Πέντε γυναίκες, πέντε μητέρες, πέντε ψυχές που χάθηκαν στα συντρίμμια του εργοστασίου «Βιολάντα», βυθίζοντας στον θρήνο στα Τρίκαλα. Είχαν επιλέξει τη νυχτερινή βάρδια για να έχουν χρόνο με τα παιδιά τους. Το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου βρίσκονταν στο πόστο τους, στην παραγωγή μπισκότων, όταν σημειώθηκε η φονική έκρηξη που έκοψε το νήμα της ζωής τους.
Άλλες ήταν νέες μητέρες, άλλες ήταν λίγο πριν βγουν στη σύνταξη, όλες όμως ήταν σκληρά εργαζόμενες γυναίκες που πήγαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ από τη μπισκοτο-βιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα.
Τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο, διαδέχονται στιγμές και δευτερόλεπτα πανικού.
Οι τραυματισμένοι υπάλληλοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο διαφυγής. Κάποιοι τα καταφέρνουν επειδή έτυχε να βρίσκονται κοντά στην έξοδο. Άλλοι επειδή έπεσαν σε υπόγειο και προστατεύτηκαν.
Εργαζόμενοι που σώθηκαν και στενοί συγγενείς τους περιγράφουν την Τρίτη (27.01.2026) στο Live News τις στιγμές απόλυτου τρόμου. Όταν τα πάντα στην πτέρυγα που σημειώθηκε η ισχυρότατη έκρηξη άρχισαν να καίγονται σε θερμοκρασίες άνω των 1.000 βαθμών Κελσίου.
«Τέσσερις παρά ήταν. Αφού άκουσε όλη η περιοχή την έκρηξη. Ήταν τόσο δυνατή που ακούστηκε πάρα πολύ. Αφού είδα τη φωτιά δίπλα, τη φωτιά και το ”μπαμ” που έπεσαν κάτω και ευτυχώς δεν χτύπησαν κεφάλια και αυτά να χάσουν τις αισθήσεις τους και να μην μπορούν να βγουν», λέει μητέρα εργάτριας.
Η κόρη της σώθηκε από θαύμα. Κανονικά, όπως αποκαλύπτει, θα βρισκόταν στο σημείο που στέκονταν τα 5 θύματα της τραγωδίας.
«Η κόρη μου θα ήταν στο πόστο. Άλλαξαν πόστο γιατί έλειπαν δύο γυναίκες. Ήταν 3 άντρες και 4 γυναίκες στο σημείο που ήταν η κόρη μου. Και οι 5 γυναίκες ήταν λίγα μέτρα πιο εκεί. Ήταν στο σημείο, απλά δεν ήταν στο ακριβές σημείο που κάηκαν οι 5 γυναίκες».
Η τύχη του παιδιού της ήταν διπλή. Καθώς όχι μόνο δεν βρισκόταν κοντά στις πέντε γυναίκες που σκοτώθηκαν, αλλά μετά την έκρηξη βρέθηκε μέσα σε ένα σημείο που της παρείχε προστασία.
«Ξαφνικά, οι γυναίκες αυτές, ήταν πολύ κοντά στο σημείο που άνοιξε το πάτωμα, και η φλόγα μαζί πάνω. Έπεσαν όλοι κάτω στο πάτωμα. Άνοιξε η τρύπα αυτή και οι γυναίκες που ήταν γύρω από αυτήν, έπεσαν μέσα στο υπόγειο. Με την έκρηξη και το τράνταγμα πέσανε κάτω και πέσανε τα υλικά πάνω τους. Πέσανε τα πάνελ και τους πλάκωσαν».
«Η κόρη μου είναι σε σοκ»
Μητέρα διασωθείσας μιλά στην εκπομπή του MEGA και στον Νίκο Ευαγγελάτο για το πώς είναι η κόρη της μετά τα όσα συνέβησαν και αντίκρυσε. Όπως λέει, βρίσκεται ακόμα σε σοκ με την ίδια να εκτιμά πως θα χρειαστεί να εξεταστεί από ψυχολόγο.
