Βρισκόμαστε πλέον στην έκτη εβδομάδα του πολέμου με το Ιράν. Αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν μια «ακριβής, συντριπτική στρατιωτική εκστρατεία» για την εξάλειψη μιας «άμεσης πυρηνικής απειλής» και για να ενθαρρυνθεί ο ιρανικός λαός να «αναλάβει» την κυβέρνησή του, κάθε άλλο παρά ακριβές ή συντριπτικό είναι πλέον, αναφέρει ο Guardian.
Οι χώρες του Κόλπου παραλύουν από ιρανικά αντίποινα, τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά και δεν υπάρχει κανένα σημάδι κατάρρευσης του καθεστώτος, ούτε μέσω στρατιωτικής φθοράς ούτε μέσω λαϊκής εξέγερσης. Η διάσωση δύο Αμερικανών πιλότων που καταρρίφθηκαν γιορτάζεται πέρα από τα πραγματικά της δεδομένα, επειδή τίποτα άλλο δεν εξελίσσεται σύμφωνα με το σχέδιο. Το λάθος, όπως πάντα, είναι ένας συνδυασμός αλαζονείας και άγνοιας, αδυναμίες που γίνονται ακόμη πιο σοβαρές λόγω των ιδιαιτεροτήτων του ιρανικού καθεστώτος.
Η «γνωστική υστέρηση προσαρμογής» των πολέμων και η ψευδαίσθηση της αμερικανικής υπεροχής
Υπάρχει μια γνωστική υστέρηση προσαρμογής στην αρχή των πολέμων. Μια γνωστική καθυστέρηση που σημαίνει ότι δεν μπορείς να προσαρμοστείς άμεσα στο γεγονός ότι μια επικίνδυνη σύγκρουση δεν μπορεί να περιοριστεί γρήγορα. Αυτή η καθυστέρηση είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν εμπλέκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Επειδή για κάποιους παραμένει αδιανόητο ότι μια ανώτερη στρατιωτική δύναμη δεν θα επιτύχει γρήγορα τους στόχους της. Ότι μια κατώτερη δύναμη δεν θα υποκύψει άμεσα. Ότι οι σύμμαχοι δεν θα ευθυγραμμιστούν και δεν θα στηρίξουν τις ΗΠΑ. Αδιανόητο ότι οι συνέπειες μιας στρατιωτικής εκστρατείας δεν θα περιοριστούν μόνο στα εδάφη και στους πληθυσμούς που αποτελούν στόχο.
Καμία πρόβλεψη δεν επιβεβαιώθηκε
Καμία από τις προβλεπόμενες εξελίξεις δεν έχει πραγματοποιηθεί. Η σύγκρουση ταρακουνά τις αγορές ενέργειας. Ήδη υπάρχουν εκτιμήσεις για μια «σπάνια παγκόσμια οικονομική ύφεση» σε περίπτωση παρατεταμένου πολέμου. Ο Ντόναλντ Τραμπ απέτυχε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή Ευρωπαίων και χωρών του Κόλπου τόσο στην επίθεση όσο και στην προσπάθεια επαναλειτουργίας των Στενών του Ορμούζ. Και το ιρανικό καθεστώς παραμένει αλώβητο, επιβάλλοντας αυξανόμενο κόστος σε αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό και προσωπικό.
Η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η ψευδαίσθηση ελέγχου
Όλες αυτές οι λανθασμένες εκτιμήσεις βασίζονται στην υπερβολική αυτοπεποίθηση για τη δύναμη της αμερικανικής βούλησης. Όταν ξεκίνησε η επίθεση στο Ιράν, οι υποστηρικτές της κατέληξαν να παρασυρθούν από τη μεθυστική ιδέα ενός κόσμου φτιαγμένου ξανά από την Αμερική. Ο πόλεμος ήταν μια «κίνηση γενιάς», έγραψε η συντακτική ομάδα της New York Post.
