Εκτείνεται από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό και από τον Καναδά μέχρι τα μεξικανικά σύνορα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα αντιθέσεων, γεμάτη με στοιχεία που μπορεί να φαίνονται ακατανόητα σε πολλούς, είτε προέρχονται από πολυσύχναστα αστικά κέντρα είτε πέρα από τα σύνορά τους. Αυτό το τεράστιο και ποικιλόμορφο έθνος φιλοξενεί ένα άγριο μείγμα του παραλόγου , που καλύπτει την κοινωνική, πολιτική και περιβαλλοντική σφαίρα. Μια από τις πιο σαγηνευτικές και συγκινητικές ιστορίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτή του Monowi, στη Νεμπράσκα. Αυτή η μικροσκοπική πόλη κατέχει τη μοναδική διάκριση ότι είναι η μικρότερη στη χώρα, με πληθυσμό μόλις ενός ατόμου της Elsie Eiler. Αλλά η ιστορία της Eiler ξεπερνά την απλή κατοικία. Ως μοναδική κάτοικος του Monowi, εκτελεί πολλές εργασίες δθατηρώντας πολλούς τίτλους, υπηρετώντας ως δήμαρχος της πόλης, μπαργούμαν, υπάλληλος, βιβλιοθηκάριος, ταμίας και φροντίζοντας ακόμη και να παραμένουν αναμμένα τα φώτα σε μια πόλη-φάντασμα. Η αξιοσημείωτη αφοσίωσή της κρατά τη Monowi ζωντανή, καθιστώντας την αληθινή απόδειξη του πνεύματος της μικρής πόλης της Αμερικής.
Το Monowi είναι μία από τις τρεις ενσωματωμένες πόλεις στην κομητεία Boyd με λιγότερους από δέκα κατοίκους, απόδειξη μιας περιοχής που προσπαθεί να αντέξει το πέρασμα του χρόνου και τις οικονομικές αλλαγές. Στη δεκαετία του 1930, το Monowi ήταν ένας πολυσύχναστος κόμβος κατά μήκος του σιδηροδρόμου Elkhorn, όπου ζούσαν 150 κάτοικοι, με παντοπωλεία, ένα εστιατόριο, ακόμη και μια φυλακή. Ωστόσο, στα μέσα του 20ου αιώνα, τα έντονα φώτα της πόλης άρχισαν να χαμηλώνουν, σηματοδοτώντας την έναρξη της παρακμής της. Οι συνθήκες της γεωργίας επιδεινώθηκαν στα Μεσοδυτικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οδηγώντας στην κατάρρευση πολλών τοπικών κοινοτήτων και επιταχύνοντας την οικονομική εξέλιξη του έθνους. Καθώς η νέα εποχή ξημέρωσε, οι άνθρωποι αναζήτησαν δουλειά αλλού, αφήνοντας πίσω τους μόνο μνήμες και δομές όπως η εγκαταλειμμένη εκκλησία και άλλα απόκοσμα σιωπηλά κτίρια. Αυτά τα απομεινάρια ανακτώνται σιγά-σιγά από τη γη, με το βρώμιο γρασίδι και τα ζιζάνια να καταλαμβάνουν σταδιακά αυτό που κάποτε ανήκε στους ανθρώπους. Η Έλσι μεγάλωσε σε μια φάρμα μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Monowi και γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, Ρούντι, στο τοπικό μονόκλινο δημοτικό σχολείο. Το ζευγάρι αργότερα ταξίδεψε με λεωφορείο στο γυμνάσιο του, περίπου επτά μίλια μακριά από το σπίτι. Όταν ο Ρούντι κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1950, πήγε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας. Με τον Ρούντι μακριά, η Έλσι μετακόμισε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι, φιλοδοξώντας να γίνει αεροσυνοδός. Ωστόσο, πάλεψε με τη ζωή της πόλης και σύντομα επέστρεψε στο Monowi. Παντρεύτηκε τον Ρούντι στα 19 και το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά. Λίγο αργότερα, ο Ρούντι – ο οποίος εργαζόταν στον ανελκυστήρα