Ο θρύλος λέει ότι ο ρομαντικός ζωγράφος του 18ου αιώνα Φρανθίσκο Γκόγια ήταν κάποτε αχθοφόρος εδώ. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ έστησε την τελευταία σκηνή του «Ο Ήλιος Ανατέλλει Άλλως» σε ένα τραπέζι σε μια τραπεζαρία στον επάνω όροφο, και οι υπογραφές Ισπανών βασιλιάδων ανά τους αιώνες κοσμούν έναν από τους τοίχους. Υπάρχει επίσης σίγουρα ένα φάντασμα στο κελάρι κρασιών.
Το Sobrino de Botín , το οποίο έχει επιβεβαιωθεί από το Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες ως το παλαιότερο εστιατόριο στον κόσμο, μόλις γιόρτασε 300 χρόνια λαμπερής ιστορίας.
Άνοιξε το 1725 στο κέντρο της Μαδρίτης και είναι το παλαιότερο εστιατόριο που έχει καταγραφεί ποτέ — τάιζαν τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και μάλιστα άναβαν τον 300 ετών φούρνο τους κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19, όταν ο κόσμος βρισκόταν σε lockdown.
Δείτε εικόνες από το instagram του εστιατορίου ΕΔΩ
Αλλά αυτό το πολυτελές εστιατόριο, γνωστό με αγάπη ως Botín, δεν είναι σεβαστό για την εκλεπτυσμένη γαστρονομία του. Αντίθετα, το φαγητό του, ειδικά το φημισμένο αργόψητο γουρουνόπουλο που παρήγγειλαν οι χαρακτήρες του Χέμινγουεϊ, και το κλασικό του στυλ είναι σκόπιμα απλά. «Το Casa Botín έχει να κάνει με τις παραδοσιακές γεύσεις. Αντέξαμε τόσο πολύ επειδή έχουμε μεγάλο σεβασμό για την αυθεντικότητα», λέει ο Antonio González, συνιδιοκτήτης τρίτης γενιάς.
Το παλαιότερο εστιατόριο στον κόσμο μόλις έκλεισε τα 300 του χρόνια
Ο Γκονζάλες λέει ότι το εστιατόριο εξυπηρετεί περίπου 800 πελάτες καθημερινά, ψήνοντας περίπου 60 ολόκληρα γουρουνάκια και 20 αρνιά κάθε μέρα.
Τον 18ο αιώνα, ένας άντρας ονόματι Καντίντο Ρέμις ανέλαβε το κτίριο και άνοιξε μια ταβέρνα, ονομάζοντάς την Sobrino de Botín, ή «ανιψιός του Μποτίν». Ο Γάλλος σεφ Ζαν Μποτίν, διάσημος θείος του Ρέμις εξ αγχιστείας, είχε εργαστεί στην Αυλή των Αψβούργων.
Τότε, τα εστιατόρια ήταν πολύ διαφορετικά από τα αντίστοιχα σημερινά. Το Botín ήταν ένα casa de comida, ένα μαγαζί με φαγητό, που προοριζόταν για τους κουρασμένους εμπόρους και εμπόρους που πουλούσαν τα προϊόντα τους στην κοντινή αγορά Plaza Mayor, ακριβώς έξω από τα τείχη της πόλης. «Υπάρχει ένας μύθος ότι οι άνθρωποι ανησυχούσαν ότι αν οι ταβέρνες σέρβιραν φαγητό, οι άντρες δεν θα επέστρεφαν ποτέ σπίτι στις γυναίκες τους», λέει η ιστορικός της μαγειρικής Floriana Gennari. Για να φάνε σε ένα casa de comida, οι ταξιδιώτες έφερναν τα δικά τους υλικά και ο μάγειρας της ταβέρνας ετοίμαζε ένα γεύμα για αυτούς. Μόλις τον 1800 το Botín έγινε ζαχαροπλαστείο και τελικά άρχισε να αυτοαποκαλείται εστιατόριο, μιμούμενο το νέο στυλ φαγητού στη Γαλλία, που χαρακτηριζόταν από την εξυπηρέτηση στο τραπέζι και ένα εκλεπτυσμένο μενού – μια απόλαυση που προοριζόταν μόνο για την ανώτερη τάξη. «Στην πραγματικότητα έφτιαχναν αρτοσκευάσματα και γλυκά πριν αρχίσουν να επικεντρώνονται στο χοιρινό και το κρέας από τη γη», λέει η Gennari.
Το Botín παρέμεινε στην οικογένεια του Remis μέχρι το 1930, όταν πουλήθηκε στους παππούδες του González, Amparo Martin και Emilio González. Ξεκίνησαν με επτά υπαλλήλους. Στην 300χρονη ιστορία του, το Botín ανήκε μόνο σε δύο οικογένειες. «Αυτή είναι μια τεράστια ευθύνη», παραδέχεται ο González.
