Κάθε χρόνο στο ίδιο έργο θεατές… Σημαίες, στοιχήματα, προγνωστικά, υπερπροσδοκίες και εθνικός παροξυσμός. Η Eurovision Song Contest δεν είναι απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός, είναι μηχανή παραγωγής ηρώων και, συχνά, αποδιοπομπαίων τράγων. Και φέτος, στο επίκεντρο βρίσκεται ο Akylas.
Τα στοιχήματα τον δείχνουν ψηλά, ο κόσμος τον λάτρεψε από την πρώτη στιγμή, το «φέρτο» έχει γίνει viral και ο “ύμνος” – όπως τον αποκαλούν κάποιοι – ακούγεται ήδη παντού και από όλους, προτού ακόμα ανέβει στη σκηνή του Wiener Stadthalle στη Βιέννη της Αυστρίας… Φρενίτιδα Akyla, 3 μήνες πριν τον διαγωνισμό και αυτό είναι ωραίο όταν θέλουμε να εμψυχώνουμε έναν καλλιτέχνη και να του φωνάζουμε φέρτο, το ερώτημα όμως είναι άλλο, αν δεν το φέρει ο Akylas, τι θα απογίνει; Θα τον πετάξουμε στον δρόμο σαν την τρίχα από το ζυμάρι;
Υπάρχει ένας άγραφος μύθος στην ελληνική showbiz, που τον ξέρουμε όλοι και κάθε χρόνο τον θυμόμαστε. Όποιος πάει στη Eurovision και επιστρέψει χωρίς τρόπαιο, πληρώνει βαρύ τίμημα. Όχι απαραίτητα γιατί απέτυχε, αλλά γιατί η κοινωνία τον είχε ήδη στεφανώσει νικητή πριν καν διαγωνιστεί. Το βάρος των προσδοκιών είναι συχνά πιο ασήκωτο από την ίδια την ήττα.
Η “κατάρα” της Eurovision που ανεβάζει και κατεβάζει καριέρες
Θυμηθείτε πόσα παραδείγματα. Ο Γιώργος Αλκαίος, με καριέρα και επιτυχίες στην πλάτη, επέστρεψε από τη διοργάνωση με αξιοπρεπή θέση – και όμως, η λάμψη θόλωσε και εκείνος απομονώθηκε στην Μήλο. Η Καλομοίρα μπορεί να κατέκτησε υψηλή κατάταξη και να γνώρισε αποθέωση, αλλά η πορεία της δεν εξελίχθηκε σε διεθνή απογείωση όπως πολλοί προέβλεπαν, έφυγε στην Αμερική και βίωσε κατάθλιψη όπως παραδέχτηκε εκ των υστέρων η ίδια για όλα τα δύσκολα που πέρασε στην Eurovision και δεν άντεξε. Ο Μιχάλης Ρακιντζής και ο Σαρμπέλ λοιδωρήθηκαν όσο δεν πάει, σε εποχές που ο διαγωνισμός ήταν πρώτο θέμα στην τηλεόραση με παράθυρα και καλλιτέχνες να τρώγονται μεταξύ τους. Οι συγκεκριμένοι μετά την επιστροφή τους βίωσαν τη μετα-Eurovision σιωπή με πόνο και τρόπο που η ίδια η βιομηχανία δεν συγχωρεί, λιγότερες εμφανίσεις, λιγότερη προβολή, λιγότερο ενδιαφέρον από τον κόσμο.
Και βέβαια, υπάρχει η περίπτωση των Antique. Η Έλενα Παπαρίζου και ο Νίκος Παναγιωτίδης γνώρισαν τεράστια επιτυχία με το “Die for You”. Όμως το συγκρότημα διαλύθηκε, η σχέση έληξε, και οι δρόμοι χώρισαν. Η Παπαρίζου βέβαια επέστρεψε θριαμβευτικά με το “Number One” και τη νίκη. Αλλά ακόμα και εκεί, η νίκη για εκείνη για ένα διάστημα λειτούργησε σαν χρυσό κλουβί, η διεθνής καριέρα που πολλοί προεξοφλούσαν, δεν ήρθε ποτέ στον βαθμό που αναμενόταν. Η Ελλάδα την αγκάλιασε, αλλά ίσως και να την εγκλώβισε.
H Μαρίνα Σάττι μετά «Ζάρι» εποχής (που ήταν ανάθεση της ΕΡΤ και όχι αποτέλεσμα διαγωνιστικής διαδικασίας) έχει διαγράψει από το μυαλό της την συμμετοχή της στον διαγωνισμό, όπως και εκείνη έχει σχεδόν διαγραφεί από το μυαλό του κρατικού καναλιού, καθώς δεν υπήρξε καμία αναφορά σε εκείνη κατά την διάρκεια των δύο ημιτελικών. Μια ρήξη προφανώς με έντονο παρασκήνιο μεταξύ τους που δεν έχει να κάνει με την σχετικά χαμηλή θέση που πήρε στον διαγωνισμό, στην εντέκατη σειρά, ούτε καν με την πολυσυζητημένη στάση της απέναντι στην Ισραηλινή ερμηνεύτρια, άλλοι είναι οι λόγοι προφανώς.
Στον αντίποδα, υπάρχουν και οι «άτρωτοι». Η Άννα Βίσση άκουσε σκληρή κριτική με την εμφάνισή της, η καριέρα της λύγισε για ένα διάστημα, αλλά στην συνέχεια ξαναστάθηκε στα πόδια της και απογειώθηκε. Ο Σάκης Ρουβάς μετέτρεψε κάθε συμμετοχή σε εμπορικό όπλο. Αυτές οι περιπτώσεις όμως είχαν ήδη χτίσει τείχος αντοχής πριν τον διαγωνισμό. Η Eurovision δεν τους δημιούργησε – απλώς τους δοκίμασε.
