Νέα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι ορισμένα από αυτά τα ζώα είχαν διανύσει περισσότερα από 300 χιλιόμετρα μέσα από την Κεντρική Ευρώπη πριν φτάσουν στο σημείο όπου τελικά θανατώθηκαν από τους προϊστορικούς κυνηγούς.
Τα ζώα αυτά ανήκαν στο είδος Palaeoloxodon antiquus, γνωστό ως ελέφαντας με ίσιους χαυλιόδοντες. Οι ελέφαντες αυτοί μπορούσαν να φτάσουν ύψος πάνω από 4 μέτρα και βάρος έως και 13 τόνους, καθιστώντας τους τα μεγαλύτερα χερσαία θηλαστικά της Πλειστόκαινης εποχής.
Η ανάλυση απολιθωμένων γομφίων από τέσσερα δείγματα Palaeoloxodon antiquus, του μεγαλύτερου χερσαίου θηλαστικού του Ευρωπαϊκού Πλειστοκαίνου, επέτρεψε σε μια διεθνή ομάδα ερευνητών να ανακατασκευάσει με πρωτοφανή λεπτομέρεια τις μεταναστευτικές τους διαδρομές, τη διατροφή και το φύλο τους, καθώς και να επιβεβαιώσει ότι οι Νεάντερταλ που τους κυνηγούσαν στην περιοχή της σημερινής κεντρικής Γερμανίας είχαν βαθιά γνώση της περιοχής και ήταν ικανοί να σχεδιάσουν οργανωμένες ενέργειες για να σκοτώσουν αυτά τα ζώα, των οποίων το μέγεθος ξεπερνούσε αυτό των σύγχρονων ελεφάντων.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε πρόσφατα και στην οποία συμμετείχαν επιστήμονες από τη Συμμαχία Πανεπιστημίων Ρήνου-Μάιν, επικεντρώνεται στα λείψανα που ξεθάφτηκαν από την περιοχή της λίμνης Neumark-Nord στη Σαξονία-Άνχαλτ, που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες συγκεντρώσεις απολιθωμάτων αυτού του είδους στην Ευρώπη.
Κατά τη διάρκεια ανασκαφών που σχετίζονται με την εκμετάλλευση λιγνίτη στην περιοχή, αποκαλύφθηκαν τα λείψανα περισσότερων από 70 ελεφάντων, τα οποία, σύμφωνα με προηγούμενη μελέτη του 2023, σκοτώθηκαν από Νεάντερταλ. Η νέα έρευνα εμβαθύνει τώρα στα ατομικά χαρακτηριστικά αυτών των ζώων και στη συμπεριφορά των θηρευτών τους.
Για την ανάλυση των δειγμάτων, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια καινοτόμο μέθοδο που συνδυάζει την ανάλυση σταθερών ισοτόπων στροντίου, άνθρακα και οξυγόνου που υπάρχουν στο οδοντικό σμάλτο με παλαιο-πρωτεωμικές τεχνικές για τον προσδιορισμό του φύλου των δειγμάτων. Όπως εξηγούν οι συγγραφείς, το οδοντικό σμάλτο σχηματίζεται σταδιακά και διατηρεί ένα είδος χημικού αρχείου περιβαλλοντικών συνθηκών και κινήσεων του ζώου για αρκετά χρόνια.
Η Έλενα Αρμαρόλι, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μόντενα και του Ρέτζιο Εμίλια και πρώτη συγγραφέας της μελέτης, σημειώνει ότι αυτή η μέθοδος επιτρέπει την παρακολούθηση των κινήσεων των ελεφάντων σχεδόν σαν να ξεφυλλίζει κανείς ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο που έχει διατηρηθεί για περισσότερα από 100.000 χρόνια. Οι αναλύσεις στροντίου διεξήχθησαν στο κέντρο FIERCE του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης υπό τη διεύθυνση του Βόλφγκανγκ Μύλερ, ενώ οι μετρήσεις άνθρακα και οξυγόνου πραγματοποιήθηκαν στο Ινστιτούτο Χημείας Max Planck στο Μάιντς.
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τουλάχιστον δύο από τους ελέφαντες που εξετάστηκαν, και οι δύο αρσενικοί, εμφανίζουν ισοτοπικές συνθέσεις που δεν αντιστοιχούν στα γεωλογικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος της περιοχής Neumark-Nord. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι ελέφαντες πέρασαν μέρος της ζωής τους σε περιοχές που βρίσκονται έως και 300 χιλιόμετρα από τον τόπο όπου τελικά πέθαναν.
