Ενώ η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της σύγχρονης ιστορίας, η Ουάσιγκτον φαίνεται να προετοιμάζεται -κατά τη WSJ- για μια αρχική περιορισμένη επίθεση στο Ιράν, χωρίς ωστόσο να έχει προηγηθεί ο απαραίτητος δημόσιος διάλογος ή μια σαφής επεξήγηση των στόχων από την πλευρά του Λευκού Οίκου.
Όπως σημειώνουν οι New York Times σε ανάλυσή τους, σε αντίθεση με προηγούμενες δεκαετίες, όπου οι αμερικανικές κυβερνήσεις κατέβαλλαν προσπάθειες να «χτίσουν» μια πειστική επιχειρηματολογία πριν από κάθε επίθεση, η τωρινή διοίκηση Τραμπ επιλέγει μια οδό αμφισημίας, αφήνοντας ερωτήματα για το αν πρόκειται για μια στρατηγική πίεσης ή για την απαρχή ενός νέου, απρόβλεπτου πολέμου.
Απουσία επιχειρηματολογίας
Σύμφωνα με ανάλυση της αμερικανικής εφημερίδας, σπάνια στη σύγχρονη εποχή οι ΗΠΑ προετοιμάστηκαν για μια τόσο σημαντική πολεμική σύρραξη, με τόσο λίγες εξηγήσεις ή δημόσια συζήτηση.
Όταν ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος άρχισε να προετοιμάζει τη χώρα για την εισβολή στο Ιράκ, ταξίδεψε σε όλη την επικράτεια υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν και τα όπλα της αποτελούσαν απειλή.
Αν και τα επιχειρήματα του Μπους αποδείχθηκαν αργότερα φανταστικά και βασισμένα σε ψευδή στοιχεία, οι NYT επισημαίνουν ότι ο τωρινός πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αντιμέτωπος με την απόφαση για μια δεύτερη μεγάλη στρατιωτική επίθεση στο Ιράν μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, δεν έχει παρουσιάσει σχεδόν κανένα επιχείρημα.
Με δύο αεροπλανοφόρα και δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη να συγκεντρώνονται σε απόσταση βολής από το Ιράν, ο Τραμπ απειλεί με νέα επίθεση χωρίς να παρέχει πληροφορίες για τον επείγοντα χαρακτήρα της απειλής.
Οι συγκεχυμένοι στόχοι του Λευκού Οίκου
Αν και ο Αμερικανός Πρόεδρος εστιάζει κυρίως στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ο ίδιος και οι συνεργάτες του έχουν αναφέρει κατά καιρούς διάφορους λόγους για στρατιωτική δράση: από την προστασία των διαδηλωτών στο Ιράν μέχρι την εξάλειψη του οπλοστασίου πυραύλων που απειλούν το Ισραήλ και τον τερματισμό της στήριξης της Τεχεράνης προς τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ.
Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι New York Times, παραμένει ασαφές αν η στρατιωτική ισχύς μπορεί να επιτύχει αυτούς τους σκοπούς, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν είναι ήδη θαμμένο βαθιά στο έδαφος μετά το τελευταίο πλήγμα του Ιουνίου.
Επιπλέον, ο Τραμπ, δεν έχει ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου, ούτε έχει εξηγήσει γιατί επέλεξε αυτή τη στιγμή για να αντιμετωπίσει το Ιράν αντί, για παράδειγμα, για τη Βόρεια Κορέα, η οποία έχει επεκτείνει το πυρηνικό της οπλοστάσιο τα τελευταία χρόνια.
Η απομόνωση από τους συμμάχους
Σε αντίθεση με την εισβολή στο Ιράκ, όπου ο Μπους είχε τη στήριξη πολλών δυτικών συμμάχων, αυτή τη φορά η Ουάσιγκτον φαίνεται απομονωμένη.
Σύμφωνα με τους New York Times, κανένας από τους συμμάχους δεν φαίνεται να συμμετέχει στον στρατιωτικό σχεδιασμό, με εξαίρεση το Ισραήλ.
Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ αρνήθηκε στον Τραμπ τη χρήση βρετανικών αεροπορικών βάσεων για επιχειρήσεις κατά του Ιράν.
Ανώτεροι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ δήλωσαν στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου ότι δεν είχαν λάβει σχεδόν καμία λεπτομέρεια για τα αμερικανικά σχέδια, εκφράζοντας βαθύ σκεπτικισμό για την αναγκαιότητα στρατιωτικής δράσης.
Το διπλωματικό αδιέξοδο και ο ρόλος του Νετανιάχου
Στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στη Γενεύη, οι απεσταλμένοι του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, πιέζουν το Ιράν να εγκαταλείψει μόνιμα κάθε ικανότητα εμπλουτισμού ουρανίου.
Οι Ιρανοί, σύμφωνα με αξιωματούχους που επικαλούνται οι New York Times, αρνούνται να εγκαταλείψουν αυτό που θεωρούν δικαίωμά τους βάσει των διεθνών συνθηκών.
Ο Τραμπ βρίσκεται πλέον σε ένα δίλημμα. Πρέπει να αποδείξει ότι οποιαδήποτε νέα συμφωνία θα είναι πολύ καλύτερη από εκείνη του Μπαράκ Ομπάμα το 2015, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως τη «χειρότερη συμφωνία όλων των εποχών».
Παράλληλα, δέχεται ισχυρές πιέσεις από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου για να «τελειώνει» με το ιρανικό καθεστώς μια για πάντα.
Ο πρώην διευθυντής της CIA, Τζον Μπρέναν, σχολιάζοντας την κατάσταση στους NYT, τόνισε: «Όλοι συμφωνούν ότι το ιρανικό καθεστώς είναι πρόβλημα. Αλλά αυτό δεν σου δίνει τη λύση. Και η ιδέα ότι ο αποκεφαλισμός του καθεστώτος θα λύσει το πρόβλημα είναι ένας παράλογος συλλογισμός».
