Ο 63χρονος Ντέιβιντ Πίτμαν εκτελέστηκε στη Φλόριντα, επιμένοντας μέχρι την τελευταία του στιγμή για την αθωότητά του, αφού είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία της οικογένειας της συζύγου του το 1990.
Παρά τις εφέσεις του που επικεντρώνονταν σε φερόμενα σφάλματα της δίκης και τη διανοητική του ανικανότητα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την τελευταία του έφεση.
Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε με ένεση, ενώ η πολιτεία εξετάζει εναλλακτικές μεθόδους λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας των φαρμάκων.
Η Φλόριντα έχει τις περισσότερες εκτελέσεις φέτος, ενώ η πρακτική της εισπνοής καθαρού αζώτου επιτρέπεται σε άλλες πολιτείες.
Πιο αναλυτικά
Την Τετάρτη, στη Φλόριντα, ο 63χρονος θανατοποινίτης Ντέιβιντ Πίτμαν, που βρισκόταν επί 34 χρόνια στη θανατική πτέρυγα, οδηγήθηκε στην εκτέλεση με ένεση, επιμένοντας μέχρι την τελευταία του πνοή πως ήταν αθώος. Ήταν η 12η εκτέλεση της χρονιάς.
Ο Πίτμαν πέθανε χθες απόγευμα χωρίς επιπλοκές στη φυλακή της πολιτείας, έπειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες αναμονής. Τις τελευταίες του ώρες τις πέρασε με έναν ανώνυμο επισκέπτη, ενώ το τελευταίο του γεύμα περιελάμβανε τυπικές λιχουδιές του Νότου: τηγανητό κοτόπουλο, μπριζόλα και μπισκότα, σύμφωνα με το Florida’s death penalty tracker.
Στην τελευταία του δήλωση προς όσους παρακολουθούσαν την εκτέλεση, ο Πίτμαν επανέλαβε την αθωότητά του.
«Ξέρω ότι ήρθατε όλοι να δείτε έναν αθώο άνθρωπο να δολοφονείται από την πολιτεία της Φλόριντα. Είμαι αθώος. Δεν σκότωσα κανέναν. Αυτό είναι όλο», είπε.
Μόλις μία ημέρα πριν από την εκτέλεσή του, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε απορρίψει την τελευταία του έφεση με αίτημα αναστολής.
Η στυγερή δολοφονία
Ο Πίτμαν είχε καταδικαστεί το 1991 για τη δολοφονία της οικογένειας της συζύγου του, εν μέσω ενός θυελλώδους διαζυγίου, τον Μάιο του 1990. Είχε μαχαιρώσει μέχρι θανάτου τους γονείς της, πριν στραφεί εναντίον της 21χρονης κόρης τους.
Στη συνέχεια έβαλε φωτιά στο σπίτι και διέφυγε με το αυτοκίνητο της 21χρονης, το οποίο αργότερα εγκατέλειψε και πυρπόλησε.
Κατά τη διάρκεια της δίκης του το 1991, μάρτυρας τον αναγνώρισε ως το άτομο που εθεάθη να τρέχει μακριά από το φλεγόμενο αυτοκίνητο. Επιπλέον, ένας πληροφοριοδότης από τη φυλακή κατέθεσε ότι ο Πίτμαν είχε ομολογήσει τις δολοφονίες.
Το σώμα των ενόρκων τον έκρινε ένοχο για τρεις ανθρωποκτονίες πρώτου βαθμού, καθώς και για εμπρησμό και κλοπή. Η θανατική ποινή του επιβλήθηκε με ψήφους 9-3.
Διανοητική ανικανότητα
Οι εφέσεις του Πίτμαν επικεντρώθηκαν σε φερόμενα σφάλματα της δίκης, συμπεριλαμβανομένης της αγνόησης της διανοητικής ανικανότητάς του, αφού ο δείκτης νοημοσύνης του κυμαινόταν σε επίπεδα λίγο πάνω από το 70.
Οι δικηγόροι του υποστήριξαν ότι η εκτέλεσή του παραβίαζε τη συνταγματική προστασία απέναντι στην εκτέλεση ανθρώπων με σοβαρά πνευματικά προβλήματα. Ωστόσο, οι πολιτειακοί εισαγγελείς διαφώνησαν, τονίζοντας ότι ήταν πολύ αργά για τέτοιους ισχυρισμούς τόσα χρόνια μετά τη δίκη.
«Ο ισχυρισμός του Πίταν περί διανοητικής ανικανότητας είναι αβάσιμος. Δεν ήταν πνευματικά ανάπηρος όταν δολοφόνησε τα τρία θύματα το 1990 ούτε όταν δικάστηκε το 1991», ανέφεραν στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το υπουργείο Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων της Φλόριντα, οι εκτελέσεις με ένεση πραγματοποιούνται με συνδυασμό ενός ηρεμιστικού, ενός παραλυτικού και ενός φαρμάκου που σταματά την καρδιά.
Λόγω της περιορισμένης διαθεσιμότητας αυτών των ουσιών, αρκετές πολιτείες εξετάζουν την εισαγωγή νέας μεθόδου: τον θάνατο με εισπνοή καθαρού αζώτου που προκαλεί ασφυξία. Η αμφιλεγόμενη αυτή πρακτική δεν έχει εγκριθεί στη Φλόριντα, την πολιτεία με τις περισσότερες εκτελέσεις φέτος, αλλά επιτρέπεται στην Αλαμπάμα, τη Λουιζιάνα και το Μισισιπή.
