Ο Άλκης Γιαννακάς, ο «γόης» της δεκαετίας του ’60, έφυγε από την ζωή τα ξημερώματα της Κυριακής 12 Οκτωβρίου σε ηλικία 80 ετών. Ήταν Έλληνας ηθοποιός, γνωστός κυρίως από τις συμμετοχές του στις ταινίες Ένας ντελικανής (1963) και Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965).

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 εγκατέλειψε οριστικά τo θέατρο και για αρκετά χρόνια ζούσε στην Αθήνα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τη σύζυγό του. Ο σπουδαίος ηθοποιός έπαιξε ρόλους του «καλού παιδιού» στην κλασική εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Ως «ρεμάλι» της Φωκίωνος Νέγρη έγινε ευρύτερα γνωστός ως «ο ωραίος κακός του σινεμά».

Η κηδεία του πραγματοποιείται σήμερα, Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στο Ελληνικό, με φίλους, συγγενείς και οικογένεια, να τον οδηγούν στην τελευταία του κατοικία. Τραγική φιγούρα είναι η σύντροφός του, Κατερίνα, που βρισκόταν πλάι του μέχρι την τελευταία στιγμή.

Εικόνες από την κηδεία του Άλκη Γιάννακα

«Η σύντροφός του ήταν συντετριμμένη και υποβασταζόμενη», μετέφερε η δημοσιογράφο Μάρω Κανελλάλη, ενώ η σύντροφος του Άλκη Γιαννακά της δήλωσε: «Μετά από πολλά χρόνια κλείνει ένα κεφάλαιο ζωής».

Ποιος ήταν το «ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη» – Οι γυναίκες που ερωτεύτηκε και η απομόνωση

Γεννημένος στην Αθήνα το 1941, σε μια Ελλάδα που ακόμη επουλώνει τις πληγές του πολέμου, ο Γιαννακάς έζησε από μικρός τη δυσκολία και την απώλεια. Αν και οι πληροφορίες γύρω από την οικογένειά του είναι ελάχιστες, ένα είναι σίγουρο: όταν εμφανίστηκε στον ελληνικό κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του ’60, το βλέμμα του είχε κάτι από μια σιωπηλή οδύνη.

Η μεγάλη του στιγμή ήρθε με τον «Αστέρω» (1969) και φυσικά το εμβληματικό “Μια ζωή την έχουμε” (1970), όπου ερμήνευσε τον αντι-ήρωα, τον εσωστρεφή νέο της μεταπολεμικής Ελλάδας που ασφυκτιά μέσα σε μια κοινωνία που αλλάζει. Η φιγούρα του αντρική, μελαγχολική. Κι όμως, παρά την επιτυχία, ο Γιαννακάς δεν έγινε ποτέ «σταρ». Δεν επιδίωξε το προσκήνιο, προτιμούσε τις εσωτερικές διαδρομές από τους προβολείς, και την σιωπή από την έκθεση.

Ακολούθησαν συμμετοχές σε δημοφιλείς ταινίες όπως «Μια γυναίκα στην αντίσταση», «Ο παρθένος», «Μονεμβασιά», «Τα μυστικά της αμαρτωλής Αθήνας» και «Μαντώ Μαυρογένους». Ωστόσο, ο ρόλος που καθόρισε την πορεία του ήταν εκείνος στο φιλμ «Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη». Υποδυόμενος τον χαρτοπαίχτη που εκμεταλλεύεται γυναίκες για να ζήσει, προκάλεσε αίσθηση. Η ταινία χαρακτηρίστηκε τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής και ο νεαρός τότε ηθοποιός καθιερώθηκε ως «ο ωραίος κακός» του ελληνικού σινεμά.

Ένας ηθοποιός που διάλεξε να σιωπήσει

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μετά, άρχισε σταδιακά να αποσύρεται. Ο Άλκης Γιαννακάς ένιωθε πως ο κινηματογράφος που αγάπησε είχε αλλάξει και η Ελλάδα μεταμορφωνόταν. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 εγκατέλειψε οριστικά τo θέατρο και για αρκετά χρόνια ζούσε στην Αθήνα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τη σύζυγό του.

Έζησε μια ζωή μακριά ήρεμη. Δεν απασχόλησε ποτέ με σκάνδαλα, δεν κυνήγησε τη δημοσιότητα. Η απουσία του, όμως, ήταν ταυτόχρονα παρουσία καθώς ήταν πάντα εκεί στα πρόσωπα των ρόλων που υποδύθηκε με αφοσίωση και αλήθεια.

