Με φόντο τις εσωκομματικές αναζητήσεις, τις προτεινόμενες καταστατικές αλλαγές και τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς συνεχίζονται σήμερα, Σάββατο, για τρίτη διαδοχική ημέρα οι εργασίες του 5ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη πολιτική συγκυρία για το κόμμα.

Του Γρηγόρη Αναγνώστου

Μετά την εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του κόμματος Σωκράτη Φάμελλου, μέσω της οποίας επιχείρησε να εκπέμψει ένα πολιτικό restart, κάνοντας λόγο για για «συνέδριο επανεκκίνησης και αναγέννησης», η προσοχή πλέον στρέφεται στις τοποθετήσεις στελεχών που αναμένεται να δώσουν τον τόνο για την επόμενη φάση του κομματικού διαλόγου. Παρεμβάσεις θα γίνουν σήμερα από τον Νίκο Παππά, τον Παύλο Πολάκη και τον Χρήστο Σπίρτζη, σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί η στρατηγική που καλείται να υιοθετήσει το Συνέδριο και να υλοποιήσει στο επόμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Υπό αυτό το πρίσμα, η τρίτη μέρα θεωρείται ενδιαφέρουσα ως προς την κατεύθυνση που θα λάβει ο κομματικός διάλογος, τόσο ως προς το οργανωτικό και καταστατικό μέλλον του κόμματος όσο και ως προς τη δυνατότητά του να επανατοποθετηθεί στο πολιτικό σκηνικό, εν μέσω έντονης εσωστρέφειας, διαρροών και σεναρίων για νέους φορείς στον χώρο της Κεντροαριστεράς, καθώς και ως προς την αποτύπωση των συσχετισμών στο εσωτερικό του κόμματος.

Δεύτερη ημέρα με χαμηλή συμμετοχή και έντονη αμηχανία

Η δεύτερη μέρα των συνεδριακών εργασιών, την Παρασκευή 12 Ιουνίου, σημαδεύτηκε από χαμηλή συμμετοχή συνέδρων και συνθήκες αφόρητης ζέστης, που επηρέασαν εμφανώς το κλίμα και την ενεργό συμμετοχή.

Παρά το γεγονός ότι στην ατζέντα περιλαμβάνονταν οι εισηγήσεις των επικεφαλής των Επιτροπών Θέσεων και Καταστατικού, Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και Κώστα Ζαχαριάδη αντίστοιχα, η εικόνα στην αίθουσα αποτύπωσε εσωτερικές δυσκολίες και περιορισμένο ενθουσιασμό.

Στη διάρκεια των συνεδριακών τοποθετήσεων καταγράφηκαν και ενστάσεις για σειρά προτεινόμενων καταστατικών αλλαγών, με αρκετούς συνέδρους να εκφράζουν ανησυχίες για την οργανωτική λειτουργία του κόμματος και, κυρίως, για το πολιτικό στίγμα που καλείται να εκπέμψει.

Ο προβληματισμός εντείνεται από τις εν εξελίξει διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, αλλά και τις φήμες που επανέρχονται σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα. Αν και δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση, η σχετική συζήτηση λειτουργεί ως υπόβαθρο για πολλές από τις παρεμβάσεις στο Συνέδριο.

Οι «αιχμές» Βασιλειάδη και η απόφαση να μην είναι υποψήφιος για τη νέα ΚΕ

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του αναπληρωτή γραμματέα και μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος, Γιώργου Βασιλειάδη, ο οποίος ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος για την επόμενη Κεντρική Επιτροπή.

Με λόγο σκληρό και αυτοκριτικό, εξαπέλυσε βολές κατά της κομματικής ηγεσίας αλλά και των επιλογών που οδήγησαν –κατά την εκτίμησή του– στη σημερινή πολιτική ανυποληψία.

«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πλέει χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση και αντίσταση. Κι εμείς, η Αριστερά που κατάφερε πριν λίγα χρόνια με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα να μετουσιώσει την ελπίδα σε πολιτική και κυβερνητική πράξη βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της διαδρομής της», είπε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για επιλογές εσωτερικής φίμωσης και ανεπάρκειας.

Κλείνοντας, έκανε λόγο για ανάγκη «ολικής αναγέννησης», απορρίπτοντας λύσεις «επικοινωνιακού χαρακτήρα», όπως η κατάργηση των τάσεων, και ζητώντας τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού κινήματος.

