Ο Αντώνης Καφετζόπουλος βρέθηκε στις 16 Φεβρουαρίου καλεσμένος στην εκπομπή «Με τον Ρένο» με τον Ρένο Χαραλαμπίδη στο ONE Channel, όπου μίλησε για την ζωή του ως παιδί στην Κωνσταντινούπολη, την εμπειρία του από τον ξεριζωμό, την βαθιά επιθυμία που είχε από παιδί να φύγει και να γνωρίσει τον δυτικό πολιτισμό, αλλά και την μάχη του με την κατάθλιψη.
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος για τα παιδικά του χρόνια
«Φυσικά και καταλαβαίνω τούρκικα. Πήγα δημοτικό, δίγλωσσο. Μειονοτικό ήταν το σχολείο μου. Κάναμε ως κύρια γλώσσα δύο γλώσσες. Ελληνικά και τούρκικα, ίδιες ώρες», είπε αρχικά ο ηθοποιός. «Δεν έχω κανένα μίσος με τους Τούρκους έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας. Αν και η αλήθεια είναι ότι Τούρκοι και Έλληνες δεν τα πάμε καλά» συμπλήρωσε, αναφερόμενος στις πεποιθήσεις του σχετικά με την γειτονική μας χώρα.
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν του λείπει η Κωνσταντινούπολη, η απάντηση του ήταν ξεκάθαρη και άμεση. «Όχι, δεν μου λείπει καθόλου. Δεν έρχεται στα όνειρα μου η Πόλη. Εγώ και εκεί γύρω στα δέκα, δώδεκα πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες. Ήταν οι Animals, ήταν οι Rolling Stones, σε αυτή την ταινία ήταν ο James Brown και ήθελα αυτό το πράγμα. Ήθελα να πάω προς τη Δύση» είπε χαρακτηριστικά. «Δηλαδή ενώ η οικογένειά μου, γιατί για την οικογένειά μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, ας πούμε, η μετακόμιση από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα, δεν ήταν απλή μετακόμιση, ήταν προσφυγιά κανονική με τη σφραγίδα. Για μένα ήτανε κρυφή χαρά. Δεν τολμούσα να τους πω πόσο χαίρομαι που θα φύγουμε από την Ανατολή να πάμε πιο κοντά στη Δύση. Δεν ήταν έτσι όμως. Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική. Η κοινωνία εκεί ήταν πιο ανοιχτή και πιο πολυπολιτισμική, άρα δεχόσουν επιρροές. Επίσης η Κωνσταντινούπολη ήταν μία μεγαλούπολη, η Αθήνα τότε μου είχε φανεί κωμόπολη»
Οι εμπειρίες του στα Σεπτεμβριανά
«Μετά το 1955 που υπήρξαν τα λεγόμενα Σεπτεμβριανά, αισθανόμασταν ότι είμασταν υπό διωγμόν και υπό απειλή. Οπότε ναι, υπήρχε μια τέτοια βία. Αισθανόσουνα ότι μπορεί να πέσεις θύμα της βίας. Αλλά βία ανοιχτή, με εξαίρεση τα γεγονότα του ’55, των Σεπτεμβριανών. Δεν υπήρχε στην καθημερινότητα. Υπήρχε όμως μία λεκτική βία, δηλαδή μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά. Σε μια πολυπολιτισμική πόλη που ήταν αυτονόητο ότι θα πρεπε να είσαι ελεύθερος να μιλάς, και ήσουνα μέχρι τότε. Τα ελληνικά ήταν λίγο no-no. Δηλαδή σου πέταγε κάποιος το “πατριώτη μίλα τούρκικα”, ας πούμε», ολοκλήρωσε ο Καφετζόπουλος.
Η εμπειρία του με την κατάθλιψη
«Σκέφτομαι τον θάνατό μου από πολύ νέος. Είμαι τέτοιος τύπος, είμαι λίγο καταθλιπτικός και πάντα σκεφτόμουν ότι αυτή είναι μία σύντομη περίοδος, αυτή που θα βρίσκομαι στην Γη, ξέρω ότι δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου, θα ζω απλά στην μνήμη των κοντινών μου ανθρώπων, άντε και κάποιων μακρινών που έτυχε κάποια φορά να με δουν και μπορεί κάποτε να με θυμηθούν. Τα σκέφτομαι αυτά από τότε που ήμουν 25 χρονών. Σκέφτομαι ότι έτσι πρέπει να πάει η ζωή μου. Δεν ήρθε σαν έκπληξη το ότι γέρασα, το περίμενα. Ήξερα ότι θα γεράσω και ξέρω ότι θα πεθάνω, δεν έχω καμία αμφιβολία», κατέληξε ο ηθοποιός όταν η συζήτηση πήγε στο ζήτημα της ζωής του, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται στην μάχη του με την κατάθλιψη.
