεύουμε ότι μια τέτοια τραγωδία φέρνει πιο κοντά μια οικογένεια. Τα διέλυσε όλα».
Σκοπεύει να τον επισκεφθεί μία τελευταία φορά στη φυλακή. «Χρειάζομαι απαντήσεις. Γιατί μας πρόδωσες έτσι; Γιατί μας έκανες τόσο κακό; Δεν έχω απαντήσεις».
Η κοινωνία πρέπει να αλλάξει
Η Πελικό θεωρεί ότι πέρα από τις νομικές μεταρρυθμίσεις, το ουσιαστικό είναι η αλλαγή νοοτροπίας.
«Δεν αρκεί να αλλάξεις τους νόμους. Πρέπει να αλλάξεις τις αντιλήψεις. Είναι θέμα εκπαίδευσης, σεβασμού και καλοσύνης. Είναι τόσο απλό».
Σήμερα δηλώνει ότι είναι καλά. «Είμαι επιζήσασα. Επιβίωσα θαυματουργά».
Και προσθέτει: «Ως παιδί έμαθα να αντέχω. Έκτισα μέσα μου έναν μικρό στρατιώτη χαράς. Ίσως γι’ αυτό μπόρεσα να αντέξω. Αλλά τώρα ελπίζω πως το κομμάτι της λύπης τελείωσε. Και μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος».
Πηγή: The Guardian
