Η πέτρα, σκαλισμένη από βαρύ μαύρο βασάλτη, φέρει έναν αετό που ανοίγει τα φτερά του και κρατάει ένα στεφάνι στα νύχια του, μαζί με μια ελληνική επιγραφή. Οι ειδικοί υποθέτουν ότι το 2.000 ετών κομμάτι μπορεί να χρησίμευε ως ταφικό σημάδι κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Ο αετός συνδεόταν με τον Δία και απεικονιζόταν συχνά σε στρατιωτικά εμβλήματα, νομίσματα και ταφικά μνημεία.

Η ανακάλυψη έγινε για πρώτη φορά όταν ένας κάτοικος της περιοχής ανακάλυψε την πέτρα πίσω από την αγορά Καρδάμου. Το ανέφερε στη Διεύθυνση Μουσείων και Αρχαιοτήτων, η οποία έστειλε μια ομάδα έρευνας για να ανακτήσει το τεχνούργημα . Εν τω μεταξύ, η στήλη φυλάσσεται εν αναμονή της μεταφοράς της στο Χαλέπι για περαιτέρω μελέτες.

Η ανακάλυψη υπογραμμίζει την αρχαία κληρονομιά της Μανμπίτζ και τη συνεχιζόμενη απειλή για την πολιτιστική κληρονομιά της Συρίας. Γνωστή στην αρχαιότητα ως Ιεράπολη ή «Ιερή Πόλη», η Μανμπίτζ ήταν προηγουμένως μια σημαντική ασσυριακή πόλη πριν ακμάσει υπό τη δυναστεία των Σελευκιδών μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αργότερα έγινε γνωστή για τη λατρεία της Αταργάτης, της συριακής θεάς της γονιμότητας, της οποίας το συγκρότημα ναών προσέλκυε προσκυνητές από όλη την περιοχή.

Ένα ιερό που φέρεται να υπηρετούσαν τριακόσιοι ιερείς της θεάς και μια λίμνη με ιερά ψάρια προσέλκυσαν χιλιάδες πιστούς και κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή .

Η ελληνική πραγματεία του 2ου αιώνα μ.Χ., De Dea Syria , που αποδίδεται στον Σύριο δοκιμιογράφο Λουκιανό από τα Σαμόσατα, περιγράφει τις θρησκευτικές πρακτικές της λατρείας της Αταργάτης στην Ιεράπολη, γραμμένη στην ιωνική ελληνική διάλεκτο.

Οι ελληνικές επιγραφές λαξευμένες πάνω στη στήλη, αναδεικνύουν τη συγχώνευση της ρωμαϊκής και ελληνιστικής επιρροής στη βόρεια Συρία.

Τα ελληνικά χρησιμοποιούνταν πολύ στις ανατολικές ρωμαϊκές επαρχίες, κυρίως για διοικητικούς και ταφικούς σκοπούς.

Οι επιγραφές αυτές, μπορεί να αποκαλύψουν το όνομα, την ιεραρχία ή την καταγωγή του νεκρού, που συνδέεται με τη ζωή των αρχαίων κατοίκων της Ιεράπολης.

Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