Όταν γίνεται λόγος για εγκλήματα οι δράστες είναι συνήθως άνδρες. Ωστόσο, όταν οι γυναίκες βγάζουν τα μαχαίρια, τα εγκλήματά τους προκαλούν σοκ.

Στη σύγχρονη εποχή, τέτοια περιστατικά γυναικείας βίας είναι σπάνια, ενώ στην εποχή του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, τον 16ο και 17ο αιώνα, ήταν ακόμα πιο σπάνια.

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει η αστυνομικός και ιστορικός Blessin Adams στο νέο της βιβλίο, οι γυναίκες στη Βρετανία της πρώιμης νεότερης εποχής ήταν απολύτως ικανές να διαπράξουν ειδεχθή εγκλήματα.

Το έργο της με τίτλο «Thou Savage Woman: Female Killers in Early Modern Britain» καταγράφει περιπτώσεις φρικτών δολοφονιών που διέπραξαν γυναίκες.

Από τις δολοφονίες κακοποιητικών συζύγων μέχρι τη δολοφονία βάναυσων εργοδοτών, τα περιστατικά αυτά καταγράφονται μέσα από σύγχρονες μαρτυρίες και δικαστικά αρχεία.

Όπως αναφέρει η Daily Mail, μια τέτοια περίπτωση ήταν η Alice Arden από το Faversham του Kent, η οποία περιγράφεται ως «νέα, ψηλή και καλοσχηματισμένη». Ήταν σύζυγος του αντιπαθητικού εμπόρου Thomas Arden.

Το 1551, η Alice αποφάσισε να δολοφονήσει τον άνδρα της, τον οποίο απατούσε με τον υπηρέτη του πατέρα της, έναν ράφτη.

Αρχικά, προσπάθησε να τον δηλητηριάσει. Όταν απέτυχε, συνωμότησε με τον γείτονά της, John Greene, που είχε διαφορές με τον Thomas Arden για ένα κομμάτι γης.

Η Alice, ο Greene και άλλοι συνωμότες απέτυχαν σε αρκετές προσπάθειες να σκοτώσουν τον Arden, μέχρι που τελικά ένας εκτελεστής τον αιφνιδίασε, βγαίνοντας από μια ντουλάπα, και του έδεσε σφιχτά το πρόσωπο με ένα πανί, ενώ ο εραστής της Alice τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα σιδερένιο εργαλείο.

Όταν ούτε αυτό στάθηκε αρκετό, οι συνωμότες τον μαχαίρωσαν μέχρι θανάτου.

Δείχνοντας το μίσος της, η Alice κάρφωσε το μαχαίρι του εραστή της στο άψυχο σώμα του συζύγου της, το οποίο στη συνέχεια πέταξαν έξω στο χιόνι.

Η Alice Arden κάηκε στην πυρά μπροστά σε πλήθος κόσμου, καθώς κρίθηκε ένοχη για «μικρή προδοσία», όπως αποκαλούνταν τότε η δολοφονία συζύγου.

Το έγκλημα της Alice άφησε το αποτύπωμά του στην κοινωνία για πολλά χρόνια, εμπνέοντας φυλλάδια εγκλημάτων και ακόμα και το θεατρικό έργο «Arden of Faversham» το 1592.

Το 1602, η νεαρή Elizabeth Caldwell αποφάσισε να σκοτώσει τον σε μεγάλο βαθμό απόντα σύζυγό της, Thomas.

Έφτιαξε τις αγαπημένες του «πίτες βρόμης» και τις πασπάλισε με αρσενικό.

Ο Thomas, ενθουσιασμένος από τη γεύση, έφαγε τρεις ή τέσσερις και προσκάλεσε και άλλα μέλη του σπιτιού, ακόμα και παιδιά, να δοκιμάσουν.

Όλοι αρρώστησαν βαριά και, αν και ο Thomas επιβίωσε, η κόρη ενός γείτονα πέθανε με οδυνηρό τρόπο.

Η Caldwell καταδικάστηκε σε θάνατο.

Πέντε χρόνια αργότερα, η Margaret Fernseed, ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής κοντά στον Πύργο του Λονδίνου, κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του συζύγου της, επειδή δεν έδειξε τη «δέουσα» λύπη για τον θάνατό του.

Κατηγορήθηκε ότι του έμπηξε μαχαίρι στον λαιμό, αν και δεν υπήρχαν αποδείξεις. Περιγράφηκε ως «αποτρόπαιη» και μοιχαλίδα και εκτελέστηκε.

Η Elizabeth Husbands από το Ibstock του Leicestershire κατηγορήθηκε αρχικά ότι δηλητηρίασε τον άντρα της.

Κρίθηκε ένοχη για φόνο τον Μάρτιο του 1684 και καταδικάστηκε να καεί στην πυρά.

Πριν από την εκτέλεσή της, ομολόγησε ότι είχε δολοφονήσει «τη μητέρα της, την υπηρέτριά της, έναν απορριφθέντα μνηστήρα και τον σύζυγό της», ισχυριζόμενη ότι είχε παρασυρθεί από ένα κακό πνεύμα.

Μια άλλη απελπισμένη δολοφόνος ήταν η Leticia Wigington από το Ratcliffe του Λονδίνου.

Μετά την εγκατάλειψη από τον σύζυγό της, πάλευε να αναθρέψει τα τρία παιδιά της ως ράφτρα.

Για να αυξήσει το εισόδημά της, έπαιρνε μαθητευόμενες κοπέλες έναντι πληρωμής από τους γονείς τους.

Μία από αυτές ήταν η 13χρονη Elizabeth Houlton, η οποία κατηγορήθηκε από τον John Sadler, ένοικο του σπιτιού, για κλοπή.

Η Elizabeth γδύθηκε, τα χέρια της δέθηκαν ψηλά και, υπό τις εντολές της Wigington, ο Sadler τη μαστίγωσε για «τέσσερις ώρες ή περισσότερο», όπως κατέγραψαν οι μάρτυρες, «μέχρι που το αίμα έτρεχε σαν βροχή».

Η Wigington έριξε αλάτι στις πληγές της κοπέλας για να εντείνει τον πόνο.

Η Elizabeth υπέφερε για ακόμη τρεις ημέρες προτού πεθάνει.

Η Wigington συνελήφθη αμέσως. Στο δικαστήριο δεν υπερασπίστηκε ιδιαίτερα τον εαυτό της, λέγοντας μόνο ότι «δεν είχε σκοπό να τη σκοτώσει».

Καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στο Tyburn το 1681.

Για αιώνες, τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας δεν είχαν καμία νομική προστασία.

Ένα τέτοιο θύμα ήταν η Γαλλίδα μαία, Mary Hobry, η οποία κακοποιούνταν τακτικά από τον άνδρα της.

Με θάρρος, η Mary τον αποκάλεσε δημόσια «αλήτη», «σκύλο», «μεθύστακα» και «κακοποιό».

Το 1688, εξαντλημένη, τον στραγγάλισε ενώ ήταν μεθυσμένος.

Στη συνέχεια του έκοψε το κεφάλι, τα πόδια και τα χέρια του και πέταξε τα μέλη σε δημόσιες τουαλέτες και σε σωρούς κοπριάς.

Στο δικαστήριο αρνήθηκε την κατηγορία της δολοφονίας, λέγοντας: «Ήμουν βασανισμένη στο μυαλό, πληγωμένη στη συνείδηση και πνιγμένη στα δάκρυα».

Παρ’ όλα αυτά, κρίθηκε ένοχη για «μικρή προδοσία» και κάηκε στην πυρά.