Εχθές, Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, ήρθε στο φως της δημοσιότητας η δυσάρεστη είδηση ότι η σπουδαία ιστορικός και καθηγήτρια Πανεπιστημίου, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 99 ετών.
Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε μεγάλη θλίψη και πόνο στους ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να την γνωρίσουν από κοντά. Ανάμεσά τους, και η Μαρέβα Μητσοτάκη, η οποία μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, θέλησε να αποχαιρετήσει την αείμνηστη ιστορικό.
Η Μαρέβα Μητσοτάκη αποχαιρετά την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
«Με συγκινούσε πάντα η φλόγα της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ. Όταν τη συναντούσα, ένιωθα πως συνομιλούσα με μια σοφή γυναίκα των καιρών μας. Είχε μια διαύγεια και μια εσωτερική ένταση που με κινητοποιούσε. Με έκανε να θέλω να διαβάσω περισσότερο, να σκεφτώ βαθύτερα. Αν υπάρχει για μένα μια γυναίκα-πρότυπο, αυτή είναι η Ελένη. Η ακαδημαϊκός που, όσες κορυφές κι αν κατέκτησε, διατήρησε μέχρι τέλους τη σπιρτάδα, την τόλμη και την περιέργεια ενός νέου ανθρώπου. Θα της είμαι για πάντα ευγνώμων για κάθε λεπτό που πέρασα μαζί της. Ελένη θα μου λείψεις τόσο πολύ» έγραψε χαρακτηριστικά η Μαρέβα Μητσοτάκη στη λεζάντα της ανάρτησής της, συγκινώντας με τα λόγια της.
Ποια ήταν Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, από γονείς με ρίζες από τη Μικρά Ασία. Από νεαρή ηλικία στράφηκε στις σπουδές της Ιστορίας, αρχικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα στο Παρίσι, όπου συνέχισε την ακαδημαϊκή της πορεία. Εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), αξιωματικό του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.
Για την ίδια, το Βυζάντιο δεν ήταν απλώς ένα επιστημονικό αντικείμενο. Το αντιμετώπιζε ως έναν ζωντανό κόσμο, μέσα από τον οποίο μπορούσε κανείς να κατανοήσει την πολιτική σκέψη, την κοινωνική οργάνωση και τη συνέχεια του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με το έργο της άφησε ισχυρό αποτύπωμα στη βυζαντινολογία και συνέβαλε ουσιαστικά στο να επανεκτιμηθεί ο ρόλος του Βυζαντίου στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Η ακαδημαϊκή της πορεία στη Γαλλία υπήρξε σπουδαία. Από το 1967 δίδαξε στη Σορβόννη και έγινε η πρώτη γυναίκα, έπειτα από επτά αιώνες ιστορίας του ιδρύματος, που ανέλαβε κορυφαίες διοικητικές θέσεις: πρόεδρος τμήματος, πρόεδρος πανεπιστημίου και, το 1976, πρύτανης. Η δράση της στους ευρωπαϊκούς πανεπιστημιακούς θεσμούς ήταν δυναμική και με ξεκάθαρη άποψη για τον ρόλο της παιδείας στην κοινωνία.
Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά σε σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς και πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού, η UNESCO και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στην ιστορία, τον πολιτισμό και τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Το συγγραφικό της έργο είναι πλούσιο και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Μέσα από τα βιβλία και τις μελέτες της ανέδειξε όχι μόνο το Βυζάντιο, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό και μεσογειακό χώρο.
