Μια διεθνής ομάδα παλαιοντολόγων ανακάλυψε απολιθώματα ενός μικρού, νέου δεινοσαύρου με το όνομα Foskeia pelendonum.

Η ανακάλυψη περιλαμβάνει τουλάχιστον πέντε δεινόσαυρους, οι οποίοι χαρακτηρίζονται κυρίως από τον μικροσκοπικό και ελαφρύ σκελετό τους.

Το νέο είδος έχει καταρρίψει το στερεότυπο ότι μικροσκοπικό σημαίνει απλό, αναδεικνύοντας ένα εξαιρετικά χρήσιμο κλειδί για ένα μυστήριο 70 εκατομμυρίων ετών.

«Από την αρχή, ξέραμε ότι αυτά τα οστά ήταν μοναδικά λόγω του μικροσκοπικού τους μεγέθους. Εξίσου εντυπωσιακό είναι το πώς η μελέτη αυτού του ζώου ανατρέπει τις παγκόσμιες ιδέες για την εξέλιξη των ορνιθόποδων δεινοσαύρων», δήλωσε ο Φιντέλ Τορσίδα Φερνάντεζ-Μπαλντόρ του Μουσείου Δεινοσαύρων του Salas de los Infantes, ο οποίος ανακάλυψε πρώτος τα απολιθώματα.

Οι ειδικοί σημειώνουν ότι το παράξενο και υπερβολικά εξελιγμένο κρανίο του αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα μοναδικό βιολογικό πλάσμα και όχι για μια μικρογραφία διάσημων συγγενών του, όπως ο Iguanodon.

«Το είδος Foskeia βοηθά να γεφυρωθεί ένα κενό 70 εκατομμυρίων ετών, ένα μικρό κλειδί που ανοίγει ένα τεράστιο χαμένο κεφάλαιο», δήλωσε ο Τιέρι Τορτόζα από το Φυσικό Καταφύγιο Sainte Victoire.

Η μικροσκοπική ανάλυση των απολιθωμάτων επιβεβαιώνει ότι το Foskeia δεν ήταν ένας δεινόσαυρος σε νεαρή ηλικία ενός μεγαλύτερου είδους, αλλά ένα πλήρως αναπτυγμένο και ώριμο ενήλικο είδος.

Η ιστολογική έρευνα του Δρ. Κοέν Στάιν αποκαλύπτει μια εκπληκτικά ενεργή βιολογία, με υψηλό μεταβολικό ρυθμό παρόμοιο με αυτόν των σύγχρονων πτηνών ή των μικρών θηλαστικών.

Η επιβεβαίωση της σεξουαλικής ωριμότητας είναι ζωτικής σημασίας για την ταξινομική ακρίβεια. Εξασφαλίζει ότι τα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά είναι σταθερά χαρακτηριστικά ενηλίκων και όχι προσωρινά χαρακτηριστικά που θα είχαν αλλάξει καθώς το ζώο μεγάλωνε.

Μικρό αλλά ανθεκτικό, το Foskeia χρησιμοποιούσε τα εξειδικευμένα δόντια και την υψηλή ταχύτητα και ευκινησία του για να ευδοκιμήσει στις σκιές των πυκνών προϊστορικών δασών.

Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το ζώο άλλαζε τη σωματική του στάση καθώς μεγάλωνε, ένα σπάνιο χαρακτηριστικό που του επέτρεπε να παραμένει ευκίνητο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Το είδος αυτό αποδεικνύει ότι οι εξελικτικοί πειραματισμοί συνέβαιναν σε μικρή κλίμακα με την ίδια συχνότητα όπως και στους μεγάλους δεινόσαυρους.

Η μοναδική ανατομία του Foskeia έχει αλλάξει ριζικά το γενεαλογικό δέντρο των δεινοσαύρων.

Νέα ανάλυση τοποθετεί αυτόν τον μικροσκοπικό ισπανικό δεινόσαυρο ως αδελφό είδος του διάσημου, πολύ μεγαλύτερου αυστραλιανού Muttaburrasaurus.

Αυτή η σύνδεση υποδηλώνει ένα πολύ πιο περίπλοκο παγκόσμιο πρότυπο μετανάστευσης από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.

Επιπλέον, τα δεδομένα έχουν αναζωογονήσει την υπόθεση «Phytodinosauria»: τη θεωρία ότι οι διάφοροι φυτοφάγοι δεινόσαυροι αποτελούν στην πραγματικότητα μια ενιαία, φυσική ομάδα.

Ο Foskeia είναι ο χαμένος κρίκος που αποδεικνύει ότι οι φυτοφάγοι δεινόσαυροι από διαφορετικά μέρη του κόσμου ήταν πολύ πιο στενά συνδεδεμένοι από ό,τι πιστεύαμε.

Το όνομα Foskeia pelendonum χρησιμεύει ως γλωσσικός χάρτης της μορφής του δεινοσαύρου και της γεωγραφικής του προέλευσης.

Προερχόμενο από την αρχαία ελληνική γλώσσα, το όνομα του γένους συνδυάζει το fos («φως»), που αναφέρεται στο εξαιρετικά μικρό και ελαφρύ σώμα του ενήλικου, με το skei (από το boskein, που σημαίνει «αναζήτηση τροφής»).

Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Papers in Palaeontology.