Η Wall Street Journal δήλωνε ότι «ο πόλεμος ενέχει κινδύνους όπως όλοι οι πόλεμοι, αλλά έχει και τη δυνατότητα να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή προς το καλύτερο και να οδηγήσει σε έναν πιο ασφαλή κόσμο». Όσοι εξέφραζαν επιφυλάξεις ότι αυτές οι εκτιμήσεις ήταν λανθασμένες, καλούνταν να «συνέλθουν». «Είμαι κατάπληκτος από την αδιάκοπη απαισιοδοξία που βλέπω σε μεγάλο μέρος των σχολιαστών», δήλωνε ο αρθρογράφος των New York Times, Μπρετ Στίβενς. «Βρισκόμαστε λιγότερο από δύο εβδομάδες σε έναν πόλεμο που σχεδόν σίγουρα θα τελειώσει μέχρι το τέλος του μήνα». Αναγνώστη, δεν τελείωσε. Και αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
Από την ψευδαίσθηση στη στασιμότητα: ο φόβος του αδιεξόδου
Και τώρα που η «γνωστική υστέρηση προσαρμογής» έχει τελειώσει και όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ενδεχόμενο βαλτώματος, πιθανούς δρόμους απεμπλοκής και τρόπους με τους οποίους ο Τραμπ μπορεί να αποχωρήσει χωρίς ταπείνωση. Το ερώτημα πλέον δεν είναι πόσο γρήγορα θα τελειώσει αυτό, αλλά εκείνο που είχε θέσει ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους το 2003 για τον πόλεμο στο Ιράκ: «Πείτε μου πώς τελειώνει αυτό;». Αυτό που αρχίζει να γίνεται εμφανές είναι ότι το Ιράν διαθέτει σύνθετες δυναμικές που δεν μπορούν να χωρέσουν στην απλοϊκή αφήγηση πάνω στην οποία βασίστηκε η έναρξη του πολέμου — ότι ένα «κακό» καθεστώς θα αποδυναμωθεί και ο λαός του θα το ανατρέψει.
BURNING BRIDGES: President Trump shares video allegedly showing a prominent Iranian bridge destroyed by joint U.S.-Israeli strikes in the country:
“The biggest bridge in Iran comes tumbling down, never to be used again— Much more to follow!” pic.twitter.com/XIEodZotos
— Fox News (@FoxNews) April 2, 2026
Τα τρία βασικά λάθη της Ουάσιγκτον
Το πρώτο λάθος ήταν η υποτίμηση της ικανότητας και της διάθεσης του Ιράν για ασύμμετρο πόλεμο. Δεν χρειάζεται να διαθέτει συντριπτική στρατιωτική ισχύ για να παραλύσει και να αποσταθεροποιήσει τον Κόλπο. Όχι απαραίτητα με καταστροφές μεγάλης κλίμακας ή με μαζικές απώλειες αμάχων, αλλά με τρόπους που αναστέλλουν την κανονική ζωή, πλήττουν ενεργειακές εγκαταστάσεις, αιμορραγούν οικονομίες και αυξάνουν το κόστος του πολέμου για τους συμμάχους των ΗΠΑ και την παγκόσμια οικονομία. Ένα μπαράζ φθηνών drones, σε συνδυασμό με πυραύλους, που εκτοξεύονται επί ημέρες και εβδομάδες, έχει ήδη επιτύχει αυτόν τον στόχο.
Το δεύτερο λάθος ήταν η παράλογη προσδοκία ότι το Ιράν δεν θα χρησιμοποιούσε το πιο ισχυρό του «όπλο»: το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο το κόστος του πολέμου. Ακόμη και στον 12ήμερο πόλεμο του περασμένου έτους, το ενδεχόμενο αυτό είχε τεθεί εσωτερικά, ενώ σε συνομιλίες με Καταριανούς αξιωματούχους, η κύρια ανησυχία δεν ήταν οι πύραυλοι που εκτόξευσε το Ιράν, αλλά η απειλή του κλεισίματος των Στενών.
