Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαϊρού, φαίνεται πως βρίσκεται στα πρόθυρα της πολιτικής ανατροπής του, αλλά το τέλος της θητείας του δεν σηματοδοτεί κατ’ ανάγκη και την ολοκλήρωση της μακράς πορείας του στην πολιτική σκηνή της χώρας, όπως σημειώνει το Politico σε ανάλυσή του.

Ο 74χρονος πολιτικός από τα Πυρηναία ενδέχεται να έχει ακόμη μια ευκαιρία να διεκδικήσει το Ελιζέ, προσπαθώντας να σταματήσει το ακροδεξιό κόμμα RN (Εθνικός Συναγερμός) να φτάσει στην εξουσία το 2027 υπό τη Μαρί Λεπέν ή τον Τζόρνταν Μπαρντέλα.

Σε ερώτηση δημοσιογράφων, ο Μπαϊρού σχολίασε χαρακτηριστικά: «Δεν παίζεται έτσι το παιχνίδι».

Είναι αυτός ο εκλεκτός;

Παρά την αρνητική του θέση στις δημοσκοπήσεις, ο Μπαϊρού εμφανίζεται αδιαπραγμάτευτος και εκτιμά ότι οι πολιτικές συνθήκες θα αρχίσουν να ευνοούν την υποψηφιότητά του τον χειμώνα του 2026.

Όπως εξηγεί ο ίδιος, «Το κριτήριο είναι ότι στην κουζίνα τους [των Γάλλων πολιτών], γύρω από τα οικογενειακά γεύματα, το νωρίτερο τα Χριστούγεννα, τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο, θα υπάρξουν άνθρωποι που θα πουν: Αυτός μπορεί να τα καταφέρει».

Προς το παρόν, ωστόσο, φαίνεται απίθανο να είναι αυτός ο «εκλεκτός», καθώς αναμένεται να χάσει στην πρόταση μομφής την επόμενη εβδομάδα, αφού απέτυχε να περάσει μια σειρά από αυστηρές περικοπές στον προϋπολογισμό, τις οποίες θεωρεί απαραίτητες για να αποφευχθεί μια ελληνικού τύπου κρίση χρέους στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως επισημαίνει το Politico.

Η λογική του Μπαϊρού επηρεάζει τη δημοτικότητά του

Σύμφωνα με τον Μπαϊρού, η λογική του είναι ότι στο τέλος θα δικαιωθεί ως «προφήτης» για τους κινδύνους της υπερβολικής σπατάλης: κάθε οικογένεια που θα χρειαστεί να περιορίσει δώρα ή βασικά αγαθά τα Χριστούγεννα του 2026 θα τον θυμάται ως τον άνθρωπο «σας το είπα».

Παρά ταύτα, η δημοτικότητά του παραμένει χαμηλή. Η μεγάλη προεδρική αναμέτρηση της άνοιξης του 2027 μπορεί να φαίνεται μακριά, αλλά άλλοι πρώην κεντρώοι πρωθυπουργοί, όπως οι Εντουάρ Φιλίπ και Γκαμπριέλ Ατάλ, εμφανίζονται πιο ισχυροί για τη μάχη της προεδρίας.

Η θέση του Μπαϊρού δεν έχει βοηθηθεί από ένα σκάνδαλο φέτος, όταν αποκαλύφθηκε ότι η κόρη του, χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, ήταν ένα από τα πολλά παιδιά που υπέστησαν κακοποίηση σε καθολικό σχολείο κοντά στην Πο, την έδρα του στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας.

Υπερήφανος

Ο Μπαϊρού, που είναι επίσης δήμαρχος της Πο, υπερηφανεύεται για την καταγωγή του και τις αγροτικές ρίζες του – ο πατέρας του, αγρότης, σκοτώθηκε από ένα καροτσάκι με σανό.

Ωστόσο, η επαρχιακή γοητεία του κρύβει το γεγονός ότι είναι έμπειρος πολιτικός, υπέρμαχος της κλασικής παιδείας και επιδέξιος στην κατανόηση των ρευστών πολιτικών ανέμων της Γαλλίας.

Ως πρώην δάσκαλος, αντλεί έμπνευση από τον Ερρίκο Δ΄, ο οποίος ασπάστηκε τον καθολικισμό για να σώσει τη Γαλλία από τους θρησκευτικούς πολέμους.

Ο Μπαϊρού δεν δίστασε να στηρίξει τον Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ και να «κάψει γέφυρες» με τον κεντροδεξιό Νικολά Σαρκοζί πριν τις προεδρικές εκλογές του 2012, τις οποίες έχασε ο Σαρκοζί, αναδεικνύοντας τον Μπαϊρού σε βασικό πρόσωπο του γαλλικού κεντρώου χώρου.

Υπήρξε επίσης από τους πρώτους υποστηρικτές του άγνωστου τότε υπουργού Οικονομίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος εγκατέλειψε το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2016 για να δημιουργήσει το δικό του κεντρώο κίνημα.

