Στην Πάτρα, η κηδεία της 86χρονης Τιτίκας Βασιλοπούλου συγκίνησε βαθιά τους παρευρισκόμενους, καθώς η χορωδία τραγούδησε το «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» ως ύστατο αποχαιρετισμό.
Η Τιτίκα, που έχασε τη ζωή της σε τροχαίο, έγινε σύμβολο αυτοθυσίας, καθώς προστάτευσε με το σώμα της ένα 8χρονο κορίτσι από διερχόμενη μηχανή.
Το παιδί, αν και τραυματισμένο, επέζησε, ενώ η οικογένειά του παλεύει με την απώλεια και την αλήθεια που δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί στο μικρό κορίτσι. Η γενναία πράξη της Τιτίκας θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη όλων.
Πιο αναλυτικά
«Μενεξέδες και Ζουμπούλια»… Αυτές οι νότες πλημμύρισαν τον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου στην Πάτρα και έκαναν όλους να δακρύσουν στην κηδεία της 86χρονης Τιτίκας, την γιαγιάς που έγινε ανθρώπινη ασπίδα και έσωσε την 8χρονη το βράδυ του μοιραίου τροχαίου.
Η χορωδία σιγοτραγουδούσε τον ύμνο της μνήμης, αποχαιρετώντας την 86χρονη Τιτίκα Βασιλοπούλου, που έφυγε από τη ζωή με τον πιο γενναίο τρόπο. Το τροχαίο συνέβησε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής (29.08.2025), όταν η ηλικιωμένη, έχοντας μαζί την 8χρονη κόρη των γειτόνων της, επιχείρησε να διασχίσει τον δρόμο στην Πάτρα, κρατώντας το παιδί από το χέρι.
Τότε, είναι που ήρθε με ιλιγγιώδη ταχύτητα ο 46χρονος με την μηχανή του και παρέσυρε την άτυχη 86χρονη, σκοτώνοντάς την ακαριαία. Η Τιτίκα δεν ήταν απλώς μια γιαγιά· ήταν μια γυναίκα που, στο μοιραίο τροχαίο της Ακτής Δυμαίων, στάθηκε μπροστά στο 8χρονο κοριτσάκι για να το προστατέψει.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, πρόσφερε το σώμα της σαν τείχος. Εκείνη χάθηκε, αλλά το παιδί ζει.
Σήμερα, το μικρό κορίτσι παλεύει όχι μόνο με τα τραύματά του, αλλά και με τους εφιάλτες. Αφού νοσηλεύτηκε για 3 μέρες στο «Καραμανδάνειο», το παιδί πλέον δεν διατρέχει κίνδυνο και βρίσκεται σπίτι του. Ωστόσο, κανείς δεν της έχει πει το τι συνέβη στην γιαγιά Τιτίκα.
«Έρχεται μηχανή επάνω μου… πού είναι η γιαγιά;» ψιθυρίζει συνεχώς.
Η γιαγιά του, Μαρία Αγγελοπούλου, μίλησε συγκλονισμένη για τον ψυχικό πόνο του παιδιού. Ο πατέρας, συντετριμμένος, δεν άντεξε και ξέσπασε σε λυγμούς. Η αλήθεια, ακόμη, δεν του έχει ειπωθεί.
Του λένε μόνο πως η γιαγιά Τιτίκα νοσηλεύεται βαριά τραυματισμένη σε άλλο νοσοκομείο.
Κι ύστερα ήρθε η στιγμή που κανείς δεν θα ξεχάσει. Η χορωδία άρχισε να τραγουδά. «Μενεξέδες και Ζουμπούλια».
Οι φωνές υψώθηκαν σαν προσευχή, πλημμυρίζοντας τον ναό με συγκίνηση. Ήταν ένας ύστατος αποχαιρετισμός, μια μουσική αγκαλιά για μια γυναίκα που έφυγε με αυτοθυσία.
Η Τιτίκα Βασιλοπούλου δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Έφυγε ηρωικά, χαρίζοντας ζωή σε ένα παιδί. Και το όνομά της θα μείνει για πάντα συνδεδεμένο με εκείνη τη μελωδία που έσπασε καρδιές.