σιτηρών και παρέδιδε καύσιμα σε κοντινά πρατήρια καυσίμων – συνέλαβε την ιδέα να δουλέψει και να ανοίξει την παλιά ταβέρνα που κάποτε ήταν του πατέρα της Έλσι. Άνοιξαν τις επιχειρήσεις το 1971. Παρά το γεγονός ότι ήταν μια τόσο λαμπρή ιδέα να ανοίξει η ταβέρνα Monowi, η πόλη ήταν εδώ και καιρό σε παρακμή. Η τελευταία κηδεία που έγινε στην εκκλησία ήταν για τον πατέρα της Έλσι το 1960, με το ταχυδρομείο και τα τελευταία παντοπωλεία να κλείνουν μεταξύ 1967 και 1970. Το σχολείο ακολούθησε το 1974. Ως ένδειξη των καιρών και του χάσματος των γενεών, και τα δύο παιδιά της Έιλερ έφυγαν από την πόλη στα μέσα της δεκαετίας του 1970, και το 1980, ο πληθυσμός μειώθηκε σε μόλις 18. Το 2000, παρέμειναν μόνο δύο: ο Ρούντι και η Έλσι, που εξακολουθούσαν να διατηρούν την ταβέρνα. Δυστυχώς, ο Ρούντι πέθανε το 2004, αφήνοντας την Έλσι ως τον μοναδικό κάτοικο του Μονόουι. Όταν πέθανε, το Monowi ξεπέρασε το Gross της Νεμπράσκα, η οποία έχει δύο κατοίκους πληθυσμό, για να γίνει η μόνη ενσωματωμένη πόλη στις ΗΠΑ με έναν κάτοικο. Το να είσαι ο μοναδικός κάτοικος του Monowi πρέπει να είναι σουρεαλιστικό, ωστόσο η Elsie υποστηρίζει ότι είναι απόλυτα ικανοποιημένη με τη μοναδική της κατάσταση. Τα καθήκοντά της, ωστόσο, είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστα. Κάθε χρόνο, δημοσιεύει μια ειδοποίηση στο μπαρ της, τη μοναδική επιχειρησιακή επιχείρηση της πόλης, για να ανακοινώσει τις δημαρχιακές εκλογές και μετά ψηφίζει για τον εαυτό της. Ως υφιστάμενη, καλείται να συντάσσει το δημοτικό ρυμοτομικό σχέδιο για να εξασφαλίσει κρατική χρηματοδότηση ετησίως. Επιπλέον, εισπράττει περίπου 500 $ φόρους από τον εαυτό της για να κρατήσει τους τρεις φανοστάτες της πόλης φωτισμένους και το νερό να τρέχει. Ως ιδιοκτήτρια ταβέρνας, όταν κάνει αίτηση για τις άδειες αλκοόλ και καπνού της κάθε χρόνο, στέλνονται στη γραμματέα του Monowi, Elsie. Τα υπογράφει ως υπάλληλος της πόλης και μετά τα παραδίδει στον ιδιοκτήτη του μπαρ, καθώς και στην ίδια. Ακριβώς στη μικρή πιθανότητα να επιλέξει κάποιος να ζήσει εκεί, κρατά επίσης αρχείο με τα κενά κτίρια κατοικιών. Αν και ζει μόνη της και ταξιδεύει μόλις λίγα μέτρα καθημερινά από το τρέιλερ της για να ανοίξει το μπαρ, η Έλσι έχει τακτικά άτομα που έρχονται από μακριά για να την επισκεφτούν, 20 έως 200 μίλια μακριά. Μερικοί είναι συγγενείς πρώην κατοίκων του Monowi και χρησιμοποιεί την ταβέρνα ως κέντρο για να συγκεντρώνονται όλοι. Ένας άλλος συναισθηματικός λόγος που η Έλσι είναι τόσο συνδεδεμένη με την πόλη είναι η βιβλιοθήκη του αείμνηστου συζύγου της. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να μετατρέψει την εκτενή συλλογή βιβλίων του σε δημόσια βιβλιοθήκη. Έτσι, πριν πεθάνει, παρήγγειλε ένα υπόστεγο 320 τετραγωνικών ποδιών και συσκεύασε τα 5.000 βιβλία και τα περιοδικά του, αλλά πέθανε πριν την ολοκλήρωση. Η οικογένεια ωστόσο, συνέβαλε στην ολοκλήρωση του έργου με μια χειροποίητη πινακίδα ζωγραφισμένη από τα εγγόνια. Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ https://www.youtube.com/watch?v=XQBcGp0v9MM photo: pixabay
