Καθώς η Ουκρανία ετοιμάζεται να γιορτάσει την Ημέρα Ανεξαρτησίας της στις 24 Αυγούστου, το Κίεβο αντιμετωπίζει μια κρίσιμη στιγμή: η χώρα χρειάζεται περισσότερη από απλές υποσχέσεις από τη Δύση για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της και να τερματιστεί ο πόλεμος με τη Ρωσία.

Σύμφωνα με το Politico, αν η Δύση επιδιώκει πραγματικά να ανατρέψει τη στρατηγική του Πούτιν, θα πρέπει να επιδείξει -συνδυαστικά- υπομονή και δέσμευση, παρέχοντας στην Ουκρανία τα απαραίτητα μέσα για να καθορίσει η ίδια το τέλος του πολέμου.

Ο πόλεμος της εξάντλησης

Περισσότερα από τρία χρόνια μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο πόλεμος εισέρχεται σε μια νέα φάση εξάντλησης, όπου ούτε η νίκη ούτε η κατάρρευση είναι άμεσα ορατές για κανένα μέρος.

Όπως σημειώνει το Politico, το Κρεμλίνο έχει επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική του, πεισμένο ότι ακόμα κι αν δεν μπορεί να κερδίσει καθαρά, δεν μπορεί ούτε να χάσει.

Αυτή η φάση, βέβαια, δεν ήταν το αρχικό πλάνο της Ρωσίας, αλλά είναι ένας ιδιαίτερος πόλεμος που έμαθε να διεξάγει: ένας πόλεμος φθοράς και υπολογισμένης πίεσης.

Η Μόσχα πιστεύει ότι διαθέτει το δυναμικό και την οικονομική ευελιξία να διατηρήσει μια σύγκρουση που θα εξαντλήσει τόσο την Ουκρανία όσο και τους δυτικούς συμμάχους, προτού εξαντληθεί η ίδια.

Η στρατηγική του Πούτιν

Η στρατηγική του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν βασίζεται στον χρόνο. Ο αρχικός στόχος του Πούτιν δεν έχει επιτευχθεί, γράφει το Politico.

«Δεν υπήρξε αστραπιαία επίθεση στο Κίεβο, ούτε γρήγορη αλλαγή καθεστώτος. Το κράτος, ο στρατός και η εθνική ταυτότητα της Ουκρανίας δοκιμάζονται, αλλά παραμένουν αδιάσπαστα», σημειώνει στην ανάλυσή του ο Dan Sleat, ανώτερος σύμβουλος πολιτικής για τη Ρωσία/Ουκρανία στο Ινστιτούτο Tony Blair για την Παγκόσμια Αλλαγή.

Παράλληλα, η Ρωσία ελέγχει σήμερα περίπου το 19% της ουκρανικής επικράτειας, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων του Ντονμπάς και μιας χερσαίας γέφυρας προς την Κριμαία, και συνεχίζει να σημειώνει προοδευτική πρόοδο, έστω και αργά και με μεγάλο κόστος.

Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία, έχει στοιχίσει πάνω από ένα εκατομμύριο ζωές Ρώσων στρατιωτών.

Το Κρεμλίνο δεν χρειάζεται πλέον ταχύ ή θεαματικό έλεγχο εδάφους για να διατηρήσει τη στρατηγική της επέλαση – του αρκεί να συνεχίσει τις εχθροπραξίες και να περιμένει.

Περιορισμοί και πιέσεις

Η στρατηγική αυτή, ωστόσο, έχει όρια. Η Ρωσία αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση σε προσωπικό και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Το Politico αναφέρει ότι η χώρα μπορεί να συνεχίσει τις επιχειρήσεις μέχρι του χρόνου, αλλά οι ελλείψεις θα γίνουν όλο και πιο έντονες.

Η οικονομία πιέζεται, με επιβράδυνση της ανάπτυξης, αυξανόμενο πληθωρισμό και τις κυρώσεις να βαραίνουν τον ρωσικό πληθυσμό.

Εσωτερικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι «περισσότεροι Ρώσοι πλέον προτιμούν μια διαπραγματευμένη συμφωνία παρά τη συνέχιση του πολέμου», σημειώνει ο Dan Sleat.

Όταν το Κρεμλίνο αναγκαστεί να επιλέξει μεταξύ στρατιωτικής κλιμάκωσης και πολιτικής σταθερότητας, υπάρχει όριο στο πόσο μακριά μπορεί να φτάσει.

Η αδυναμία της Ουκρανίας και η ευκαιρία της Δύσης

Ο Πούτιν ποντάρει ότι η Ουκρανία θα «υποχωρήσει» πρώτη, καθώς η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις σε βλήματα 155 χιλιοστών, συστήματα αεράμυνας και ικανότητα εναλλαγής στρατευμάτων.
Όμως, όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν.

«Εάν οι δυτικοί πολιτικοί μπορούν να ανταποκριθούν στη στρατηγική υπομονής της Ρωσίας με μια στρατηγική κλίμακας και δέσμευσης, μπορούν να αλλάξουν την ισορροπία», σημειώνει το Politico.

Οι προσπάθειες των Ευρωπαίων ηγετών εντείνονται, αλλά «δεν βρίσκονται ακόμη στο επίπεδο ή την ταχύτητα που απαιτείται για να έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο».

Η Ουκρανία χρειάζεται «βάθος και ανθεκτικότητα», δηλαδή στρατιωτικά όπλα/εργαλεία για διαρκείς επιχειρήσεις: τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα, σταθερή ροή βλημάτων 155 χιλιοστών, μαζική παραγωγή και ανάπτυξη drones για επιτήρηση και επιθέσεις, προηγμένο μηχανικό εξοπλισμό για διάνοιξη ρωσικών αμυντικών γραμμών και ενισχυμένο λογιστικό σύστημα για επιχειρήσεις σε πολλαπλά μέτωπα.

Η καίρια σημασία της στήριξης

Αν οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ -με υποστήριξη των ΗΠΑ– παρέχουν αυτά τα μέσα διαρκώς και σε μεγάλη κλίμακα, η Ουκρανία μπορεί να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, μετατρέποντας μικρές νίκες σε συνεχείς επιθετικές επιχειρήσεις.

Αυτό θα ασκήσει πραγματική πίεση και θα διαταράξει την προσέγγιση της Μόσχας, ότι «ο χρόνος είναι με το μέρος της».

Όπως σημειώνει το Politico, «καθώς πλησιάζει η Ημέρα Ανεξαρτησίας, οι δυτικοί ηγέτες καλούνται να δώσουν το δικό τους τεστ: να απεξαρτηθούν από τον βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό τους. Η στήριξη της Ουκρανίας σε αυτή τη νέα φάση δεν αφορά μόνο την υπεράσπιση της επικράτειάς της».

«Αν η χώρα θέλει να αντέξει και να βρεθεί σε καλύτερη θέση σε ένα χρόνο από τώρα, πρέπει να είναι αρκετά ισχυρή και οπλισμένη ώστε να διαμορφώσει το τέλος του πολέμου με τους δικούς της όρους».

Η πρόσφατη σύνοδος στην Ουάσινγκτον έδειξε μια ενωμένη Ευρώπη με επιθυμία για ειρήνη υπό όρους που θα αποδεχθεί η Ουκρανία, κάτι που, αν αξιοποιηθεί σωστά, μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο συντονισμένη στρατηγική.