Η «τέχνη» της εξαπάτησης δεν αποτελεί brand για να γίνει rebranded, τονίζει ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος στην τελευταία του ανάρτηση αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον Αλέξη Τσίπρα και την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή. «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ μιας πολιτικής παράταξης αρχών κι ενός αρχηγικού κόμματος που στηρίζεται στην εξαπάτησης;» διερωτάται αρχικά ο κ. Σκέρτσος, με τον ίδιο να δίνει την απάντηση: «Η ανθεκτικότητα και η αντοχή στο χρόνο».

«Ας πάρουμε ως παραδείγματα τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι μας λέει η διαδρομή και η αντοχή της Νέας Δημοκρατίας από το 1974 έως σήμερα, ως ενός προγραμματικού-πολυσυλλεκτικού κόμματος; Ότι κατάφερε διαχρονικά να πετύχει ομαλές διαδοχές ηγεσίας, χωρίς να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη κάθε φορά που αποχωρούσε ένας αρχηγός της.

Διότι, πολύ απλά, οι αμετακίνητες αρχές της ΝΔ ως μιας παράταξης που υπηρετεί τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τον πολιτικό πραγματισμό και τον φιλελευθερισμό -εξυπακούεται με τα λάθη και τις παραλείψεις της όπως κάθε πολιτικός οργανισμός- είναι ισχυρότερες και αναλλοίωτες στο χρόνο από κάθε μεμονωμένο πρόσωπο, αρχηγό ή απλό στέλεχος.

Είναι αυτές οι αρχές και οι ιδέες που λειτουργούν ως ενοποιητικός χώρος και ταυτόχρονα ως δύναμη συλλογικής και ατομικής προόδου, αλλά και ως μαγνήτης διεύρυνσης του ίδιου του στελεχιακού της δυναμικού και ταυτόχρονα ανανέωσης του ιδεολογικού της οπλοστασίου», τονίζει ο κ. Σκέρτσος.

Αντιθέτως,  συνεχίζει, «παρά τις μεγαλόστομες πολιτικές διακηρύξεις περί αξιών και «ηθικών πλεονεκτημάτων» που βρίσκουμε με πομπώδη τρόπο σε πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης, ο άνευ ορίων και αρχών αρχηγοκεντρικός και προσωποπαγής χαρακτήρας τους είναι και η αιτία που δεν τους επιτρέπει να εξελιχθούν και να επιβιώσουν στο χρόνο μετά από αυτούς τους ηγέτες. Ενδεικτικό παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ του Α. Τσίπρα που έχει βιώσει ήδη πολλαπλές διασπάσεις -και πλέον την αυτοκατάργησή του- από τον ίδιο τον αρχηγό του, αλλά και πολλά αντίστοιχα μικρότερα κόμματα.

Τα προσωπικά κόμματα-σφραγίδα που έχουν ως πολιτικό τους κορμό τον αρχηγικό λαϊκισμό και την διαρκώς επαμφοτερίζουσα στάση στην πραγματικότητα, καταρρέουν σε βάθος χρόνου υπό το βάρος των εσωτερικών τους αντιφάσεων.
Κοινώς το πολιτικό ψέμα, όπως και κάθε ψέμα, έχει κοντά ποδάρια. Είναι τόσες πολλές οι κωλοτούμπες και οι παλινωδίες μεταξύ των αρχών που εκπροσωπούν μόνο στη θεωρία και όσων αντίθετων εφαρμόζουν στην πράξη, που η ίδια η ζωή έρχεται σαν καθρέφτης κάποια στιγμή να τις αποκαλύψει και να τα παραδώσει στη σταδιακή ή ραγδαία απαξίωση».

«Γι’αυτό και κάθε απόπειρα rebranding προσώπων που έχτισαν την πολιτική τους παρουσία πάνω στην «τέχνη» της εξαπάτησης με νέα προσωποπαγή σχήματα, χωρίς καμία ουσιαστική αυτοκριτική και ανανέωση, είναι θνησιγενής και καταδικασμένη να αποτύχει. Οι υγιείς και ανθεκτικές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από περισσότερα κόμματα αρχών που υπηρετούν τον πολιτικό φιλελευθερισμό και πραγματισμό, δηλαδή τη βιώσιμη ανάπτυξη μαζί με την κοινωνική συνοχή και την εθνική ισχύ. Και από λιγότερα κόμματα με αρχηγούς-μεσσίες.

Οι κοινωνίες που προοδεύουν διαθέτουν πολυσυλλεκτικές πολιτικές παρατάξεις που συνθέτουν αντί να διαιρούν ή να διχάζουν, με βαθιές ιδεολογικές και κοινωνικές ρίζες.
Παρατάξεις που καταφέρνουν ταυτόχρονα να επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους, χωρίς να απομακρύνονται από τις καταστατικές τους αρχές, και έτσι να υπερβαίνουν τα εκάστοτε πρόσωπα καθώς έτσι κατακτούν τη δυνατότητα της διαρκούς εσωτερικής ανανέωσης. Αλλά και οι αρχηγοί-μεσσίες είναι καλό να καταλάβουν κάποια στιγμή το εξής απλό: Στην πολιτική σημαντικοί δεν είμαστε εμείς ως πολιτικά πρόσωπα. Στην πολιτική σημαντικό είναι αυτό που κάνουμε για όσο το κάνουμε. Με μια αυστηρή προϋπόθεση: Ο,τι αφήνουμε πίσω μας να βελτιώνει καθημερινά έστω και λίγο, με μετρήσιμο και συγκρίσιμο τρόπο, τη ζωή όλων των πολιτών, χωρίς διακρίσεις και τεχνητούς αποκλεισμούς, ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιεί διαρκώς την πατρίδα μας σε έναν όλο και πιο ρευστό και αβέβαιο κόσμο» καταλήγει ο κ. Σκέρτσος.