Στην αρχαία Αίγυπτο ο θάνατος δεν θεωρούνταν το τέλος της ζωής, αλλά η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού προς την αιωνιότητα. Για να μπορέσει όμως η ψυχή να συνεχίσει την ύπαρξή της στον άλλο κόσμο, το σώμα έπρεπε να διατηρηθεί άθικτο. Έτσι γεννήθηκε μία από τις πιο εντυπωσιακές και μυστηριώδεις πρακτικές της ιστορίας: η δημιουργία των μουμιών.
Η διαδικασία ταρίχευσης ήταν περίπλοκη και μπορούσε να διαρκέσει περίπου 70 ημέρες. Οι ειδικοί ιερείς και ταριχευτές εργάζονταν με απόλυτη προσοχή, καθώς πίστευαν ότι κάθε λάθος θα μπορούσε να επηρεάσει το ταξίδι του νεκρού στη μετά θάνατον ζωή.
Το πρώτο στάδιο ήταν η αφαίρεση των εσωτερικών οργάνων. Με ειδικά εργαλεία οι ταριχευτές αφαιρούσαν το στομάχι, τα έντερα, το συκώτι και τους πνεύμονες. Τα όργανα αυτά τοποθετούνταν σε ειδικά αγγεία που ονομάζονταν κανοπικά αγγεία και προστατεύονταν από θεότητες.
Ο εγκέφαλος αφαιρούνταν μέσω της μύτης με ένα λεπτό μεταλλικό εργαλείο. Αντίθετα, η καρδιά παρέμενε στο σώμα, επειδή θεωρούνταν το κέντρο της σκέψης και της ψυχής.
Στη συνέχεια το σώμα καλυπτόταν με νάτρον, ένα φυσικό άλας της ερήμου, που απορροφούσε κάθε υγρασία. Αυτή η διαδικασία διαρκούσε περίπου 40 ημέρες και ήταν καθοριστική για τη διατήρηση του σώματος.
Αφού το σώμα αποξηραινόταν πλήρως, οι ταριχευτές το καθάριζαν και το άλειφαν με έλαια, ρητίνες και αρωματικά υλικά. Έπειτα άρχιζε το πιο εντυπωσιακό στάδιο: η περιτύλιξη με λωρίδες λινού υφάσματος.
Οι λωρίδες τυλίγονταν προσεκτικά γύρω από κάθε μέρος του σώματος. Ανάμεσα στα υφάσματα τοποθετούνταν φυλαχτά και ιερά σύμβολα, που πίστευαν ότι θα προστάτευαν τον νεκρό στον άλλο κόσμο. 
Τέλος, η μούμια τοποθετούνταν σε σκαλιστό σαρκοφάγο και συνοδευόταν από αντικείμενα, τρόφιμα και θησαυρούς που θα χρησιμοποιούσε στη μεταθανάτια ζωή.
Χάρη σε αυτή την εξαιρετικά εξελιγμένη τεχνική, πολλές μούμιες έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα, επιτρέποντας στους επιστήμονες να μελετούν ανθρώπους που έζησαν πριν από χιλιάδες χρόνια.
Οι μούμιες της Αιγύπτου δεν είναι απλώς αρχαιολογικά ευρήματα. Είναι ένα παράθυρο σε έναν πολιτισμό που πίστευε βαθιά στην αιωνιότητα και έκανε τα πάντα για να την κατακτήσει.
Οι τρεις «κατηγορίες» μουμιοποίησης
Δεν μπορούσαν όλοι οι Αιγύπτιοι να αποκτήσουν μούμια. Η διαδικασία ήταν ακριβή και υπήρχαν τρία διαφορετικά επίπεδα ταρίχευσης.
Οι πλούσιοι ευγενείς και οι φαραώ είχαν την πιο εξελιγμένη διαδικασία, με πλήρη αφαίρεση οργάνων, αρωματικά έλαια και εκατοντάδες μέτρα λινού υφάσματος.
Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης είχαν πιο απλή διαδικασία, με λιγότερα υλικά και μικρότερο χρόνο επεξεργασίας.
Οι φτωχοί συχνά θάβονταν απευθείας στην άμμο της ερήμου, η οποία πολλές φορές διατηρούσε φυσικά το σώμα.
Το «ζύγισμα της καρδιάς»
Σύμφωνα με την αιγυπτιακή θρησκεία, μετά τον θάνατο η ψυχή οδηγούνταν μπροστά στον θεό Όσιρι.
Εκεί η καρδιά του νεκρού τοποθετούνταν σε μια ζυγαριά απέναντι από το φτερό της θεάς Μαάτ, που συμβόλιζε την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.
Αν η καρδιά ήταν ελαφριά, ο νεκρός μπορούσε να συνεχίσει τη ζωή του στον παράδεισο των Αιγυπτίων. Αν όχι, η ψυχή του καταστρεφόταν για πάντα.
