Ο Λούκα Γιόβιτς μετά την κατάκτηση της Super League με τη φανέλα της ΑΕΚ έδωσε συνέντευξη στο Mozzart Sport και χαρακτήρισε σωστή επιλογή να αγωνιστεί με την κιτρινόμαυρη φανέλα, ενώ η ατάκα του γιου του έκλεψε την παράσταση.
Ο γιος του Λούκα Γιόβιτς τον ρώτησε γιατί δεν μένει για πάντα στην ΑΕΚ, αποδεικνύοντας πως όχι μόνο ο Σέρβος, αλλά και όλη του η οικογένεια έχουν δεθεί με την ομάδα και επιθυμούν να μείνουν για πάντα στην Ελλάδα.
Ο Σέρβος επιθετικός έκανε ειδική αναφορά στην επίδραση του Μάρκο Νίκολιτς στην επιτυχία της ΑΕΚ, ενώ έθεσε ως τον επόμενο μεγάλο στόχο της ομάδας του, την είσοδο στη League Phase του Champions League.
Όλα όσα δήλωσε ο Λούκα Γιόβιτς
Για την παρουσία του στην Αθήνα και την ΑΕΚ: «Εδώ είναι όμορφα. Είμαστε πολλοί από τα Βαλκάνια. Το πρωί είμαστε στην προπόνηση, το απόγευμα πηγαίνουμε όλοι μαζί στο πάρκο με τα παιδιά. Περνάμε πολύ χρόνο μαζί, τα παιδιά νιώθουν άνετα και χαίρομαι που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο περιβάλλον, πηγαίνοντας σε διεθνή σχολεία, οπότε βλέπω ότι αισθάνονται πολύ καλά.
Ο γιος μου μάλιστα με ρώτησε πρόσφατα: “Μπαμπά, γιατί υπέγραψες στην ΑΕΚ μόνο για δύο σεζόν; Γιατί δεν υπογράφεις συμβόλαιο μέχρι το τέλος της καριέρας σου;” Σιγά-σιγά, γιε μου, θα δούμε, αλλά στα παιδιά αρέσει εδώ. Θα ήθελα να μείνω άλλη μία χρονιά στην Αθήνα, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να κάνω πολύ περισσότερα.
Το πρώτο μέρος της σεζόν ήταν προβληματικό, επειδή δεν έκανα προετοιμασία και τον Φεβρουάριο είχαν έναν τραυματισμό στον αστράγαλο, οπότε δυσκολεύτηκα εκεί, Αργότερα τραυματίστηκα στο γόνατό μου. Γι’ αυτό πιστεύω ότι μετά από μια πλήρη προετοιμασία, αν όλα πάνε καλά, τα πράγματα θα φαίνονται πολύ καλύτερα. Θα ήθελα να μείνω, να αποδείξω τον εαυτό μου και να ανεβάσω τα πάντα σε υψηλότερο επίπεδο».
Για τη σεζόν που πραγματοποίησε: «Είμαι ικανοποιημένος, αν και μπορώ να τα πάω καλύτερα τόσο στο παιχνίδι όσο και στα στατιστικά. Έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Πάντα κοιτάζω πού μπορώ να βελτιωθώ. Πραγματικά πιστεύω ότι θα μπορούσα να ήμουν ακόμη καλύτερος αυτή τη σεζόν, αλλά δεν ήμουν για τους λόγους που ήδη εξήγησα σχετικά με τους τραυματισμούς.
Στο τέλος, ήταν μια καλή χρονιά, αλλά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη. Σε όλες τις προηγούμενες ομάδες μου όπου κατέκτησα τίτλους, δεν συμμετείχα με τόσα λεπτά συμμετοχής και τόσα γκολ όσα φέτος. Γι’ αυτό, αυτό το τρόπαιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα. Ήταν μια πρόκληση, γιατί όταν ήρθα, ο κόσμος δεν μας θεωρούσε σοβαρούς διεκδικητές του τίτλου.
Αυτός ο ρόλος του αουτσάιντερ με προσέλκυσε κατά κάποιον τρόπο. Στις συζητήσεις με τον προπονητή Μάρκο Νίκολιτς και τον διευθυντή Χαβιέρ Ριμπάλτα, αναγνώρισα το όραμά τους και την επιθυμία τους να παλέψουν για κάτι μεγάλο, κάτι που είναι σημαντικό για μένα. Τελικά αποδείχθηκε ότι έκανα τη σωστή επιλογή».
Για το ότι με τα γκολ του αποδείχθηκε καθοριστικός για τον τίτλο: «Στη Μπενφίκα δεν είχα κάποιον ρόλο. Στη Ρεάλ έπαιζα λίγο και καθόμουν περισσότερο στον πάγκο, αν και ξεκινούσα σε αγώνες τελικών του Σούπερ Καπ. Παρόμοια ήταν τα πράγματα και στην περίοδο μου στη Μίλαν. Στη Γερμανία κατακτήσαμε το Κύπελλο και η μοναδική ομάδα όπου δεν κέρδισα τίποτα ήταν η Φιορεντίνα, όπου έχασα δύο τελικούς του Conference League και έναν τελικό Κυπέλλου Ιταλίας.
