Μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι το πηγούνι δεν εξελίχθηκε για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό, αλλά προέκυψε ως παρενέργεια άλλων μορφολογικών αλλαγών.
Όπως αναφέρει το New Scientist, η έρευνα εξετάζει συγκριτικά την ανατομία του κρανίου σε ανθρώπους και σύγχρονους πιθήκους και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS One.
Τι είναι το πηγούνι
Με απλά λόγια, το πηγούνι είναι μια οστέινη προεξοχή της κάτω γνάθου που εκτείνεται πέρα από τα μπροστινά δόντια. Ακόμη και τα πιο κοντινά μας συγγενικά είδη δεν διαθέτουν αντίστοιχη προεξοχή.
Για τον λόγο αυτό, το πηγούνι θεωρείται βασικό αναγνωριστικό γνώρισμα του Homo Sapiens.
Οι ερμηνείες μέχρι σήμερα ποικίλλουν: Μείωση των μηχανικών πιέσεων κατά τη μάσηση, υποστήριξη της ομιλίας, σεξουαλική επιλογή (προτίμηση συντρόφων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά), ή απλώς τυχαίο εξελικτικό αποτέλεσμα
Η ανθρωπολόγος Noreen von Cramon-Taubadel από το Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο επισημαίνει ότι δεν πρέπει να θεωρούμε κάθε διαφοροποίηση μεταξύ ειδών ως προϊόν «σκοπού».
«Η εξέλιξη είναι συχνά πιο ακατάστατη και λιγότερο κατευθυνόμενη απ’ όσο πιστεύουμε», σημειώνει.
Πώς έγινε η μελέτη για το πηγούνι
Οι ερευνητές ανέλυσαν 532 κρανία ανθρώπων και 14 ειδών και υποειδών σύγχρονων πιθήκων, μεταξύ αυτών χιμπαντζήδες, μπονόμπο, γορίλες, ουρακοτάγκους και γίββωνες.
Μετρήθηκαν 46 αποστάσεις ανάμεσα σε συγκεκριμένα ανατομικά σημεία του κρανίου και της γνάθου, εκ των οποίων οι εννέα αφορούσαν άμεσα την περιοχή του ανθρώπινου πηγουνιού.
Τα δεδομένα χαρτογραφήθηκαν σε εξελικτικό «δέντρο» και εφαρμόστηκε γενετικό μοντέλο για να διαπιστωθεί αν οι αλλαγές οφείλονταν σε φυσική επιλογή ή σε γενετική παρέκκλιση (τυχαία εξέλιξη).
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τρία χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το πηγούνι, πιθανόν επηρεάστηκαν άμεσα από τη φυσική επιλογή.
Τα υπόλοιπα έξι φαίνεται να είναι είτε ουδέτερα είτε παράγωγα άλλων εξελικτικών αλλαγών.
Καθώς οι πρόγονοί μας υιοθέτησαν όρθια στάση, η βάση του κρανίου κάμφθηκε και το πρόσωπο «υποχώρησε» κάτω από τον εγκέφαλο, αντί να προεξέχει όπως στους χιμπαντζήδες.
Παράλληλα, η αύξηση του εγκεφαλικού όγκου και οι διατροφικές αλλαγές μείωσαν την ανάγκη για μεγάλα μπροστινά δόντια και ισχυρούς μύες μάσησης.
Το άνω τμήμα της γνάθου υποχώρησε σταδιακά, ενώ η κάτω γνάθος παρέμεινε πιο προεξέχουσα, δημιουργώντας έτσι τα πρώτα πηγούνια.
Η εξέλιξη και το πηγούνι
Το πηγούνι ενδέχεται να αποτελεί αυτό που οι εξελικτικοί βιολόγοι ονομάζουν «spandrel», όρος δανεισμένος από την αρχιτεκτονική, που περιγράφει μορφολογικά χαρακτηριστικά τα οποία προκύπτουν ως συνέπεια άλλων δομικών αλλαγών και όχι ως άμεσο αποτέλεσμα επιλογής.
Η μελέτη αναδεικνύει πόσο στενά συνδεδεμένα είναι το κρανίο και η γνάθος ως ενιαίο σύστημα.
Όταν η φυσική επιλογή μεταβάλλει ένα τμήμα, άλλα χαρακτηριστικά ενδέχεται να μετακινηθούν μαζί του, ακόμη κι αν δεν αποτελούν τον αρχικό «στόχο».
Με άλλα λόγια, το πηγούνι μπορεί να μην εξελίχθηκε «για κάτι».
Μπορεί απλώς να είναι το αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης, μη γραμμικής εξελικτικής πορείας που διαμόρφωσε τον άνθρωπο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.
