Η ασθένεια χρόνων που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη είναι μια, η επωνυμίτιδα! Δεν γιατρεύεται με χάπια και με ενέσεις αλλά με αυτοκριτική, ενσυναίσθηση, θέλει τρελό ζόρι να μην σε παρασύρει στην δίνη της η δημοσιότητα, η εφήμερη φήμη, η δόξα και το εύκολο χρήμα και να μην σε ρουφήξει μέσα στην μαύρη τρύπα.

Ο Σπύρος Μαρτίκας είναι η κλασική περίπτωση ανθρώπου που δεν άντεξε την ίδια του την προβολή. Ένας φαρμακοποιός οικονομικά εύρωστος από την οικογένειά του, δουλευταράς μέχρι κάποια στιγμή, μια χαρά ζούσε την ζωή του και δεν απασχολούσε κανέναν, έλα όμως που τον έτρωγε να γίνει famous…. πήγε στο Survivor, αποθεώθηκε ή όχι δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι η δόξα τον τρέλανε και πριν καταλάβει καλά καλά τι του συνέβη, έβαλε την βασική του δουλειά σε δεύτερη μοίρα και έγινε επώνυμος influencer…

Λάμψη, συνεντεύξεις, φωτογραφήσεις… πολύ θέλει ο άνθρωπος για να καβαλήσει το καλάμι; Όχι βέβαια… Δεν φταίει μόνο ο ίδιος — φταίει το σύστημα που γεννάει διασημότητες με ημερομηνία λήξης. Ένα σύστημα που ψάχνει απεγνωσμένα την επόμενη «ατραξιόν», χωρίς να νοιάζεται αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει το βάρος της λάμψης. Εκείνος πάντως δεν το άντεξε…

Η παγίδα της λάμψης

Ο Σπύρος Μαρτίκας δυστυχώς έπεσε στην πιο κλασική παγίδα της λάμψης, την επωνυμίτιδα. Μια εφήμερη τηλεοπτική θριαμβολογία τον έκανε να νιώσει άτρωτος — και όταν ξεκίνησε η πτώση βλέποντας ότι η προσοχή των media στράφηκε αλλού, άρχισε για αυτόν και η αντίστροφη μέτρηση. Και όταν πλέον είχε χάσει την μεγάλη δόξα, φοβήθηκε μήπως χάσει και το εύκολο χρήμα.

Τα εύκολα χρήματα που κέρδισε από το Survivor, αντί να τα επενδύσει στην δουλειά του τα έκανε αέρα κοπανιστό, επέλεξε τον κόσμο των υποτιθέμενων «ευκαιριών», των ανθρώπων που μυρίζουν την αφέλεια σαν αίμα. Καζίνο, λάθος συναναστροφές, λάθος επιλογές. Τον τσίμπησαν οι αετονύχηδες που μύρισαν από μακριά… το αίμα του αφελούς και του πρωτάρη και τον έκαναν κόσκινο – μην ακούτε για την τύχη του πρωτάρη, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει…

Ένα πρότυπο που δεν πρέπει ποτέ να γίνει πρότυπο

Το πρόβλημα όμως δεν είναι τι έκανε ο Μαρτίκας, την πάτησε και καλά να πάθει, διότι δεν ήταν ανήλικο ούτε θύμα, θόλωσε και δεν μέτρησε σωστά τις αξίες της δικής του ζωής. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, παρ’ όλα αυτά, κάποια στιγμή ο συγκεκριμένος άνθρωπος έγινε πρότυπο. Τον είδε η νεολαία, τον θαύμασε σαν κάτι ξεχωριστό και προσπάθησε ένα μέρος αυτής να τον μιμηθεί…

Κακό πράγμα η επωνυμίτιδα… Μην ακολουθήσεις ποτέ το παράδειγμα του Μαρτίκα όπως και τόσων άλλων περιστασιακών ανθρώπων που σου περνάνε ότι μπορείς να γίνεις «κάποιος» μέσα σε λίγους μήνες, χωρίς να έχεις χτίσει τίποτα.

Μην ακολουθήσεις ποτέ το παράδειγμα του Μαρτίκα ότι η φήμη φέρνει λεφτά — μετά στα παίρνει πίσω με τόκο.

Μην ακολουθήσεις ποτέ το παράδειγμα του Μαρτίκα ότι το περιτύλιγμα έχει μεγαλύτερη σημασία από το περιεχόμενο.

Οι followers δεν είναι επάγγελμα, ούτε η ζωή είναι ένα ατελείωτο story με likes. Η περίπτωση Μαρτίκα δεν είναι ένα μεμονωμένο στραβοπάτημα — είναι το σύμβολο μιας εποχής που ανεβάζει ανθρώπους χωρίς βάσεις και μετά τους αφήνει να καταρρεύσουν δημόσια.

Η περίπτωση Μαρτίκα είναι κακό παράδειγμα προς αποφυγή και όχι προς μίμηση… Η αρρώστια της επωνυμίτιδας δεν αλλάζει τον άνθρωπο. Απλώς τον ξεγυμνώνει. Κι όταν κάποιος δεν έχει σταθερό έδαφος, η λάμψη τον καταπίνει.

Ο Μαρτίκας είναι το παράδειγμα αυτής της πτώσης. Ένας άνθρωπος που είχε μια ήρεμη και στρωμένη ζωή, που δεν του έλειπε τίποτα παρά μόνο η δημοσιότητα… και τον ρούφηξε η ματαιοδοξία και η τάση να γίνει super star, super car, super glamour και super χρεωμένος και απελπισμένος για το υπόλοιπο της ζωής του…. Μην γίνεις σαν τον Μαρτίκα! Μπορείς…