Ο Ετεοκλής Παύλου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, μοιράστηκε το συγκινητικό του μήνυμα για έναν δίκαιο κόσμο που θα αναγνωρίζει τις διαφορετικές ανάγκες των ατόμων με αναπηρία. Ο Παύλου, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά από πυροβολισμό πριν από 13 χρόνια, περιέγραψε την εμπειρία του ως "δεύτερα γενέθλια" και μίλησε για την ψυχολογική του πάλη μετά το ατύχημα. Τόνισε τη σημασία της δικαιοσύνης και της ορατότητας για τα άτομα με αναπηρία, ενώ εξομολογήθηκε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και την ανάγκη του για ζωή, υπογραμμίζοντας τη στήριξη της οικογένειάς του και της πίστης του ως καθοριστικούς παράγοντες στην ανάρρωσή του.
Πιο αναλυτικά
Ο Ετεοκλής Παύλου, σήμερα, Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ατόμων με Αναπηρία, θέλησε να δώσει το δικό του μήνυμα στην εκπομπή Breakfast at Star, συγκινώντας με τα λόγια του.
Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ετεοκλής Παύλου τραυματίστηκε σοβαρά από πυροβολισμό σε ηλικία 23 ετών στις 13 Οκτωβρίου πριν από 13 χρόνια. Το σοβαρό περιστατικό συνέβη όταν εκείνος τότε δούλευε στην υποδοχή νυχτερινού κέντρου και δέχθηκε δύο πυροβολισμούς στο πόδι κατά τη διάρκεια συμπλοκής με θαμώνες του μαγαζιού. Ως αποτέλεσμα, χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί μέρος του ποδιού του. Ο ίδιος έχει μιλήσει πολλές φορές για την τρομακτική αυτή εμπειρία με τον ίδιο να χαρακτηρίζει εκείνη την ημέρα ως “δεύτερα γενέθλια” – δείτε εδώ τα πρόσφατα λόγια του.
Το μήνυμα του Ετεοκλή Παύλου για την Παγκόσμια Ημέρα ατόμων με Αναπηρία
«Επειδή είναι παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία σήμερα, θέλω να πω και έτσι να δώσω φως σε κάτι που έχω ζήσει και έχω βιώσει… εύχομαι και ελπίζω σε έναν κόσμο δίκαιο και όχι απλά με ισότητα. Να φέρεσαι με ισότητα σε ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ανάγκες είναι ό,τι πιο άνισο υπάρχει τελικά. Η δικαιόσυνη είναι αυτό που μας λείπει και να φερόμαστε στους ανθρώπους με δικαιοσύνη και με το τι έχουν ανάγκη εκείνοι.
Αυτό είναι το πρόβλημα της ζωής και αυτό που βιώνουμε και αυτό που βιώνω και εγώ ως άτομο με αναπηρία. Να το πω και με ένα παράδειγμα. Να σου δώσω και ένα παράδειγμα, πάμε στην ουρά και περιμένουμε, περιμένουμε όλοι μαζί. Δεν είναι όμως δίκαιο γιατί ο κάθε ένας έχει διαφορετικές ανάγκες. Εύχομαι και ελπίζω σε έναν κόσμο δίκαιο με ορατότητα, που θα εντάξει και όλους εμάς, τους ανθρώπους με αναπηρία μέσα σε αυτή» είπε ο Ετεοκλής Παύλου στον “αέρα” της εκπομπής, με τον ίδιο να στέλνει ένα πολύ ηχηρό μήνυμα.
H εξομολόγηση του Ετεοκλή Παύλου για το ατύχημά του
Ο Ετεοκλής Παύλου φιλοξενήθηκε στη διαδικτυακή εκπομπή της Λιλής Πυράκη, Restart, και προχώρησε σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση. Συγκεκριμένα, ο παρουσιαστής της εκπομπής Breakfast@Star μίλησε για τo πόσο άλλαξε η ζωή του μετά το σοβαρό ατύχημα που είχε το 2013.
Στη συνέντευξή του, ο Ετεοκλής Παύλου μίλησε για πώς ήταν η ψυχολογία του μετά το ατύχημα, αναφέροντας ότι ένιωθε σαν να είχε πεταχτεί στη μέση του ωκεανού χωρίς σωσίβιο. Ωστόσο, όπως εξομολογήθηκε, όλο αυτό σταμάτησε όταν άρχισε να μεγαλώνει μέσα του η ανάγκη για να ζήσει: «Πριν το ατύχημα ήμουν ένας ωραίος γκόμενος 23 ετών, με κοιλιακούς, ψηλός, μελαχρινός, ομορφάντρας, μέσα σε όλα, και σε μια μέρα ξύπνησα ανάπηρος, φτωχός και χρεωμένος μέχρι τον λαιμό. Αυτό είναι. Μετά ακολούθησε το χάος. Θα στο περιγράψω με ένα παράδειγμα που με κάνει και ανατριχιάζω. Ένιωθα σαν να με είχαν πετάξει 3 η ώρα τα ξημερώματα στη μέση του ωκεανού, χωρίς σωσίβιο και να πρέπει να κολυμπήσω, χωρίς να βλέπω τίποτα, πύτε τη στεριά, ούτε προς τα πού να κολυμπήσω. Αυτό ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Το σωσίβιο μου και η πυξίδα μου ήταν η οικογένειά μου και η πίστη μου. Αυτά είναι για εμένα το Α και το Ω», είπε ο Ετεοκλής Παύλου.
«Εκείνες τις πρώτες στιγμές έπαθα πανικό, έκλαψα, στεναχωρήθηκα, θύμωσα, έπεσα κάτω. Το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να σηκωθώ και να φύγω. Έπεσα κάτω μόλις σηκώθηκα, γιατί δεν είχα πόδι αλλά και γιατί ήμουν αδύναμος. Όταν περάσει ο θυμός όμως, αρχίζει και μπαίνει η ανάγκη για ζωή. Η ζωή είναι γλυκιά και ο θάνατος είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να νιώσεις. Το “πέθανα” είναι πολύ σκοτεινό. Όταν ένιωσα ότι ξεψυχάω, έλεγα “όχι ρε, μαλ@κα, πέθανα”. Αυτό το θυμάμαι σαν χτες. Αυτό δεν φεύγει ποτέ από μέσα σου. Προσπαθώ αυτό το πολύ κακό χαρτί που μου ήρθε, να το παίξω καλά. Προσπαθώ να εστιάζω στα σημαντικά της ζωής από τότε και μετά», ανέφερε στη συνέχεια.
Και πρόσθεσε: «Αυτό το μονοπάτι είναι πολύ μοναχικό. Όταν έχεις βιώσει τον θάνατο, έχει πολλή μοναξιά μετά. Δεν μπορεί να σε βοηθήσει κάποιος, όχι επειδή δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί. Όλο αυτό έχει πολλή θλίψη, πολλή στεναχώρια, μεγάλο βάρος και αυτό το βάρος μόνο η πίστη μπορεί να στο πάρει, όχι ολοκληρωτικά, αλλά να στο κάνει λίγο πιο ανάλαφρο. Στους 6 μήνες κατάφερα να πάω στην τουαλέτα μόνος μου και μετά από έναν χρόνο κατάφερα να ανοίξω μόνος μου ένα μπουκάλι νερό. Αυτές είναι οι δύο πρώτες μεγάλες μάχες που έδωσα μέσα στο νοσοκομείο».