Ο Μπαϊρού έχει φτάσει μάλιστα να υπερηφανεύεται ότι ο Μακρόν δεν θα κέρδιζε την προεδρία χωρίς τη δική του στήριξη, όπως επισημαίνει το Politico.

Η τελευταία ευκαιρία του

Με αποτυχημένες προσπάθειες για να βρεθεί αρχηγός του κράτους το 2002, το 2007 και το 2012, ο Μπαϊρού φαίνεται πως έχει μόνο μια τελευταία ευκαιρία.

Η στρατηγική του τώρα είναι να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, δείχνοντας ότι ήταν έτοιμος να παλέψει για τις αρχές του – η ανάγκη για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό είναι ένα ζήτημα που υποστηρίζει εδώ και χρόνια.

Αντιμέτωπος με το ίδιο διχασμένο κοινοβούλιο που οδήγησε στην αποτυχία του προκατόχου του, Μισέλ Μπαρνιέ, ο Μπαϊρού αντιμετωπίζει τη μοίρα του, αντί να του επιβληθεί.

Όπως ανέφερε ένας υπουργικός σύμβουλος λίγο μετά την ανακοίνωση των σχεδίων του: «Καλύτερα να πεθάνεις με αυτοκτονία, παρά να υποφέρεις αργά».

Ο Μπαϊρού ελπίζει ότι η «αυτοθυσία» του μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια γαλλική αναγέννηση. Αρκεί μόνο μια μικρή οικονομική καταστροφή.

«Ο κύριος Αντι-Χρέος»

Από την ίδρυση της Πέμπτης Δημοκρατίας το 1958, μόνο ο Ζακ Σιράκ κατάφερε να χρησιμοποιήσει την πρωθυπουργία ως εφαλτήριο για την προεδρία. Οι πρωθυπουργοί συνήθως αποχωρούν με πολιτικό κεφάλαιο εξαντλημένο από ισχυρούς προέδρους. Όμως, οι προειδοποιήσεις του Μπαϊρού για υπερβολικά δημόσια έξοδα θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογή.

«Θέλει να είναι ο κύριος Αντι-Χρέος», δήλωσε ένας υψηλόβαθμος σύμμαχος του προέδρου που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος, όπως αναφέρει το Politico.

Παρ’ όλα αυτά, η πορεία του παραμένει δύσκολη: είναι ιστορικά αντιδημοφιλής, με μια πρόσφατη δημοσκόπηση να δείχνει ότι μόλις το 19% των ερωτηθέντων έχει θετική γνώμη γι’ αυτόν. Θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την κριτική ότι «ήταν μόνο λόγια» και δεν έλυσε ζητήματα σχετικά με το γαλλικό χρέος, ενώ κατείχε θέσεις εξουσίας.

Η αυξανόμενη δυσπιστία της Ευρώπης προς τους καριερίστες πολιτικούς και η προτίμηση στους λαϊκιστές δεν τον ευνοούν. Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ακροδεξιό κόμμα Εθνικός Συναγερμός της Λεπέν -ήδη η μεγαλύτερη αντιπολιτευτική δύναμη στη Βουλή-, είναι το πιο δημοφιλές πολιτικό κίνημα στη χώρα.

Στο Ελιζέ, οι τακτικές του Μπαϊρού δεν είναι μυστικό. Ορισμένοι σύμμαχοι του Μακρόν αμφισβητούν αν ο Γάλλος πρωθυπουργός υπερβάλλει για τον κίνδυνο του γιγαντιαίου ελλείμματος για πολιτικούς λόγους.

Παρά την ευρεία συμφωνία ότι η Γαλλία χρειάζεται ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δεν ανησυχούν όλοι ότι το Παρίσι θα χρειαστεί άμεσα να στραφεί στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ για διάσωση.

Η επικεφαλής της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, δήλωσε σε συνέντευξη τη Δευτέρα ότι η κατάσταση είναι ανησυχητική αλλά όχι ακόμη κρίσιμη. Ο Μακρόν φέρεται να προσπάθησε να υποβαθμίσει την κρίση σε σύσκεψη με τους υπουργούς του και θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβιώσει αν κατάφερνε να εντάξει ξανά τους σοσιαλιστές, παρά την οργή τους για τις μεταρρυθμίσεις συντάξεων του Μπαϊρού, όπως αναφέρει το Politico.

Οι αγορές εμφανίζονται νευρικές και το κόστος δανεισμού αυξάνεται, αλλά όχι δραματικά. Το κατά πόσο η οικονομία θα αντιμετωπίσει πραγματική καταιγίδα θα καθορίσει αν ο Μπαϊρού θα ολοκληρώσει την καριέρα του στο κέντρο της εξουσίας στο Παρίσι ή θα επιστρέψει στην Πο.