«Αυτό ήταν το τρίτο τραύμα σε εμένα, στη ζωή μου. Είχε φύγει ο άντρας μου, το 2007 από καλπάζοντα σε 22 ημέρες, μόλις κάνω το μνημόσυνο, στον χρόνο του άντρα μου, χάνω την κόρη μου σε τροχαίο 24 χρονών και τώρα ήταν το τρίτο αυτό που μου έγινε. Η κόρη μου είναι σε σοκ, δεν θυμάται, έχει καρούμπαλα πίσω στο κεφάλι της, η μύτη της έχει αιμορραγία, της βάλανε γάζες, αυτά, δεν μπορούσε καθόλου να κοιμηθεί χθες. Πονάει μπροστά στο στήθος, έβγαλε αξονικές τέτοια αλλά δεν μπορεί να κουνηθεί καθόλου. Την πονάει αλλά είναι σε σοκ.
»Δεν ήταν έξω, όλες μέσα ήταν, ήταν οι 4 γυναίκες μαζί ήταν στην ταινία. Αυτή που την βρήκαν σήμερα, ήταν στην σοκολάτα και οι τρεις οι άλλες ήταν μαζί εκεί μέσα και μετά σε δυο λεπτά θα άλλαζαν να πάνε αυτές οι 3 εκεί και να πάνε οι άλλες πίσω, για 2 λεπτά. Είναι σοκ μεγάλο, δεν μπορούμε να συνέλθουμε. Έχει ένα μικρό παιδί 5 χρονών, έχει μία κόρη, σπουδάζει στον Βόλο, είναι δεύτερη χρονιά που σπουδάζει. Είναι μόνη της, με τα παιδιά της, δεν την βοηθάει κανένας, ό,τι μπορώ εγώ να την βοηθήσω και ο εαυτός της. Όταν μου το είπε, ήμουν σε σοκ, ήρθα έξω στην αυλή και έλεγα που να πω τον πόνο μου, άλλα δάκρυα δεν έχω, στέρεψαν τα δάκρυα μου τώρα. Η κόρη μου θέλει στήριξη από ψυχολόγο».
«Λαμπάδα θα ανάψω για τη σωτήρια της μάνας μου»
Η κόρη μίας τρίτης εργαζόμενης που σώθηκε, έχει συνειδητοποιήσει πως η μητέρα της είναι ζωντανή, επειδή έτυχε να βρίσκεται κοντά στην έξοδο.
«Έκρηξη έγινε, σβήσανε τα φώτα και μετά έπεσε κάτω, δεν θυμάται και πολύ καλά και θυμάται ότι άκουγε την Ελένη. Ήταν πιο κοντά στην έξοδο η μαμά μου και έπρεπε να προσπεράσουν ένα πάνελ για να μπορέσουν να βγουν από το εργοστάσιο. Γιατί από την έκρηξη, είχαν μπροστά ταινίες, γιατί γύριζαν τα κουλούρια, τα μάζευαν και έπρεπε να φύγουν, να τα προσπεράσουν».
Με τις 5 γυναίκες που σκοτώθηκαν, η μητέρα της είχε οπτική επαφή κατά τη διάρκεια της βάρδιας.
«Δεν ήταν μαζεμένες, κάπως ήταν στη σειρά. Ήταν η μαμά μου σε ένα σημείο, οι άλλες δύο ήταν πιο κοντά και πιο κάτω ήταν οι άλλες κοπέλες που χάθηκαν, πιο μέσα. Μου είπε ότι ακούστηκε η έκρηξη και μετά έσβησαν όλα, δεν υπήρχαν ούτε φώτα ούτε τίποτα».
Μετά την έκρηξη, ο ένας, όπως της είπε η μητέρα της, προσπαθούσε να βοηθήσει τον άλλο. Η κάθε στιγμή έμοιαζε αιώνας για τους παγιδευμένους υπαλλήλους.
«Τους φώναζαν και βγήκαν και βοηθούσαν η μία την άλλη. Ήταν τα αγόρια από το εργοστάσιο, που έχουν πιο υπεύθυνη θέση κάπως και αυτοί ήταν προς τα έξω. Τους άνοιξαν μετά την πόρτα και βγήκαν, τους φώναζαν».
«Έχει κάτι μικρούς τραυματισμούς μόνο. Λαμπάδα θα ανάψω όχι απλά ένα κεράκι. Μου είπε ότι σίγουρα θα πούνε για το αέριο, ότι μύριζε μερικές φορές, χθες δεν μύριζε».
Μέσα στον πόνο για τις απώλειες συναδέλφων τους, οι τραυματισμένοι υπάλληλοι περιμένουν να μάθουν τα αίτια της φονικής έκρηξης.
