Ο ηθοποιός Κώστας Μακέδος, που έγινε αγαπητός από την εποχή της βιντεοκασέτας για τους χαρακτηριστικούς ρόλους του και το μοναδικό του χιούμορ, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια εξαιρετικά δύσκολη προσωπική περιπέτεια. Τα φώτα της δημοσιότητας άρχισαν να απομακρύνονται από την πορεία του μετά τη δεκαετία του ’80, όταν τα βιντεοκλάμπ και το είδος των ταινιών που τον σημάδεψε άρχισαν να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Ο ίδιος είχε επιλέξει να αποσυρθεί από την υποκριτική και να ζήσει μια πιο ήσυχη ζωή, ανοίγοντας κατάστημα οπτικών στην Κυψέλη, όπου πολλοί τον αναγνώριζαν αλλά εκείνος συνήθως αρνιόταν τον τίτλο του ηθοποιού, υποστηρίζοντας πως η υποκριτική απαιτεί συνεχή παρουσία και ενεργή συμμετοχή στη σκηνή ή την τηλεόραση.
Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό το ενδιαφέρον του κοινού έχει επιστρέψει, όχι για ένα νέο καλλιτεχνικό βήμα, αλλά λόγω ενός σοβαρού προβλήματος υγείας που έχει αλλάξει δραματικά την καθημερινότητά του. Όπως έκανε γνωστό ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης μέσω ανάρτησης στα social, ο Μακέδος «εδώ και μήνες βρίσκεται καθηλωμένος σε μια καρέκλα» εξαιτίας της μάχης που δίνει με την παχυσαρκία.
Αυτή η κατάσταση έχει περιορίσει σοβαρά την κινητικότητά του. Ο ίδιος σε πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση στους Πρωταγωνιστές, μιλώντας για την καθημερινότητά του, περιέγραψε πώς από άνθρωπος που ήταν πάντα «ευκίνητος και αεικίνητος», βρέθηκε να είναι σχεδόν εντελώς ακίνητος στο σπίτι του και να χειρίζεται ακόμα και τα στοιχειώδη μέσα με τηλεχειρισμό, όπως τα φώτα και η σόμπα, λόγω της αδυναμίας να κινηθεί.
Ο Μακέδος μίλησε επίσης ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε από πολύ μικρή ηλικία εξαιτίας του βάρους του, λέγοντας ότι έχει υποστεί «απίστευτο μπούλινγκ» καθ’ όλη τη ζωή του και ότι αυτό τον ακολούθησε μέχρι σήμερα. Σε ένα σημείο της συνέντευξης αποκάλυψε πως ακόμη και οι απλές ιατρικές εξετάσεις, όπως μια αξονική τομογραφία, ήταν δύσκολο να γίνουν καθώς δεν υπήρχε μηχανή που να μπορεί να τον εξυπηρετήσει.
«Αρκουδοφολιά θα το ‘λεγα το σπίτι μου. Ήθελα να γίνω γιατρός αλλά η ζωή έχει εκπλήξεις και έγινε μια εκτροπή. Χειρουργός ήθελα να γίνω, μπορεί να κατέληγα και χειρουργός παχυσαρκίας. Από παιδί ήμουν παχύς αλλά στις ταινίες, ίσα ίσα, δυσκολεύονταν πάντα να με προλάβουν στο περπάτημα. Ήμουν πάντα ευκίνητος και αεικίνητος, τώρα κατέληξα ακίνητος.
Σαν πιτσιρικάς έχω υποστεί πολύ μπούλινγκ, πολύ. Απίστευτο. Κατεβαίναμε με τη μητέρα μου στην Καβάλα για ψώνια, γιατί από κει κατάγομαι, σταματούσαν γνωστοί και φίλοι και κάθε φορά η επωδός της συνάντησης ήταν η εξής. “Το παιδί είναι κρίμα να ‘ναι τόσο χοντρό, θα πεθάνει”. Αυτό άκουγα από τότε”. “Όλα σήμερα στο σπίτι μου λειτουργούν με τηλεκοντρόλ. Και η σόμπα με τηλεκοντρόλ, τα φώτα με τηλεκοντρόλ, όλα. Γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ. Το όνειρο της ιατρικής το άφησα γιατί, σαν φοιτητής εδώ, λεφτά δεν υπήρχαν και έκανα δουλειές του ποδαριού για να μπορώ να πληρώνω το ενοίκιο και να ζω. Η υποκριτική προέκυψε όταν βρέθηκα σε κάποιο γύρισμα ως κομπάρσος»