Σημειώνεται ότι ο Γιώργος Βασιλειάδης ήταν μεταξύ των στελεχών που είχαν εκφράσει την έντονη διαφωνία τους για το ζήτημα της στάσης του κόμματος για την Προανακριτική Επιτροπή και συγκεκριμένα για το ενδεχόμενο στήριξης της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από τους ανεξάρτητους βουλευτές που πρόσκεινται στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, οι οποίοι εν τέλει απέσυραν τις υπογραφές τους, με αποτέλεσμα η πρόταση για Προανακριτική από την πλευρά της Κουμουνδούρου να βρεθεί στον «αέρα» την τελευταία στιγμή.

Ρήγματα, αποστάσεις και το «κείμενο των 55»

Ενδεικτική, πάντως, της κατάστασης που επικρατεί είναι και η δημόσια διαφωνία σημαντικού αριθμού στελεχών, όπως αποτυπώθηκε στο πολιτικό κείμενο που κατέθεσαν τις προηγούμενες μέρες 55 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με στόχο να συμβάλουν στον προσυνεδριακό διάλογο.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δοκιμάστηκε σκληρά από πολλαπλές διασπάσεις και σήμερα βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό δημοσκοπικά. Η επαναφορά του σε κυβερνητική λογική και τροχιά, περνά και μέσα από τις απαραίτητες δομικές αλλαγές του μοντέλου λειτουργίας του, έτσι ώστε: να εμπνεύσει, ξανά, τα μέλη του, να ενθαρρύνει την συμμετοχή των πολιτών στις οργανώσεις και στα δίκτυά του και να δυναμώσει την παρέμβασή του μέσα από μια νέα εξωστρεφή λογική που θα τον καθιστά πόλο διαρκούς διεύρυνσης και ενσωμάτωσης δυνάμεων της κοινωνίας, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πραγματική ζωή και όχι όπως αυτές περιγράφονται στις εκτιμήσεις μιας άτυπης κεντρικής γραφειοκρατικής “αυθεντίας”».

«Όλα τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ότι η κοινωνία δεν μας ακούει. Ένα ακόμα συνέδριο δεν αρκεί για να τραβήξουμε την προσοχή και να πείσουμε για όσα λέμε. Είναι απαραίτητο να καταλήξουμε σε: Ξεκάθαρες θέσεις που δεν θα χάνονται μέσα σε ένα “κλασικό”, μακροσκελές, συνεδριακό κείμενο απόφασης. Συγκεκριμένα σημεία αιχμής γύρω από τα οποία θα ασκήσουμε σκληρή, συντονισμένη, επιθετική και όχι φοβική αντιπολίτευση μέχρι τις επόμενες εκλογές», επισημαίνεται ακόμη.

Το συγκεκριμένο κείμενο, που μεταξύ άλλων συνυπογράφει και ο Παύλος Πολάκης, συνιστά σαφή διαφοροποίηση από την παρούσα πορεία του κόμματος και μια προσπάθεια χάραξης ενός νέου στρατηγικού δρόμου.

Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη δεύτερη μέρα των εργασιών κριτική στη συγκεκριμένη πτέρυγα στελεχών άσκησαν στις ομιλίες τους ορισμένοι σύνεδροι, μεταξύ των οποίων και το ιστορικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και μέλος της ΚΕ του κόμματος, Πάνος Τριγάζης.

Η τρίτη ημέρα ως βαρόμετρο για τη συνέχεια

Η σημερινή τρίτη ημέρα αναμένεται να λειτουργήσει ως καθοριστικό τεστ για τη συνοχή και την κατεύθυνση του κόμματος. Αρκετοί σύνεδροι επισημαίνουν πως ο τρόπος με τον οποίο θα ολοκληρωθεί το Συνέδριο ενδέχεται να κρίνει όχι μόνο τις ισορροπίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά και τη δυνατότητά του να διατηρήσει ρόλο πρωταγωνιστή στον προοδευτικό πόλο του πολιτικού συστήματος.

Το ερώτημα που διατυπώνεται εντός και εκτός Συνεδρίου είναι σαφές: Μπορεί το Συνέδριο να λειτουργήσει ως αφετηρία ανασυγκρότησης ή επιβεβαιώνει τα αδιέξοδα της σημερινής κομματικής φυσιογνωμίας;