Στα πόδια της και στο ύψος της κατάφερε να σταθεί και η Klavdia που δεν αναλώθηκε σε νυχτερινές εμφανίσεις και σε live στην επαρχία, κάνει επιλεγμένα κάποιες συναυλίες περισσότερο στο εξωτερικό και δεν ξεχνάμε ότι έχει πάντα την ευχή και την αρωγή της Νάνας Μούσχουρη που περιμένει να της ανοίξει τις πόρτες μιας διεθνούς καριέρας.
Akylas Φέρτο για να … σωθείς! Το βαρύ τίμημα που τον κυνηγάει
Και πάμε στην περίπτωση του Akyla. Δεν είναι καλλιτέχνης της «πίστας» ούτε παιδί της βιομηχανίας των μπουζουκιών. Εκπρόσωπος της νέας γενιάς της ελληνικής indie-pop σκηνής, γράφει ο ίδιος μουσική και στίχους. Με βάσεις από το Μουσικό Σχολείο Σερρών και εμπειρία από θεατρικά εργαστήρια, η σκηνική του άνεση μόνο τυχαία δεν είναι. Η ταυτότητά του είναι πιο εναλλακτική, πιο καλλιτεχνική, ίσως και πιο εύθραυστη μπροστά στη λαϊκή απογοήτευση.
Η πορεία του ξεκίνησε από το TikTok με διασκευές, πέρασε από το “Φθηνόκρασο” (2021) –το πρώτο του κομμάτι που έγραψε μαθαίνοντας γιουκαλίλι στην καραντίνα– και έφτασε μέχρι τη σκηνή του The Voice, όπου στην ομάδα του Πάνου Μουζουράκη άφησε εποχή ερμηνεύοντας το “Born this way” της Lady Gaga. Αν δεν κερδίσει, δεν θα χάσει απλώς έναν διαγωνισμό. Θα πρέπει να διαχειριστεί το αφήγημα της «χαμένης ευκαιρίας».
Η ελληνική κοινωνία έχει μια ιδιότυπη σχέση με τη Eurovision, από τη μία την υποτιμά ως πανηγυράκι, από την άλλη απαιτεί νίκη. Τα τελευταία χρόνια, στήνει γαλαρία ξανά στις τηλεοράσεις για να απολαύσει το θέαμα, με θεαματικότητες να θυμίζουν παλιές καλές εποχές. Θέλει ήρωες, αλλά δεν συγχωρεί την ανθρώπινη αποτυχία. Και τότε αρχίζει η μουρμούρα και η άρνηση, «δεν άντεξε», «τον έφαγε η έπαρση», «ήταν υπερεκτιμημένος». Αυτή είναι η πραγματική κατάρα — όχι ο διαγωνισμός, αλλά η μεταχείριση μετά, σε όποιον τολμήσει να μην το φέρει.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν ο Akylas δεν σηκώσει το τρόπαιο, κάποιοι θα σπεύσουν να τον ξεγράψουν. Θα αμφισβητήσουν την εκκεντρικότητά του, θα ειρωνευτούν το όραμά του, θα προεξοφλήσουν ότι «δεν κάνει για την Ελλάδα». Το ερώτημα όμως είναι, θα τον πετάξουμε στον δρόμο – σαν την τρίχα από το ζυμάρι – εκεί όπου ξεκίνησε ή θα του δώσουμε την ευκαιρία να εξελιχθεί;
Λίγες ημέρες μετά τη νίκη του Akyla για την εκπροσώπηση της χώρας στον μεγάλο τελικό της Βιέννης, το «Φέρτο» έχει αποσπάσει πολύ θετικά σχόλια από το διεθνές κοινό. Σε βίντεο με τίτλο «Eurovision 2026 προσωπικό Top 5», η Ελλάδα καταλαμβάνει την 1η θέση, μπροστά από τις Αλβανία, Κύπρο, Δανία και Μάλτα. Η καριέρα όμως δεν είναι μονοκόμματη στιγμή. Είναι διαδρομή. Η Eurovision μπορεί να γίνει εφαλτήριο ή βαρίδι — ανάλογα με το πώς διαχειρίζεται ο καλλιτέχνης και, κυρίως, το κοινό το αποτέλεσμα.
Καλό είναι να ονειρευόμαστε. Να θέλουμε τη νίκη. Να φωνάζουμε «φέρτο». Αλλά εξίσου ώριμο είναι να δεχτούμε ότι η αξία ενός καλλιτέχνη δεν μετριέται από μια βραδιά. Αν Akylas δεν κερδίσει, η μοίρα του δεν θα κριθεί στη σκηνή, αλλά στην επόμενη μέρα. Και εκεί, η ευθύνη δεν θα είναι μόνο δική του, θα είναι και δική μας. Ας μην πετάξουμε στα σκουπίδια τα όνειρα και τις ελπίδες ακόμα ενός παιδιού, ας τον αγκαλιάσουμε και ας τον στηρίξουμε μέχρι όπου πάει… Σε έναν κόσμο που όλοι γίνονται βορά στα social και όλα είναι αναλώσιμα, ας κρατήσουμε τους τύπους και τον σεβασμό στα νέα παιδιά και ας μην τα πετάξουμε στον Καιάδα. Φέρτο Akyla για να σωθείς…
