Μια νέα μελέτη του Δρ. Ορ Γκράουρ αναδεικνύει την πιθανότητα ότι η αρχαία αιγυπτιακή θεά του ουρανού Νουτ απεικονίζει τον Γαλαξία μας μέσα από μια μοναδική αναπαράσταση σε φέρετρο ηλικίας 3.000 ετών.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Astronomical History and Heritage, προτείνει ότι μια κυματιστή γραμμή που εκτείνεται στο σώμα της Νουτ μπορεί να αναπαριστά το Μεγάλο Ρήγμα του Γαλαξία. Ο Γκράουρ, αναλύοντας 125 αναπαραστάσεις της Νουτ, επισημαίνει τη σύνδεση αυτή χωρίς να υπονοεί ότι η θεά είναι ο Γαλαξίας, αλλά ότι ο τελευταίος μπορεί να είναι ένα από τα πολλά ουράνια φαινόμενα που κοσμούν το σώμα της.
Πιο αναλυτικά
Στη μελέτη του, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Astronomical History and Heritage , υποστηρίζει ότι η αιγυπτιακή θεά του ουρανού Νουτ μπορεί να συνδέεται με τον Γαλαξία μέσω μιας εικονογραφικής λεπτομέρειας που μέχρι τώρα παραβλεπόταν.
Η θεά Νουτ, της οποίας το όνομα προφέρεται «Νουτ», εμφανίζεται συχνά σε αιγυπτιακά ταφικά κείμενα και διακοσμήσεις ως καλυμμένη με αστέρια, γυναίκα με αψίδα , που εκτείνεται πάνω από τη γη για να την προστατεύσει από τα νερά του χάους. Το ουράνιο σώμα της συμβολίζει τον θόλο του ουρανού και ο ρόλος της στον ηλιακό κύκλο είναι θεμελιώδης: κάθε βράδυ καταπίνει τον Ήλιο καθώς δύει για να τον ξαναγεννήσει την αυγή.
Ωστόσο, στο εξωτερικό φέρετρο της Νεσιταουντζατάχετ, που έζησε πριν από περίπου 3.000 χρόνια, η Νουτ παρουσιάζει ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό: μια μαύρη, κυματιστή γραμμή που διατρέχει το σώμα της από τα πόδια μέχρι τα χέρια, με αστέρια κατανεμημένα και στις δύο πλευρές αυτής της γραμμής.
Ο Δρ. Graur, αφού ανέλυσε 125 αναπαραστάσεις της Nut από ένα σύνολο 555 φερέτρων, προτείνει ότι αυτή η γραμμή μπορεί να είναι μια αναπαράσταση του Γαλαξία μας , και συγκεκριμένα του Μεγάλου Ρήγματος , μιας σκοτεινής ζώνης διαστρικής σκόνης που χωρίζει τη διάχυτη λάμψη του γαλαξία μας.
Όταν συγκρίνουμε αυτήν την εικόνα με σύγχρονες αστρονομικές φωτογραφίες, η ομοιότητα είναι εντυπωσιακή , εξήγησε ο ερευνητής. Το κυματιστό σχήμα ταιριάζει με τη δομή που παρατηρούμε στον νυχτερινό ουρανό .
Αυτό το εύρημα δεν είναι το μόνο παράδειγμα του είδους του. Σε τέσσερις τάφους στην Κοιλάδα των Βασιλέων, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Ραμσή ΣΤ΄, παρόμοιες μορφές της Νουτ εμφανίζονται συνοδευόμενες από ελικοειδείς χρυσές γραμμές που αναδύονται από το κεφάλι της και εκτείνονται κατά μήκος της πλάτης της.
Αυτές οι αναπαραστάσεις, που βρίσκονται στις οροφές των ταφικών θαλάμων, χωρίζουν σκηνές από το Βιβλίο της Ημέρας και το Βιβλίο της Νύχτας , ταφικά κείμενα που περιγράφουν το ταξίδι του Ήλιου μέσα στον κάτω κόσμο.
Ωστόσο, ο Δρ. Γκράουρ προειδοποιεί ότι η σύνδεση μεταξύ της Νουτ και του Γαλαξία δεν υπονοεί ότι η θεά είναι ο γαλαξίας , αλλά μάλλον ότι ο τελευταίος θα μπορούσε να είναι ένα από τα πολλά ουράνια φαινόμενα που κοσμούν το σώμα της ως η προσωποποίηση του ουρανού.
Η σπανιότητα αυτών των κυματιστών γραμμών ενισχύει ένα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα σε μια προηγούμενη μελέτη: αν και υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ του Nut και του Γαλαξία μας, δεν είναι το ίδιο , σημείωσε.
Τον Απρίλιο του 2024, ο αστροφυσικός δημοσίευσε μια ανάλυση βασισμένη σε αρχαία κείμενα —όπως τα Κείμενα των Πυραμίδων , τα Κείμενα των Φερέτρων και το Βιβλίο της Νουτ— παράλληλα με προσομοιώσεις του αιγυπτιακού νυχτερινού ουρανού. Η εργασία αυτή πρότεινε ότι, ανάλογα με την εποχή του χρόνου, ο Γαλαξίας θα μπορούσε να φωτίζει διαφορετικά μέρη του σώματος της Νουτ: τον χειμώνα, τα απλωμένα χέρια της· το καλοκαίρι, τη σπονδυλική της στήλη.
Ωστόσο, η μελέτη των εικόνων έχει ενσωματώσει ένα επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας. Τα κείμενα έδειχναν προς μία κατεύθυνση, αλλά η ταφική τέχνη μας δείχνει μια άλλη οπτική γωνία , παραδέχτηκε ο Graur.
Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ
