Αδιανόητη καταγγελία για αστυνομική βία σε βάρος πολίτη εξετάζεται από τους «Αδιάφθορους» της ΕΛ.ΑΣ και την Εισαγγελία Αθηνών. Υπάλληλος του ΟΑΚΑ, κατέθεσε μήνυση σε βάρος επτά αστυνομικών της Τροχαίας, υποστηρίζοντας ότι σε μπλόκο αλκοτέστ, ούτε λίγο ούτε πολύ τον «τσάκισαν στο ξύλο», με αποτέλεσμα να του ραγίσουν τα πλευρά, να του σπάσουν το χέρι αλλά και να υποστεί κάκωση δεξιού ωλενίου άκρου από τις χειροπέδες που του πέρασαν σφιχτά.

Μάλιστα, μετά την αστυνομική βία που υπέστη ο 42χρονος κατέθεσε στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών μήνυση, που κοινοποίησε και στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. για τα αδικήματα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της απειλής, της εξύβρισης και των βασανιστηρίων που – όπως καταγγέλλει – τέλεσαν σε βάρος του οι αστυνομικοί. Τη μήνυση φέρνει στη δημοσιότητα το newsit.gr, ο 42χρονος κάνει λόγο για ακραίες ανάρμοστες συμπεριφορές από τους ένστολους σε σημείο, όπως αναφέρει, χαρακτηριστικά να φοβάται: «Ότι θα προβούν σε γενετήσιες πράξεις εναντίον μου».

«Μου ξεφούσκωσαν τα λάστιχα και μου έσπασαν το χέρι»

Όλα ξεκίνησαν τα ξημερώματα του Σαββάτου της 12ης Απριλίου. Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν 02:45. Ο 42χρονος διέσχιζε με τη μηχανή του το ρεύμα καθόδου της λεωφόρου Κηφισίας στη συμβολή με την οδό Ελικώνος, όταν ένα συνεργείο της Τροχαίας του κάνει σήμα να σταματήσει για έλεγχο. Στις πρώτες σελίδες της μήνυσης περιγράφει πως ξεκίνησαν όλα.

«Τα βράδια εργάζομαι στο Ο.Α.Κ.Α ως μπάρμαν στις θέσεις V.I.P. του γηπέδου. Εκείνο το βράδυ τελείωσα αργά την δουλειά μου, και μόλις σχόλασα κατευθύνθηκα προς το σπίτι μου στην Καλλιθέα. Επί της Λ. Κηφισίας σταμάτησα σε τροχονομικό έλεγχο για αλκοτέστ. Χωρίς να έχω κανένα σκοπό να πω ψέματα, πράγματι στον αστυνόμο που με σταμάτησε του ζήτησα να με αφήσει να πάω σπίτι μου καθότι ήμουνα κουρασμένος από την πολύωρη βάρδιά μου. Εκείνος μου είπε ότι δεν μπορούν να κάνουν εξαιρέσεις και μου ζήτησε να περιμένω στην ουρά μαζί με τα υπόλοιπα οχήματα. Λίγο αργότερα ένας άλλος αστυνομικός φώναξε το όνομά μου και μου ζήτησε να φυσήξω στο αλκοολόμετρο, όπως και έκανα. Εκείνη τη μέρα, ήπια 3 ποτά μετά το πέρας της εργασίας μου, και όπως ήταν φυσιολογικό το αλκοολόμετρο έδειξε ότι είχα πιει παραπάνω από το επιτρεπτό όριο (0,59 mg/L), πράγμα που φυσικά αναγνωρίζω.

Να σημειωθεί ότι ήδη σε αυτό το σημείο είχα παραδώσει άδεια και δίπλωμα στους αστυνομικούς. Όντας πραγματικά κουρασμένος, μετά την πρώτη μέτρηση, ρώτησα πολύ ευγενικά από τους αστυνομικούς ποια είναι τα δικαιώματά μου, αν η μέτρηση αυτή συνιστά αυτόφωρο αδίκημα, κι αν μπορούν να εκδώσουνε την διοικητική πράξη της παράβασης και να μου επιτρέψουν να γυρίσω στο σπίτι μου. Εκείνοι όμως, με πολύ ειρωνικό και επιθετικό τρόπο, μου είπαν ότι δεν έχω να πάω πουθενά και ότι θα μου κατασχέσουν τη μηχανή και ότι “δεν θα την ξαναδώ ποτέ”. Χωρίς να ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω όση ώρα περίμενα για την δεύτερη μέτρηση, παρέδωσα τα κλειδιά της μηχανής στον μεγαλύτερο ηλικιακά των αστυνόμων, ο οποίος καθόταν στο καπό του περιπολικού, και κάθισα στο μηχανάκι μου για να μην περιμένω όρθιος. Με το που κάθισα στη μηχανή – όχι ως αναβάτης δικύκλου, αλλά καθήμενος στο πλάι, χρησιμοποιώντας την ως κάθισμα – ένας αστυνόμος κοντά στην ηλικία μου ήρθε τρέχοντας και άρχισε να ξεφουσκώνει τα λάστιχα.

Εγώ σηκώθηκα, του είπα “τι κάνεις ρε φίλε”, κι εκείνος με άρπαξε από το γιακά, μου φώναξε “τι κάνεις ρε μ@@@@, πας να φύγεις;”, και μετά με πέταξε με δύναμη στο δρόμο, με αποτέλεσμα να σπάσω το χέρι μου. Έπεσα στο δρόμο σπαράζοντας από τον πόνο. Ζητούσα βοήθεια αλλά δεν ήρθε κανένας εκ των αστυνομικών να με βοηθήσει παρά μόνο προσέτρεξαν κάποιοι οδηγοί που περίμεναν στην ουρά για το αλκοτέστ.

Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι δεν υπήρχε αντικειμενική δυνατότητα “να το σκάσω”, καθώς είχα παραδώσει κλειδιά, άδεια και δίπλωμα της μηχανής, και ήμουν περικυκλωμένος από αστυνομικούς».

«Μου έριχναν γονατιές και μπουνιές – Μου ράγισαν τα πλευρά»

Στις επόμενες γραμμές αναφέρει πως ευρισκόμενος σε κατάσταση σοκ, απευθύνθηκε στον ένστολο που του είχε σπάσει το χέρι ζητώντας τα στοιχεία του. Όμως, όπως λέει, όχι μόνο αρνήθηκε να του τα δώσει αλλά και οι συνάδελφοι του τήρησαν την ίδια αρνητική στάση, ενώ όσα ακολούθησαν είναι ανατριχιαστικά.

«Σοκαρισμένος κατευθύνθηκα στον αστυνομικό που μου είχε σπάσει το χέρι, και του είπα “ντροπή σου, εσύ δεν είσαι αστυνομικός, είσαι εγκληματίας. Δώσε μου τώρα το όνομά σου και τον αριθμό σου”. Εκείνος άρχισε να γελάει ειρωνικά, και μου είπε “βρες το μόνος σου”. Απευθύνθηκα σε δύο παρευρισκόμενους αστυνομικούς, αλλά μου απάντησαν “ρώτα τον ίδιο, δεν σου λέμε τίποτα”. Κατευθύνθηκα απελπισμένος σε έτερο αστυνόμο, και του ζήτησα με πολύ έντονο και αυστηρό ύφος τα στοιχεία του αστυνόμου που μου είχε σπάσει το χέρι.

Εκείνος όχι μόνο δεν μου τα έδωσε, αλλά κόλλησε το πρόσωπο του στο πρόσωπό μου, και γρύλλισε “Εμένα δεν θα μου ξαναφωνάξεις μ@@@@, κατάλαβες; Θα σε γ@@@@”, και εν συνεχεία με πέταξε με δύναμη και πάλι στον δρόμο. Πριν προλάβω να σηκωθώ (έχοντας ήδη σπάσει το χέρι μου), δύο ή τρεις ακόμα αστυνόμοι έπεσαν από πάνω μου και άρχισαν να μου ρίχνουν γονατιές και μπουνιές στο σώμα μου, με αποτέλεσμα να ραγίσω τα αριστερά μου πλευρά.

Αμέσως μετά, με δέσμευσαν με χειροπέδες όσο πιο σφιχτά, και με «πέταξαν» σαν σακί μέσα στο περιπολικό αποκαλώντας με “μ@@@@”, “μ@@@@”, “μ@@@@”, “α@@@@” και πολλά ακόμα. Στην διάρκεια της 20λεπτης δέσμευσης μου, από την στιγμή που με τοποθέτησαν στο περιπολικό, έως την Τροχαία Κηφισιάς τους παρακαλούσα να μου χαλαρώσουν τις χειροπέδες διότι πονούσα φρικτά. Επί λέξει τους έλεγα: “Ρε παιδιά σας παρακαλώ, δεν είμαι κανένας εγκληματίας. Πονάω πολύ, υποφέρω. Δεν ζητάω να μου την βγάλετε, να την χαλαρώσετε λίγο μόνο“. Εκείνοι αποκρίθηκαν με τις φράσεις: “Και λίγα σου κάναμε”, και “έχεις φάει δ@@@@ στον κ@@@@; Ετοιμάσου”.

Στο Τμήμα, ενώ περίμενα, εμφανίστηκε ο αστυνομικός που μου είχε σπάσει το χέρι, και μου ζήτησε να το δει. Αφού το κοίταξε αποφάνθηκε ότι “είναι μια χαρά και δεν έχω τίποτα”, και αποχώρησε. Κατά τ’ άλλα, οι αστυνομικοί στο Τμήμα ήταν ευγενέστατοι, και μόλις τους ανάφερα ότι χρειάζεται να μεταφερθώ σε νοσοκομεία συνέδραμαν ώστε να συμβεί αυτό άμεσα».

«Φοβήθηκα ότι θα προβούν σε γενετήσιες πράξεις εναντίον μου»

Σε ό,τι αφορά στο ρόλο των υπολοίπων αστυνομικών ο 42χρονος αναφέρει πως: «Αν και δεν συμμετείχαν ενεργά στον ξυλοδαρμό μου, είχαν υποχρέωση εκ νόμου να τον αποτρέψουν επικρότησαν την συμπεριφορά των συναδέλφων τους, συμμετέχοντας στο αδίκημα δια παραλείψεως. Εν προκειμένω, ένας εκ των εγκαλουμένων εξαπέλυσε σε βάρος μου απειλητικές εκφράσεις όπως επί παραδείγματι “θα σε γ@@@”, και εντός του περιπολικού, οι δύο συνοδοί μου, μου είπαν “και λίγα σου κάναμε”, όταν παραπονέθηκα για τον πόνο στο χέρι μου από την χειροπέδα, ενώ αργότερα μου είπανε και “αν δεν έχεις φάει ποτέ δ@@@@ στον κ@@@@, ετοιμάσου να φας”. Οι εκφράσεις αυτές μου δημιούργησαν έντονη ανησυχία, καθώς φοβήθηκα για την υγεία και την σωματική μου ακεραιότητα, και συγκεκριμένα φοβήθηκα ότι θα προβούν σε γενετήσιες πράξεις εναντίον μου.

Οι αστυνόμοι που τοποθέτησαν τις χειροπέδες και έπειτα με συνόδευσαν στο Τμήμα Τροχαίας Κηφισιάς, επί 20 λεπτά με άκουγαν που σφάδαζα από τον πόνο, με άκουγαν που τους παρακαλούσα να τις χαλαρώσουν, και αντί να πράξουν τα νόμιμα, σαδιστικά γελούσαν και με απειλούσαν με περισσότερη βία (“και λίγα σου κάναμε”), επιφέροντας μου έτσι σωματικές κακώσεις στον καρπό εξωτερικά και εσωτερικά στο νεύρο (κατανομή μέσου και ωλενίου άκρου).

Η άσκηση της εναντίον μου βίας ήταν παντελώς αχρείαστη υπηρεσιακά, καθώς βρισκόμουν ήδη υπό δέσμευση. Οι εγκαλούμενοι είχαν σκοπό και θέληση να με εξευτελίσουν, να με μεταχειριστούν με απάνθρωπο τρόπο, και να μου προξενήσουν σωματικές κακώσεις αποκλειστικά και μόνο για να με “τιμωρήσουν” επειδή τόλμησα να αποκαλέσω έναν εξ αυτών «εγκληματία», επειδή μου έσπασε το χέρι. Για καλή μου όμως τύχη, στο ίδιο μπλόκο είχε σταματήσει για αλκοτέστ πολίτης ο οποίος είδε όλο το περιστατικό, σοκαρισμένος από όσα είδε μου έδωσε τον αριθμό του, και είναι πρόθυμος να καταθέσει».

