Ο Γιάννης Καπετάνιος εκφράζει τη βαθιά θλίψη και οργή του για τις καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν τη Χίο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Αύγουστο.
Σε συνέντευξή του, περιγράφει με συγκίνηση τις εικόνες καταστροφής που αντίκρισε, αναπολώντας τις όμορφες αναμνήσεις από τα καταπράσινα τοπία της περιοχής που πλέον έχουν μετατραπεί σε αποκαΐδια.
Αναφέρεται στη σωτηρία του χωριού του, Κουρούνια, από τύχη, καθώς η φωτιά έφτασε σε απόσταση μόλις 400 μέτρων.
Ο Καπετάνιος εκφράζει την απογοήτευσή του για την επαναλαμβανόμενη καταστροφή της φυσικής ομορφιάς και την παρακμή της χώρας, τονίζοντας ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε "βάλτο" χωρίς τίποτα να ανθίζει.
Πιο αναλυτικά
Ο Γιάννης Καπετάνιος συγκλονίζει με τα λόγια του μιλώντας για τις καταστροφικές πυρκαγιές που κατέκαψαν κατέστρεψαν μεγάλη έκταση στην Χίο φέτος τον Αύγουστο, την ιδιαίτερη πατρίδα του. Ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα OnTime Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο, Σίσσυ Μενεγάτου, περιέγραψε τις θλιβερές εικόνες που αντίκρισε επισκεπτόμενος τον τόπο του φέτος το καλοκαίρι, ενώ, δεν έκρυψε την θλίψη του και την οργή του για αυτού του είδους καταστροφές..
Τι είπε ο Γιάννης Καπετάνιος για τις φωτιές στη Χίο
Αρχικά, ο Γιάννης Καπετάνιος μιλώντας για την φωτιά στη Χίο, είπε χαρακτηριστικά: «Λίγο πριν μιλήσουμε, έβλεπα εικόνες από τις καταστροφές που άφησε πίσω της η φωτιά στη Χίο και δάκρυσα. Πονάει η ψυχή μου για το νησί μου. Πώς να πιστέψω ότι όλα αυτά τα υπέροχα καταπράσινα μέρη που έχω στην καρδιά μου από μικρό παιδί δεν υπάρχουν πια; Πώς να ξεχάσω τις ωραίες εικόνες από την Αγία Μαρκέλλα, που είναι δίπλα στη Βολισσό; Τα όμορφα χωριά, όπου χανόταν το μάτι σου στο πράσινο, το Άγιο Γάλα, τον Πυραμά, που πλέον είναι μια μαυρίλα; Έγιναν αποκαΐδια».
Και συνέχισε: «Το χωριό μου, τα Κουρούνια, ευτυχώς σώθηκε από τύχη. Η φωτιά έφτασε μέχρι την κορυφογραμμή και τα Χάλανδρα είναι ακριβώς πίσω από το χωριό μου. Η κορυφογραμμή, δηλαδή, δεν είναι από το χωριό μου ούτε 400 μέτρα. Στα Χάλανδρα ξεκίνησε η φωτιά και η φορά του ανέμου την οδήγησε προς τα κάτω, προς τη Βολισσό και την Αγία Μαρκέλλα. Απίστευτη καταστροφή.
Η μεγαλύτερη πληγή που έχει μείνει μέσα μου είναι η εξής: Ανεβαίνοντας στο χωριό στα μαθητικά μου χρόνια, πηγαίνοντας από την πόλη στο χωριό, υπήρχε ένα παρθένο δάσος πευκόφυτο, που ξεκινούσε από τον Άγιο Ισίδωρο και έφτανε μέχρι τη Βολισσό. Αυτή η απόσταση πρέπει να ήταν γύρω στα 35-40 χιλιόμετρα δάσος και το λεωφορείο πέρναγε μέσα σε σκιά. Από αυτό το δάσος μέσα σε τέσσερα χρόνια -από το 1979 μέχρι το 1982- δεν έμεινε τίποτα! Όταν γύρισα τότε από την Αμερική, το 1981, και πήγα προς το χωριό και είδα αυτή τη μαυρίλα, με έπιασαν κλάματα. Τόσο πολύ είχα πληγωθεί, που το θυμάμαι ακόμα και τώρα, 44 χρόνια μετά», είπε ο ηθοποιός συγκινημένος.
Ενώ, σε άλλο σημείο τονίζει: «Η Ελλάδα είναι πλέον βάλτος, δεν υπάρχει τίποτα που να ανθίζει. Ζούμε σε ένα παρακμιακό σύστημα, σε όλα έχουμε βαλτώσει: στην τέχνη, στον πολιτισμό, στα πάντα. Ο καθένας ό,τι καταφέρει μόνος του. Δυστυχώς, τόσα χρόνια επαναλαμβάνεται το ίδιο θλιβερό σκηνικό με τις φωτιές. Δηλαδή, είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει. Κάηκαν περιουσίες, κάηκε η φυσική ομορφιά, κάηκαν όλα. Δεν έμεινε τίποτα. Βλέπεις ένα απέραντο μαύρο τοπίο.
Εγώ, λόγω της δουλειάς μου, έχω δύο χρόνια να κατέβω στο χωριό. Και όταν πάω, θα πληγωθώ. Γιατί αυτός είναι ο τόπος που μεγάλωσα, που πόνεσα και έκλαψα. Να δω αυτή τη μαυρίλα; Τι να πω; Είναι έγκλημα. Κάτι χειρότερο από έγκλημα. Πριν από λίγο καιρό, έκαψαν περιφερειακά όποιο αλσύλλιο υπήρχε γύρω από την πόλη και ήταν πνεύμονας οξυγόνου. Δεν έχει μείνει τίποτε άλλο να κάψουν», καταλήγει ο Γιάννης Καπετάνιος.