Αυτές οι μετακινήσεις αποκαλύπτουν ότι τα μεγάλα θηλαστικά της εποχής ακολουθούσαν εκτεταμένες διαδρομές μέσα από την ευρωπαϊκή ήπειρο, γεγονός που επηρέαζε και τις στρατηγικές κυνηγιού των Νεάντερταλ.
Το αρχαιολογικό εύρημα στη Γερμανία
Η προσεκτική ανάλυση των οστών αποκάλυψε επίσης χαρακτηριστικά ίχνη κοπής από λίθινα εργαλεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι τα ζώα δεν είχαν απλώς βρεθεί νεκρά, αλλά είχαν κυνηγηθεί και τεμαχιστεί από τους Νεάντερταλ. Οι χαράξεις εμφανίζονται σε συγκεκριμένα σημεία των οστών, γεγονός που υποδηλώνει οργανωμένη διαδικασία τεμαχισμού για την αφαίρεση κρέατος, λίπους και ακόμη και του εγκεφάλου.
Ένα κυνήγι που επαναλαμβανόταν επί χιλιετίες
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η δραστηριότητα αυτή συνεχίστηκε για περισσότερα από 2.000 χρόνια και αφορούσε πολλές γενιές Νεάντερταλ. Οι τεράστιοι αυτοί ελέφαντες αποτελούσαν σημαντική πηγή τροφής, αφού ένα μόνο ζώο μπορούσε να προσφέρει τεράστιες ποσότητες κρέατος και λίπους.
Το μέγεθος των ζώων σήμαινε ότι η επεξεργασία τους απαιτούσε συλλογική προσπάθεια: ο τεμαχισμός ενός τόσο μεγάλου σώματος μπορούσε να διαρκέσει ημέρες και πιθανότατα να τροφοδοτήσει μια ομάδα ανθρώπων για εβδομάδες ή ακόμη και μήνες.
Μια διαφορετική εικόνα για τους Νεάντερταλ
Τα ευρήματα αυτά συμβάλλουν σε μια νέα εικόνα για τους Νεάντερταλ: όχι ως απλούς τροφοσυλλέκτες, αλλά ως ικανούς και οργανωμένους κυνηγούς, που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ακόμη και τα μεγαλύτερα ζώα της εποχής τους. Η συστηματική εκμετάλλευση των τεράστιων ελεφάντων δείχνει επίσης ότι πιθανότατα ζούσαν σε μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες απ’ ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα.
Ερωτήματα που δεν έχουν ακόμη απαντηθεί
Ο Thomas Tütken, από την ομάδα εφαρμοσμένης και αναλυτικής παλαιοντολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς, επισημαίνει ότι μπορεί τα δεδομένα να δείχνουν ότι ορισμένοι αρσενικοί ελέφαντες πέρασαν μέρος της νεότητάς τους και της πρώιμης ενήλικης ζωής τους εκτός της περιοχής Neumark, αλλά δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με βεβαιότητα εάν η λεκάνη της λίμνης λειτούργησε ως σημείο έλξης για ελέφαντες από διαφορετικές περιοχές που συναντιούνταν ή εάν, αντίθετα, φιλοξένησε έναν μόνιμο πληθυσμό του οποίου τα μέλη διασκορπίστηκαν προσωρινά.
Για να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, η ομάδα έχει ήδη ξεκινήσει μια γενετική μελέτη των απολιθωμάτων του Neumark-Nord. Ο Lutz Kindler, μέλος της ομάδας και ερευνητής στο MONREPOS και στο Πανεπιστήμιο του Mainz, εξηγεί ότι ο στόχος είναι να κατανοηθεί καλύτερα η δυναμική του πληθυσμού των ελεφάντων και, κατ’ επέκταση, οι στρατηγικές κυνηγιού των Νεάντερταλ, προσθέτοντας ότι η γενετική ανάλυση θα βελτιώσει τις γνώσεις σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των ελεφάντων και τις πιθανές μεταναστευτικές κινήσεις τους, συμπληρώνοντας τις πληροφορίες που λαμβάνονται από την εξέταση των δειγμάτων.
Ενδεικτική εικόνα του μεγέθους του Palaeoloxodon antiquus μπορείτε να πάρετε εδώ
