Με λόγια ειλικρινή, χωρίς φίλτρα και με έντονο συναισθηματικό φορτίο, η Άννα Φλωρινιώτη ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τη ζωή της μετά την απώλεια του πατέρα και του αδερφού της, την καθημερινότητά της, τη δουλειά και τη διαδρομή της μέσα από τον πόνο.
Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην Espresso, η Άννα περιγράφει πώς η εργασία έγινε σωσίβιο, πώς η απώλεια δεν ξεπερνιέται αλλά μαθαίνεται να κουβαλιέται, και πώς ποτέ δεν την απασχόλησε «τι θα πει ο κόσμος», αρκεί να είναι η ίδια καλά.
Απόσπασμα από την συνέντευξη της Άννα Φλωρινιώτη
Άννα πόσο καιρό εργάζεσαι στο κομμωτήριο;
Είμαι περίπου δυόμισι χρόνια, πάω στα τρία, από τότε που έφυγε ο μπαμπάς μου. Αποφάσισα εκείνο το καλοκαίρι να έρθω για βοήθεια. Είναι της φίλης μου το μαγαζί και ήρθα για λίγο να τη βοηθήσω, για να πάει διακοπές και να κρατήσω το μαγαζί της. Κι έμεινα. Μου αρέσει ο χώρος της ομορφιάς κι έτσι κι αλλιώς έχω μεγαλώσει μέσα σε τέτοιους χώρους μια ζωή. Έχω αναλάβει το κομμάτι του μαγαζιού: ραντεβού, πληρωμές, ταμεία και οργάνωση.
Σε βοήθησε στο ψυχολογικό κομμάτι;
Θα σου πω ότι εκείνο το διάστημα ούτε να κοιμηθώ δεν μπορούσα, είχα μεγάλο πρόβλημα. Ήταν δύσκολο, έκλαιγα συνέχεια. Έπρεπε με κάτι να απασχολώ το μυαλό μου, να κάνω κάτι να μην σκέφτομαι. Πήγα σε ψυχοθεραπευτή και είχα δυο επιλογές: ή να αρχίσω φαρμακευτική αγωγή ή να αρχίσω να δουλεύω πολύ. Διάλεξα να δουλεύω, να γυμνάζομαι, να περπατάω για να κουραστώ και να κοιμηθώ. Το πρόβλημά μου ήταν ο ύπνος, γιατί όταν χαλάρωνα, έρχονταν εικόνες και με τσάκιζαν.
Στο παρελθόν έχεις ασχοληθεί με πολλά επαγγέλματα…
Γενικά στη ζωή μου μού άρεσε να κάνω δουλειές, να ασχολούμαι με κάτι. Ήθελα μονίμως να δουλεύω και ήθελα να δοκιμάζω κι άλλα πράγματα. Είχα ανοίξει γραφείο συνοικεσίων. Έκανα συνοικέσια, στα οποία ήμουν πάρα πολύ καλή. Έχω παντρέψει πολύ κόσμο. Κάποια στιγμή είχα ανοίξει και μαγαζί ΠΡΟ-ΠΟ, με τυχερά παιχνίδια.
Δεν σκέφτηκες ποτές τι θα πει ο κόσμος;
Όχι, δε με ενδιέφερε ποτέ τι θα πει ο κόσμος. Αν πουν «η Φλωρινιώτη δουλεύει σε γραφείο συνοικεσίων», ή «είναι σε ΠΡΟ-ΠΟ», ή κομμωτήριο. Δε με ενδιέφερε τίποτα από αυτά. Με ενδιέφερε να είμαι εγώ καλά. Βέβαια, δεν σταματάω ποτέ τη δουλειά που γεννήθηκα να κάνω, που μεγάλωσα μέσα σε αυτή, που είναι η οικογενειακή κληρονομιά.
Είσαι καλύτερα ψυχολογικά; Μαλακώνει ο πόνος μετά την απώλεια;
Όσο περνάει ο καιρός είμαι χειρότερα. Απλώς έχω κάποιες αλλαγές. Τώρα μπορεί να ακούσω τη φωνή του μπαμπά μου λίγο και να μη με πειράξει τόσο. Πριν με το που άκουγα τη φωνή του πάθαινα σοκ. Από τραγούδια, με έπιανε το στομάχι, νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω. Ήμασταν πολύ δεμένοι. Από μικρό παιδάκι δουλεύαμε μαζί. Ήμασταν πάντα μαζί,. Γιορτές, δουλειές, στο ίδιο δωμάτιο. Λέγαμε τα πάντα. Δεν ξεπερνιέται ποτέ. Μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια.
