Το ζώο, γνωστό ως πυγμαίος ποσούμ με μακριά δάχτυλα (Dactylonax kambuayai), καταγράφηκε ζωντανό για πρώτη φορά, παρότι μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστό μόνο από απολιθώματα ηλικίας περίπου 6.000 ετών.
Η ανακάλυψη έγινε στα απομονωμένα τροπικά δάση της χερσονήσου Βόγκελκοπ στη δυτική Νέα Γουινέα, από ερευνητές που συνεργάζονταν με το Australian Museum και το University of Papua. Φωτογραφίες και δείγματα επιβεβαίωσαν ότι το μικρό αυτό δενδρόβιο θηλαστικό εξακολουθεί να επιβιώνει στην περιοχή.
Στην επιστημονική ορολογία, οργανισμοί που θεωρούνταν εξαφανισμένοι αλλά επανεμφανίζονται χαρακτηρίζονται ως “Lazarus taxa”. Το συγκεκριμένο είδος είχε εντοπιστεί μόνο ως εύρημα μέσω θραυσμάτων γνάθου σε αρχαιολογικές τοποθεσίες, με τα ευρήματα να χρονολογούνται 7.500 έως 6.000 χρόνια πριν. Επειδή δεν υπήρχαν σύγχρονες παρατηρήσεις, οι επιστήμονες υπέθεταν ότι είχε εκλείψει.
Ένα μικρό θηλαστικό με ιδιαίτερη ανατομία
Το πυγμαίο ποσούμ έχει μήκος σώματος περίπου 18 εκατοστά και χαρακτηριστικές μαύρες και λευκές ρίγες. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι το εξαιρετικά μακρύ τέταρτο δάχτυλο στα μπροστινά άκρα, το οποίο είναι σχεδόν διπλάσιο από τα υπόλοιπα. Με αυτό το «εργαλείο» αναζητά προνύμφες εντόμων μέσα στο ξύλο των δέντρων, με τρόπο παρόμοιο με ορισμένα είδη λεμούριων.
Καινούρια είδη στον ίδιο βιότοπο
Κατά την ίδια επιστημονική αποστολή, οι ερευνητές εντόπισαν επίσης ένα εντελώς νέο γένος μαρσιποφόρων που γλιστρούν από δέντρο σε δέντρο, συγγενικό με τα ιπτάμενα ποσούμ. Ένα από τα είδη που περιγράφηκαν ονομάστηκε Tous ayamaruensis, ένα μικρό δενδρόβιο θηλαστικό περίπου 300 γραμμαρίων που τρέφεται κυρίως με χυμούς δέντρων και φύλλα.
Ο ρόλος των τοπικών κοινοτήτων
Καθοριστική ήταν και η συμβολή των ιθαγενών κοινοτήτων της περιοχής. Οι κάτοικοι των φυλών Tambrauw και Maybrat γνώριζαν την ύπαρξη των ζώων και βοήθησαν τους επιστήμονες να τα εντοπίσουν και να τα αναγνωρίσουν.
Ένα «ζωντανό απολίθωμα» των αρχαίων οικοσυστημάτων
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η απομονωμένη χερσόνησος Βόγκελκοπ αποτελεί γεωλογικό τμήμα της αρχαίας αυστραλιανής ηπείρου και πιθανόν να φιλοξενεί ακόμη άγνωστα είδη που επιβίωσαν από παλαιότερες γεωλογικές εποχές.
Η ανακάλυψη υπενθυμίζει ότι ακόμη και σήμερα, σε απομονωμένα οικοσυστήματα της Γης, η επιστήμη μπορεί να συναντήσει είδη που θεωρούνταν χαμένα για χιλιετίες.
