– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η χθεσινή κυβίστηση του Μητσοτάκη για το Συμβούλιο Εἰρήνης του Τράμπ με άφησε με πικρόγευστη γεύση. Μέσα σε λίγες ώρες περάσαμε από το «δεν θα μετάσχουμε» σε «θα συμμετάσχουμε για τη Γάζα». Απίθανα πράγματα, έτσι;
Η τακτική του «πρώτα όχι, μετά ναι»
Εδώ και καιρό παρακολουθούμε μια περίεργη τακτική από το Μέγαρο Μαξίμου. Πρώτα λένε όχι, διαχέουν σκεπτικισμό στον Τύπο, και μετά αναγκάζονται να κάνουν πίσω. Αυτό που έγινε με το Συμβούλιο Εἰρήνης είναι χαρακτηριστικό. Από στελέχη του κυβερνητικού περιβάλλοντος έμαθα ότι η αρχική αντίδραση ήταν «δεν μας χρειάζεται αυτό τώρα». Και ξαφνικά, στις Βρυξέλλες, ο Πρωθυπουργός βγαίνει και λέει «η πρότασή μου είναι οι 13 χώρες να συμμετάσχουν για τη Γάζα».
Αν κατάλαβα καλά, η πίεση από ευρωπαϊκούς κύκλους ήταν τεράστια. Δεν μπορούσαν να αφήσουν την Ελλάδα εκτός όταν ακόμη και χώρες σαν τη Γερμανία άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον. Το αποτέλεσμα; Φαίνεται ότι παίρνουμε αποφάσεις την τελευταία στιγμή αντί να προηγούμαστε.
Το μεγάλο λάθος με το Νταβός
Εδώ είναι που πονάει πραγματικά η υπόθεση. Μου είπαν από το περιβάλλον διπλωματικών κύκλων ότι η απόφαση να μη μεταβεί ο Μητσοτάκης στο Νταβός ήταν συνειδητή – ήθελαν να αποφύγουν την «αμηχανία» μιας τυχόν συνάντησης με τον Τράμπ. Μα τι να πω, απίθανα πράγματα! Αντί να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για ένα άτυπο τετ-α-τετ, προτιμήσαμε το… κρυφτό;
Την ίδια στιγμή που εμείς κρυβόμασταν, ο Ερντογάν έτρεχε να δείξει ότι στηρίζει τις πρωτοβουλίες του Αμερικανού Προέδρου. Και ποιος νομίζετε ότι έχει σήμερα τηλέφωνο με τον Λευκό Οίκο; Σίγουρα όχι εμείς.
Ο Ερντογάν που κερδίζει τα πάντα
Από έναν φίλο που δουλεύει σε διεθνές περιβάλλον έμαθα ότι ο Ερντογάν έχει καθημερινή επικοινωνία με στελέχη της αμερικανικής προεδρίας. Διαβάζει το μήνυμα, καταλαβαίνει τι θέλει ο Τράμπ και δίνει το «παρών» πριν καν ζητηθεί. Έτσι λειτουργεί η πραγματική διπλωματία, όχι με αναβολές και δισταγμούς.
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά. Ενώ εμείς μένουμε στα περιθώρια, η Τουρκία μπαίνει δυναμικά σε όλα τα παιχνίδια – από τη Συρία μέχρι τη Γάζα. Και το χειρότερο; Δεν σας κρύβω ότι πληροφορίες λένε πως στον Λευκό Οίκο αρχίζουν να βλέπουν τον Ερντογάν ως πιο αξιόπιστο εταίρο από τον Μητσοτάκη στην περιοχή.
Οι χαμένες ευκαιρίες και το κόστος
Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα pattern που επαναλαμβάνεται. Θυμηθείτε την καθυστέρηση στην αναγνώριση της νίκης του Τράμπ, τα μικρόψυχα σχόλια για τον «τραμπισμό», την απροθυμία για άμεση επικοινωνία με τη νέα κυβέρνηση.
Μου είπαν ότι στο Μέγαρο Μαξίμου υπήρχε η εντύπωση ότι «ο Τράμπ δε θα κρατήσει πολύ». Λάθος υπολογισμός που τον πληρώνουμε ακριβά. Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος ετοιμάζεται να αλλάξει τους διεθνείς οργανισμούς – από τον ΟΗΕ μέχρι τον ΠΟΥ – εμείς παραμένουμε παθητικοί παρατηρητές.
Η ευρωπαϊκή «παγίδα» και τα λάθη της αυταπάτης
Δεν σας κρύβω ότι η υπερβολική εμμονή με τις ευρωπαϊκές συναινέσεις μας έχει οδηγήσει σε αδιέξοδα. Ενώ χώρες όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία έχουν δικούς τους καλούς με τον Τράμπ, εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε τι θα πει η Γερμανία και τι η Γαλλία.
Αν κατάλαβα καλά από πληροφορίες που έχω, το Μέγαρο Μαξίμου πιστεύει ότι η συλλογική ευρωπαϊκή στάση θα μας προστατεύσει από τις αμερικανικές «πιέσεις». Μα καλά, και ποιος τους πιστεύει; Όταν ο Τράμπ ξεκινήσει να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού, θα μας σώσει η ΕΕ ή θα χρειαστούμε άμεση επικοινωνία με τον Λευκό Οίκο;
Τελικά, η χθεσινή κυβίστηση για το Συμβούλιο Εἰρήνης δεν είναι παρά ένα ακόμη δείγμα μιας διπλωματίας που αντιδρά αντί να προηγείται. Και όσο συνεχίζουμε έτσι, τόσο ο Ερντογάν θα χαμογελά και θα κερδίζει εδάφη που θα έπρεπε να είναι δικά μας.