Και αυτό το τρόπαιο… Δεν θα ήθελα να μιλήσω για τη δική μου σημασία για την ομάδα. Οι αριθμοί μιλούν, όχι εγώ. Ας μιλήσουν και ας αποφασίσουν οι άλλοι ποιος είναι ο ηγέτης. Ξέρω ότι προσπάθησα να παίξω κάθε παιχνίδι στο μέγιστο επίπεδο για να βοηθήσω την ομάδα. Χωρίς αυτούς, δεν θα είχα φτάσει σε αυτούς τους αριθμούς.
Αυτή είναι μια συλλογική επιτυχία για όλους μας, με επικεφαλής τον Μάρκο Νίκολιτς, έναν από τους βασικούς λόγους που φτάσαμε τελικά στο τρόπαιο».
Για το ότι ο αρχικός στόχος της ΑΕΚ φέτος ήταν να μπει στην Ευρώπη: «Τα προηγούμενα χρόνια, η ΑΕΚ έχασε από τη Βέλεζ και τη Νόα, συλλόγους πολύ μικρότερους σε ποιότητα και μέγεθος από αυτήν. Στο ντεμπούτο μου περάσαμε τον Άρη Λεμεσού και είδα ότι τότε όλοι ήταν χαρούμενοι. Για μένα αυτό ήταν λίγο περίεργο, γιατί ένιωθα ότι η πρόκριση στην Ευρώπη ήταν το ελάχιστο που έπρεπε να πετύχουμε, ειδικά αφού το Conference League δεν είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη διοργάνωση και μπορείς να παίξεις με οποιονδήποτε εκεί.
Εξαρτάται από εμάς να προσπαθήσουμε να ανεβάσουμε τον σύλλογο σε υψηλότερο επίπεδο την επόμενη σεζόν, να μπούμε στο Champions League και να πετύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα εκεί. Ένας σύλλογος όπως η ΑΕΚ το αξίζει πραγματικά. Και οι φίλαθλοι, τους οποίους πρέπει να επαινέσω ιδιαίτερα. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον δώσαμε το μέγιστο για να προσπαθήσουμε να φτάσουμε στον στόχο».
Για το ότι η ΑΕΚ παρά τα όποια σκαμπανεβάσματα είχε, κατάφερε τελικά να αναδειχθεί πρωταθλήτρια: «Τα παιδιά ξεκίνησαν νωρίς την προετοιμασία. Εγώ δεν ήμουν μαζί τους από την αρχή. Παίξαμε τα προκριματικά σε υψηλό επίπεδο, μόνο που ακολούθησε μια μικρή πτώση. Σε κάποια παιχνίδια κερδίζαμε 1-0 αλλά δυσκολευόμασταν πολύ. Δεν δείχναμε τον καλύτερό μας εαυτό. Μετά ανεβάσαμε ξανά ρυθμό και μπήκαμε σε ένα μεγάλο νικηφόρο σερί, ενώ προχωρούσαμε καλά και στην Ευρώπη.
Στο Κύπελλο είχαμε μόνο νίκες μέχρι που ήρθε η ήττα, όταν ο ΟΦΗ μας απέκλεισε στο γήπεδό μας σκοράροντας δέκα λεπτά πριν το τέλος. Σε τόσο μεγάλο αριθμό αγώνων είναι φυσιολογικό να συμβεί ένα λάθος, αλλά ακόμη και μετά τον αποκλεισμό στο Κύπελλο συνεχίσαμε να πιστεύουμε. Στο μεταξύ φέραμε ισοπαλία στη Θεσσαλονίκη με τον Άρη, και το επόμενο παιχνίδι ήταν απέναντι στον Παναθηναϊκό στην έδρα μας. Κερδίσαμε 4-0 και δείξαμε σε όλους ότι ήμασταν ακόμη εδώ, ότι δεν είχαμε σταματήσει να πιστεύουμε στα όνειρα.
Τότε καταλάβαμε ότι θα παλεύαμε για τον τίτλο μέχρι το τέλος. Όταν ήρθα, ένα από τα βασικά μου κίνητρα ήταν να νικήσω τον Μαξίμοβιτς. Φοβήθηκε και έφυγε τρέχοντας για το Ντουμπάι, χαχαχα! Ο Παναθηναϊκός έμεινε και τελικά υπέφερε. Άκουσα ότι το ντέρμπι ΑΕΚ – Παναθηναϊκός είναι το μεγαλύτερο στην Αθήνα, αν και οι οπαδοί ενδιαφέρονται περισσότερο για τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό λόγω όλων όσων έχουν συμβεί ιστορικά.