Διέγνωσαν κάταγμα και κάκωση ημιθωρακίου οι γιατροί του ΚΑΤ

Ο 42χρονος διεκομίσθη στο ΚΑΤ για τις πρώτες βοήθειες. Η διάγνωση των γιατρών προκαλεί ανατριχίλα: «Άμεσα διακομίστηκα με ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Αττικής ΚΑΤ, με αναφερόμενες κακώσεις αριστερού άκρου και αριστερού ημιθωρακίου. Σύμφωνα με την Ιατρική Βεβαίωση του Νοσοκομείου, διαγνώστηκα με “κάταγμα διαφύσεως του 4ου αριστερού μετακάρπιου οστού” και “κάκωση αριστερού ημιθωρακίου“, και για το κάταγμα στο αριστερό άκρο μάλιστα τέθηκε γυψονάρθηκας.

Παράλληλα για το κάταγμα στο αριστερό μου χέρι μου χορηγήθηκε από το ίδιο Νοσοκομείο αναρρωτική άδεια τριάντα ημερών. Κατόπιν τούτων, στις 15 Απριλίου 2025 προσήλθα στο Εργαστήριο Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Ε.Κ.Π.Α. Συμπερασματικά, η Ιατροδικαστική Εξέταση κατέληξε ότι η ταινιοειδής εκχύμωση στον δεξιό καρπό πιθανόν να έχει προκληθεί με τον αναφερόμενο από τον εξεταζόμενο μηχανισμό, δηλαδή την τοποθέτηση χειροπέδων. Περαιτέρω, λόγω του έντονου πόνου στο δεξί μου χέρι, ο οποίος πέντε ημέρες αργότερα δεν είχε υποχωρήσει, εξαιτίας του τρόπου που είχαν σφίξει την χειροπέδα, προσήλθα στις 17 Απριλίου 2025 στην Νευρολογική Κλινική του Γ.Ν.Α. “Γεννηματάς”, όπου διαγνώστηκα με “κάκωση πιθανώς κατανομή μέσου και ωλενίου δεξιού άκρου”».

Η νομική άποψη

Ο δικηγόρος του 42χρονου κ. Γαβριήλ Γαβριηλίδης αναφερόμενος στην υπόθεση τονίζει πως: «Ο εντολέας μου σταμάτησε σε έναν έλεγχο αλκοτέστ, και κατέληξε με σπασμένο χέρι, ραγισμένα πλευρά και σφιχτά δεμένες χειροπέδες που του προκάλεσαν νευρικές κακώσεις. Το περιστατικό αυτό δεν είναι ένα “ατυχές συμβάν”. Είναι μια οργανωμένη και ωμή πράξη εξευτελισμού, εκφοβισμού και βαναυσότητας από ανθρώπους που ορκίστηκαν να προστατεύουν τον πολίτη.

Τα χυδαία σχόλια, οι απειλές, οι βρισιές και η απουσία οποιουδήποτε ελέγχου ή αναχαίτισης από τους παρόντες αστυνομικούς, συνθέτουν όχι απλώς μια πράξη υπέρβασης καθήκοντος, αλλά μια προμελετημενη πράξη ταπείνωσης ενός ανήμπορου πολίτη. Δεν είναι βέβαια σκοπός μου να στοχοποιήσω την Ελληνική Αστυνομία στο σύνολο της.

Σέβομαι κάθε Έλληνα αστυνομικό που εργάζεται υπό αντίξοες συνθήκες. Η ίδια η Αστυνομία έχει υποχρέωση όμως να εντοπίζει τα παραβατικά στοιχεία που δρουν ανεξέλεγκτα στους κόλπους της και ατιμάζουν το Σώμα, και χωρίς να προσπαθεί να συγκαλύπτει τέτοια περιστατικά, να τα αποβάλλει δια παντός. Ο εντολέας μου δεν θα μείνει μόνος απέναντι σε αυτό που του συνέβη. Θα εξαντλήσω κάθε νόμιμο μέσο και κάθε θεσμική οδό για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και είμαι βέβαιος πως στο τέλος θα δικαιωθεί».