Μια σειρά από τεχνολογικές καινοτομίες έχουν συνδέσει τα ψεύτικα απολιθώματα του Πίλτνταουν με έναν μόνο πλαστογράφο: τον ερασιτέχνη αρχαιολόγο Τσαρλς Ντόσον.

Μεταξύ 1912 και 1914, δύο άντρες κατέπληξαν τον επιστημονικό κόσμο ανακοινώνοντας ότι είχαν βρει απολιθώματα για την ελλιπή εξελικτική σχέση μεταξύ των πιθήκων και των ανθρώπων.

Ο παλαιοντολόγος Άρθουρ Σμιθ Γούντγουορντ και ο ερασιτέχνης αρχαιολόγος Τσαρλς Ντόσον παρουσίασαν το κρανίο του λεγόμενου Ανθρώπου Πίλτνταουν, που ονομάστηκε “Eoanthropus dawsoni “.

Σαράντα χρόνια αργότερα, ανακαλύφθηκε ότι τα κομμάτια του κρανίου είχαν τροποποιηθεί δόλια για να φαίνονται αρχαία και φυτεύτηκαν στις τοποθεσίες.

Νέα συλλογική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Royal Society Open Science , χρησιμοποίησε μετρήσεις υψηλής ακρίβειας, χημική ανάλυση και τρισδιάστατη απεικόνιση για να αποδείξει ότι ο πλαστογράφος ήταν σχεδόν σίγουρα ο Dawson.

Τα ευρήματα έρχονται 100 χρόνια μετά τον θάνατο του Dawson.

Ο καθηγητής Chris Stringer , ειδικός στο Μουσείο ανθρώπινης προέλευσης και συν-συγγραφέας της εργασίας, λέει, «Αυτά τα αποτελέσματα έχουν προσθέσει ουσιαστικές και προηγουμένως άγνωστες πληροφορίες στην ιστορία του Piltdown.

“Η ομάδα μας έχει εντοπίσει συνεπείς μεθόδους εργασίας που υποδηλώνουν ότι ένας μόνο δράστης έκανε τη δουλειά.”

Το 1912, ο Dawson έγραψε στον Woodward, τον Φύλακα της Γεωλογίας στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ισχυριζόμενος ότι είχε βρει κομμάτια ανθρώπινου κρανίου σε χαλίκια στο Piltdown του Sussex.

Περισσότερα δείγματα ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές στο χαλίκι, το οποίο χρονολογείται από την εποχή του Πλειστόκαινου. Αυτός ο ιστότοπος έγινε γνωστός ως Piltdown I.

Τα ευρήματα περιελάμβαναν πέντε θραύσματα ανθρώπινου κρανίου, ένα οστό σαν πιθήκου με δύο δόντια και μια ποικιλία από απολιθώματα ζώων και πρωτόγονα λίθινα εργαλεία.

Όλα βάφτηκαν με το ίδιο σκούρο κόκκινο-καφέ χρώμα με το αρχαίο χαλίκι.

Το οστό της γνάθου δεν φαινόταν ανθρώπινο, αλλά τα δόντια που κρατούσε έμοιαζαν, φαινόταν ότι είχαν φθαρεί με τυπικά ανθρώπινο τρόπο.

Οι Woodward και Dawson ισχυρίστηκαν ότι όλα αυτά τα στοιχεία έδειχναν έναν ανθρώπινο πρόγονο που ζούσε τουλάχιστον 500.000 χρόνια πριν.

Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν το 1913 και το 1914, με πιο σημαντικά ευρήματα συμπεριλαμβανομένου ενός κυνόδοντα και μιας σκαλισμένης πλάκας οστού σε σχήμα ρόπαλου κρίκετ.

Ο Dawson ανακάλυψε επίσης μια δεύτερη τοποθεσία, γνωστή ως Piltdown II, όπου ανακάλυψε μια δεύτερη συλλογή θραυσμάτων κρανίου και ένα γομφίο δόντι.

Οι πλαστογραφίες βοήθησαν στην εσφαλμένη κατεύθυνση της μελέτης της ανθρωπολογίας για δεκαετίες.

Αποκάλυψη της απάτης

Μετά τον θάνατο του Dawson το 1916, δεν βρέθηκαν άλλα δείγματα. Μερικοί ανατόμοι αμφέβαλαν από την αρχή την ιδέα ότι όλα τα υπολείμματα ανήκαν σε ένα μόνο άτομο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, μια ομάδα επινόησε μια σειρά αντικειμενικών δοκιμών για να προσπαθήσει να αποκαλύψει την αλήθεια. Ενώ αυτές οι δοκιμές θα θεωρούνταν βασικές με τα σημερινά πρότυπα, απέδειξαν ότι τα οστά ήταν πλαστά.

Μέσω δοκιμών φθορίου, ο Δρ Kenneth Oakley, γεωλόγος στο Μουσείο, ανακάλυψε ότι τα λείψανα του Πίλτνταουν ήταν μόλις 50.000 ετών το πολύ – όχι σχεδόν αρκετά παλιά ώστε να είναι ο χαμένος κρίκος που είχε ισχυριστεί ο Dawson.