Ο παθιασμένος έρωτας με την Γκιζέλα Ντάλι

Μπορεί για πολλά χρόνια να έμεινε εκτός της δημοσιότητας, όμως οι θυελλώδεις έρωτές με τις συμπρωταγωνίστριές του έκαναν τα Μέσα της εποχής «βουίζουν» όσο και οι επιτυχίες του. Η πιο γνωστή και θυελλώδης σχέση του ήταν με την Γκιζέλα Ντάλι. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «Ο Παρθένος». «Ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Ήταν ο ωραιότερος και πιο περιζήτητος άνδρας και ήταν δικός μου», είχε δηλώσει η ίδια χρόνια αργότερα, περιγράφοντας μια σχέση πάθους και έντασης.

Η έντονη σχέση με την Ελένη Ερήμου

Ο Άλκης Γιαννακάς έζησε έναν ακόμη δυνατό έρωτα με την ηθοποιό Ελένη Ερήμου, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ήταν ένας δεσμός σύμφωνα με τις πληροφορίες γεμάτος πάθος, αλλά και πολλές συγκρούσεις, ο οποίος δεν άντεξε στον χρόνο. Ο ίδιος, πάντως, δεν μίλησε ποτέ δημόσια για την προσωπική του ζωή, διατηρώντας πάντα την ζωή του ιδιωτική.

Τα 25 χρόνια με την σύντροφό του, Κατερίνα

Ο Άλκης Γιαννάκος μετά την αποχώρησή του από τα φώτα, έζησε τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του σε σχέση με την αγαπημένη του, Κατερίνα, η οποία τον αποχαιρέτησε μιλώντας στην εκπομπή Το Πρωινό του ΑΝΤ1, με την ίδια να λέει για εκείνον φανερά συγκινημένη:

«Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Ήμασταν μαζί 25 χρόνια. Πέρασα υπέροχα μαζί του. Τώρα, πραγματικά, θα μου λείψει πάρα πολύ, γιατί η προσωπικότητά του είναι πολύ έντονη και θα μου λείψει πάρα πολύ.

Μεγάλη απώλεια για εμένα, γιατί ήταν ο σύντροφος της ζωής μου. Κάναμε σχέδια και όνειρα και από εδώ και πέρα, γιατί δούλευε μέχρι τον Ιούνιο και τώρα βγήκε η σύνταξη και σχεδιάζαμε να ζήσουμε κάπως αλλιώς, αλλά δυστυχώς, η ζωή τα έφερε αλλιώς. Η ζωή τα φέρνει αλλιώς. Δεν είχε καταλάβει την αξία του, ήταν ένας πολύ απλός άνθρωπος και δίκαιος, με αστείρευτο χιούμορ, ενέργεια μεγάλη, δίψα για τη ζωή. Ήθελε να είναι ήσυχος.

Ήθελε να είναι ήσυχος, να βγαίνει με τους φίλους του. Δεν ήθελε να έχει καμία επαφή με όλο αυτό, δεν ήθελε να είναι… Ούτε στα κανάλια έβγαινε, ούτε ήθελε να δίνει αφορμές για να τον σχολιάζουν. Δηλαδή, αυτό θέλω να το σεβαστώ απόλυτα για τον Άλκη. Γιατί ήξερα πολύ καλά ότι δεν το ήθελε. Τον ενοχλούσε πάρα πολύ. Η κηδεία θα γίνει την Πέμπτη στο Ελληνικό, στις 12 η ώρα. Δεν είμαι καθόλου καλά… δυστυχώς».

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε ήσυχα στην Αθήνα, αποφεύγοντας τα μέσα ενημέρωσης και τις επίσημες εκδηλώσεις. Έμενε στην πλατεία Αμερικής και σχετιζόταν με δραστηριότητες όπως το Σπίτι του Ηθοποιού, όπου φέρεται ότι πήγαινε για να βοηθάει.

Σε μια σπάνια του δήλωση στην εφημερίδα «Espresso» τον περασμένο Μάιο, ο ηθοποιός είχε πει: «Δεν με ενδιαφέρει η δημοσιότητα ούτε και το επάγγελμά μου. Έφυγα πριν από 40 χρόνια και έφυγα ψηλά. Δεν θα επέλεγα να επιστρέψω σε καμιά περίπτωση».

Η ιστορία του Άλκη Γιαννακά δεν είναι η ιστορία ενός σταρ, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προτίμησε να μείνει αληθινός, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα ξεχαστεί. Μέσα στην ταπεινότητά του και την ευγένειά του θα μείνει για πάντα χαραγμένος στην μνήμη όλων για την ανθρωπιά του, κάτι που διαρκεί περισσότερο από την δόξα.