Το τρίτο λάθος ήταν η προσδοκία για λαϊκή εξέγερση, κάτι που δεν συνέβη για πολλούς λόγους — με πιο προφανή την παράνοια του να βγαίνει κανείς στους δρόμους ενώ βομβαρδίζεται, την κατασταλτική αντίδραση μιας κυβέρνησης που μόλις πριν από λίγους μήνες σκότωσε διαδηλωτές, και την πόλωση μιας ήδη σύνθετης κοινωνίας υπό εξωτερική επίθεση που πλήττει και αμάχους.
Ένας αντίπαλος που αντέχει – και δεν παίζει με τους ίδιους κανόνες
Όλα αυτά τα λάθη πηγάζουν από ένα βασικό σφάλμα: την αποτυχία κατανόησης ότι το ιρανικό καθεστώς, όσο κι αν μπορεί να καταγγελθεί, διαθέτει τεράστια αντοχή στον πόνο και ικανότητα παρατεταμένης κλιμάκωσης χωρίς σαφή προοπτική στρατιωτικής νίκης απέναντι σε μια υπερδύναμη — κάτι που το αμερικανικό σύστημα δυσκολεύεται να συλλάβει.
Για δεκαετίες, η πολιτική στη Μέση Ανατολή καθοριζόταν από χώρες που ευθυγραμμίζονταν με την αμερικανική ισχύ. Η ιστορία της περιοχής είναι ιστορία προσαρμογής, στενών σχέσεων με τις ΗΠΑ και ωφελειών από την οικονομική βοήθεια, τις επενδύσεις και την ασφάλεια που παρείχαν. Αυτός είναι και ο λόγος που το Ιράν θεωρεί τους γείτονές του στον Κόλπο θεμιτούς στόχους — χώρες που, φιλοξενώντας αμερικανικές βάσεις και ομαλοποιώντας σχέσεις με το Ισραήλ, λειτουργούν ως έμμεσοι συμμετέχοντες στον πόλεμο.
Δύο διαφορετικοί ορισμοί «νίκης»
Οι ΗΠΑ έχουν συνηθίσει στη λογική ότι όλα οδηγούν τελικά σε παράδοση — είτε μέσω της έλξης της αμερικανικής ισχύος είτε μέσω της υποταγής σε αυτήν. Αυτή η λογική όμως δεν ισχύει για χώρες που λειτουργούν με διαφορετικά κριτήρια, ούτε για καθεστώτα που έχουν μάθει να επιβιώνουν υπό κυρώσεις και αποκλεισμούς, αναπτύσσοντας έναν ολόκληρο τρόπο ύπαρξης όπου η ισχύς δεν σημαίνει κυριαρχία, αλλά αντοχή.
Οι συμμαχικές δυνάμεις του Ιράν, από τη Χεζμπολάχ μέχρι τους Χούθι, αποδεικνύουν πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η επιρροή του, διατηρώντας τη σημασία του και αποτρέποντας την πλήρη απομόνωσή του.
Αυτό που αντιμετωπίζει ο Τραμπ είναι ένας αντίπαλος που δεν κατανοεί — όχι μόνο λόγω άγνοιας, αλλά και επειδή πρόκειται για μια ιδιόμορφη περίπτωση: ένα καθεστώς που έχει οικοδομήσει για δεκαετίες ένα πολιτικό, ιδεολογικό και στρατηγικό πλαίσιο, όπου η επιτυχία σημαίνει να παραμένει βιώσιμο με τους δικούς του όρους απέναντι στην αμερικανική ηγεμονία.
Το γεγονός ότι ο πόλεμος διαρκεί ήδη περισσότερο από το αναμενόμενο, χωρίς ξεκάθαρο τέλος και με αυξανόμενο κόστος για όλους, οφείλεται στο ότι πρόκειται για μια σύγκρουση όχι απλώς μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, αλλά μεταξύ πλευρών που έχουν δύο εντελώς διαφορετικούς ορισμούς για το τι σημαίνει «νίκη».