Το 1955 αποκαλύφθηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος του υλικού είχε χρωματιστεί τεχνητά καφέ για να ταιριάζει με τα τοπικά χαλίκια.

Νέες ανακαλύψεις

Οι νέες τεχνολογίες επέτρεψαν στους επιστήμονες να υποβάλουν τα οστά σε νέο έλεγχο.

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι είναι πολύ πιθανό ένα μεμονωμένο δείγμα ουρακοτάγκου και τουλάχιστον δύο ανθρώπινα δείγματα, πιθανώς από τη μεσαιωνική περίοδο, να χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των πλαστών απολιθωμάτων.

Τώρα γνωρίζουμε ότι το δείγμα ουρακοτάγκων ήταν πιθανότατα μέλος του υποείδους που ζει στο Sarawak του Βόρνεο.

Αξονική τομογραφία των δοντιών Piltdown

Οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν ότι τα δόντια ήταν γεμάτα με χαλίκι από τις τοποθεσίες του Piltdown. Αυτή η εικόνα δείχνει βότσαλα στον γομφίο που βρέθηκε στο Piltdown II.

Η έρευνα αποκαλύπτει ότι όλη η συλλογή των οστών προετοιμάστηκε για την απάτη με τον ίδιο τρόπο.

Ο καθηγητής Stringer εξηγεί, «Οι ίδιες τροποποιήσεις έγιναν στον ουρακοτάγκο και στο ανθρώπινο υλικό και από τις δύο τοποθεσίες του Piltdown. Μέσω των επιστημονικών μας δοκιμών, δείξαμε ότι είναι πιθανό να χρησιμοποιήθηκε το ίδιο σαγόνι ουρακοτάγκου.

«Υποδεικνύει την κεντρική ανάμειξη του Τσαρλς Ντόσον, του μοναδικού ατόμου που είναι γνωστό ότι συνδέεται με τις υποτιθέμενες ανακαλύψεις στη δεύτερη τοποθεσία του Πίλτνταουν».

Η απεικόνιση ακτίνων Χ και οι αξονικές τομογραφίες υψηλής ανάλυσης έδειξαν ότι αρκετά από τα οστά και τα δόντια είχαν φορτωθεί με χαλίκι και οι τρύπες ήταν βουλωμένες με μικρά βότσαλα, τα οποία προέρχονταν από ίζημα παρόμοιο με αυτό που βρέθηκε στο Piltdown.

Εκτός από αυτό, ο ίδιος στόκος χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα οστά για να συγκρατήσει τα χαλίκια στη θέση τους και να αποκαταστήσει ένα από τα δόντια στη γνάθο του ουρακοτάγκου.

Η ανάλυση DNA έχει συνδέσει τα δόντια του κυνόδοντα και των γομφίων από τις δύο ξεχωριστές θέσεις Piltdown με τον ίδιο ουρακοτάγκο.

Η επικεφαλής συγγραφέας Δρ Isabelle De Groote από το Πανεπιστήμιο John Moores του Λίβερπουλ, προσθέτει: «Αν και πολλά άτομα έχουν κατηγορηθεί για την παραγωγή των πλαστών απολιθωμάτων, οι αναλύσεις μας για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας δείχνουν συνέπεια μεταξύ όλων των διαφορετικών δειγμάτων και στις δύο τοποθεσίες.

«Είναι σαφές από την ανάλυσή μας ότι αυτή η εργασία πιθανότατα έγινε από έναν πλαστογράφο: τον Τσαρλς Ντόσον.

Τσαρλς Ντόσον

Ο Dawson θα ήξερε τι περίμενε η επιστημονική κοινότητα από έναν χαμένο σύνδεσμο μεταξύ πιθήκων και ανθρώπων.

Ωστόσο, η ανάλυση αποκάλυψε ότι ο πλαστογράφος δεν ήταν εκπαιδευμένος συντηρητής. Ορισμένες από τις εργασίες δείχνουν δεξιότητες μη ειδικών – που είχαν ως αποτέλεσμα κατάγματα των οστών, το στόκο να πήζει πολύ γρήγορα και τα δόντια να ραγίζουν κατά το λιμάρισμα.

Μέρος του λόγου που η πλαστογραφία δεν ανακαλύφθηκε νωρίτερα ήταν ότι πολύ λίγοι επιστήμονες είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν τα αρχικά δείγματα.

Ο καθηγητής Stringer λέει, «Έχουμε τώρα μια πιο ξεκάθαρη ιδέα για το ποιος ήταν πίσω από την φάρσα, αλλά ακόμα δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιο ήταν το κίνητρο του Dawson.

«Η πλαστογραφία έχει διδάξει στην επιστημονική κοινότητα σημαντικά μαθήματα, υπογραμμίζοντας την αυστηρότητα που απαιτείται για την αξιολόγηση νέων ανακαλύψεων.

«Έχουμε επίσης αποδείξει ότι οι νέες επιστημονικές τεχνικές μπορούν να παράγουν νέες ιδέες σε παλιά παλαιοανθρωπολογικά ζητήματα».