– Χαίρετε δεν σας κρύβω ότι αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες με τον Χακάν Φιντάν με έχει αφήσει άναυδο. Όχι τόσο για τις προκλήσεις του – αυτές τις έχουμε συνηθίσει – αλλά για το ότι ουσιαστικά παρεμβαίνει ωμά στα εσωτερικά μας λέγοντας στον Μητσοτάκη τι πρέπει να κάνει. Και το χειρότερο; Ότι από το Μαξίμου δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο η χλιαρή απάντηση του Γεραπετρίτη που αποκαλεί τον Τούρκο «φίλο» του. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι αν έχουμε εγκαταλείψει κάθε αξιοπρέπεια.

Ο Φιντάν παίζει τον μέντορα

Από φίλο που παρακολουθεί στενά τα ελληνοτουρκικά έμαθα τις λεπτομέρειες αυτής της απίστευτης παρέμβασης του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών. Ο άνθρωπος δεν περιορίστηκε στις συνήθεις προκλήσεις για το Αιγαίο και την ΑΟΖ. Είπε κατάμουτρα στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην επίλυση των προβλημάτων με την Τουρκία και στο ρίσκο για την πολιτική του καριέρα. Και προσθέτει πως αυτή η «πραγματικότητα πρέπει να εξαλειφθεί». Μα καλά, ρε παιδί μου, τι νομίζει ότι είναι; Σύμβουλος του Μητσοτάκη;

Και ο «φιλέλληνας» Γεραπετρίτης τι κάνει; Αποφεύγει να αναφέρει καν το όνομά του και μιλάει για τον διάλογο που παράγει αποτελέσματα. Μου είπαν από το υπουργείο ότι η οδηγία είναι να μην κλιμακώνουμε, αλλά εγώ λέω ότι έτσι δίνουμε άδεια στους Τούρκους να μας μιλούν σαν να είμαστε προτεκτοράτο τους. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο Φιντάν προανήγγειλε μόνος του τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν πριν το Ραμαζάνι. Αυτοί ορίζουν το πότε, το πού και το πώς.

Η λευκή βίζα για τη Μαριούπολη

Από εσωτερικές πηγές του ΥΠΕΞ έχω μάθει ότι υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με τους ομογενείς της Αζοφικής. Έλληνες από τη Μαριούπολη ζητούν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα να δουν τα παιδιά τους, αλλά δεν μπορούν να βγάλουν διαβατήρια γιατί δεν υπάρχει αναγνωρισμένη αρχή εκεί. Η περιοχή είναι γκρίζα ζώνη και κάθε έκδοση διαβατηρίου από εμάς σημαίνει de facto αναγνώριση κυριαρχίας.

Η λύση που μελετούν είναι οι λευκές βίζες – όπως έγινε παλιά με το Κοσσυφοπέδιο – που δεν θα αναγράφουν ούτε Ουκρανία ούτε Ρωσία. Αλλά κάπως έτσι παραδεχόμαστε ότι η Μαριούπολη δεν είναι πια ουκρανικό έδαφος. Αν κατάλαβα καλά, στο υπουργείο γνωρίζουν ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει και σιγά σιγά πρέπει να ρίξουμε γέφυρες με τους θυμωμένους Ρώσους. Αλλιώς οι ομογενείς μας θα μείνουν αποκλεισμένοι από τον κόσμο. Η Ιστορία, όπως λένε, μας τιμωρεί στις λεπτομέρειες.

Οι «σύμμαχοι» βομβαρδίζουν τα πλοία μας

Και ενώ αναρωτιόμαστε για τη Ρωσία, οι Ουκρανοί «σύμμαχοί» μας έχουν πάθει φρενίτιδα. Από άνθρωπο που ξέρει τα της ναυτιλίας έμαθα ότι δύο-τρία ελληνικά τάνκερ των εφοπλιστών Μαρτίνου και Οικονόμου δέχθηκαν επίθεση από ουκρανικά drones στο Νοβοροσίσκ. Τα πλοία μεταφορτώνονταν πετρέλαιο από το Καζακστάν με προορισμό την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά οι Ουκρανοί τα ένταξαν στον «αόρατο στόλο του Πούτιν».

Μου είπαν ότι η ηγεσία του ΥΠΕΞ έκανε διαβήματα τόσο στο Κίεβο όσο και στην Κάγια Κάλας «για να σταματήσει η πλάκα». Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών μίλησε για «προβοκάτσια των Ρώσων», αλλά όταν του ζήτησαν να διαψεύσει δημοσίως ότι το έκαναν Ουκρανοί, επέλεξε να σιωπήσει. Αποδεχόμενος την ενοχή του. Απίθανα πράγματα, έτσι; Βομβαρδίζουν τα πλοία μας αυτοί που εξοπλίσαμε. Αλλά στο τέλος, μεταξύ εθνικού συμφέροντος και δυτικής ιδεοληψίας, η κυβέρνηση κάπως προσγειώνεται στην πραγματικότητα.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς θα διαχειριστεί η Αθήνα το επόμενο δίλημμα με τους Φρουρούς της Επανάστασης που η Ε.Ε. σχεδιάζει να κηρύξει τρομοκράτες. Η ελληνική ναυτιλία περνάει από το Σουέζ και εκεί παραμονεύουν οι Χούθι. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, έχουμε ήδη δείγματα γραφής με επιθέσεις σε ελληνικά πλοία. Κάθε αλλαγή δρομολογίου αυξάνει τα ναύλα για τους εφοπλιστές, αλλά επιβαρύνει την τιμή του πετρελαίου για τον Έλληνα καταναλωτή. Εποχή παράκρουσης…