Αυτό είναι το πλεονέκτημα του ελληνικού πρωταθλήματος, γιατί υπάρχουν τέσσερις μεγάλες ομάδες που παλεύουν και στο τέλος παίζουν μεταξύ τους στα playoffs, όπου κάθε ματς είναι ντέρμπι. Εκεί πρέπει να δείξεις χαρακτήρα και νοοτροπία νικητή».
Για το σερί των 24 αγώνων χωρίς ήττα: «Ξέραμε μετά τις συνεχόμενες ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό τον περασμένο Οκτώβριο ότι θα ανεβαίναμε αν μέναμε ενωμένοι και αν όλοι πιστεύαμε. Γι’ αυτό συνέβη να έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια αήττητοι, κάτι που λέει αρκετά για το τι είδους ομάδα είμαστε. Ακόμη και στα δύο τελευταία ντέρμπι, όταν όλα είχαν ήδη κριθεί, παραμείναμε αήττητοι.
Η ομάδα έχτισε χαρακτήρα μέσα στη σεζόν. Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι ο πιο υπεύθυνος γι’ αυτό, γιατί πριν από έναν χρόνο η ομάδα δεν είχε αυτό το στοιχείο, όπως αποδείχθηκε από τις έξι αποτυχίες σε ισάριθμα παιχνίδια playoffs. Φέτος το χτίσαμε μέσα από συζητήσεις, προπονήσεις, αγώνες… Ο χαρακτήρας είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Είναι πολύ δύσκολο να παλέψεις για οποιοδήποτε τρόπαιο αν δεν τον έχεις. Όλοι μαζί έπρεπε να δουλέψουμε πάνω σε αυτό.
Ο Ντομαγκόι Βίντα είναι πιθανότατα ο πιο δυνατός χαρακτήρας στην ομάδα, μετά ο Περέιρα, παίκτες με μεγάλες καριέρες. Ήταν πολύ σημαντικό το ότι παίκτες με μικρότερο ρόλο, αλλά περισσότερη εμπειρία, ήταν μαζί με την ομάδα όλον αυτόν τον καιρό και ποτέ δεν ύψωσαν τη φωνή τους επειδή δεν έπαιζαν περισσότερο. Αυτό ήταν ένδειξη για όλους μας, ειδικά για τους νεότερους παίκτες. Μας έδειξαν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθούν όλοι.
Για παράδειγμα, ο Μάρκο Γκρούγιτς δεν κατάφερε να διεκδικήσει πολύ χρόνο συμμετοχής, αλλά από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα ήταν ο μεγαλύτερος επαγγελματίας στην ομάδα. Είναι ο μόνος για τον οποίο πραγματικά λυπάμαι. Ο τύπος παίρνει 10 ως άνθρωπος και επιπλέον έχει την ποιότητα να παίζει εδώ, αλλά τα πράγματα δεν λειτούργησαν και αυτό είναι το μόνο που λυπάμαι».
Για τα αποδυτήρια της ΑΕΚ: «Ήμασταν όλοι μαζί, παλεύοντας ο ένας για τον άλλον και τελικά κατακτήσαμε μαζί τον τίτλο. Είναι καθοριστικής σημασίας οι παίκτες με λιγότερο χρόνο συμμετοχής να δείχνουν ότι νοιάζονται. Αν βγούμε στην προπόνηση και 11 παίκτες δουλεύουν καλά, ενώ οι άλλοι 11 δεν θέλουν να το κάνουν με τον ίδιο τρόπο, τότε δεν μας βοηθούν καθόλου γιατί δεν θα είμαστε στο επίπεδο που πρέπει για τον αγώνα.
Τότε η πίεση είναι μικρότερη, γιατί ξέρουμε ότι κανείς δεν είναι εκεί για να μας απειλήσει και ότι θα παίξουμε στο επόμενο παιχνίδι ανεξαρτήτως απόδοσης. Εκείνοι μας πίεζαν όλη τη σεζόν να είμαστε στο μέγιστο επίπεδο. Όταν χάσαμε πρώτα από τον ΠΑΟΚ στην έδρα μας και μετά από τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, και τις δύο φορές με 0-2, στη συνάντηση στα αποδυτήρια ο Μάρκο Νίκολιτς επιτέθηκε σε εμένα και τον Μιγιάτ.
Είπε ότι περίμενε περισσότερα από εμάς, ότι ήρθα ως παίκτης που πρέπει να βοηθά σε τέτοια παιχνίδια, ότι η γλώσσα του σώματός μου ήταν κακή. Εκείνη την περίοδο πραγματικά περνούσα δύσκολα γιατί δεν είχα κάνει προετοιμασία, ένιωθα συνεχώς κόπωση και δεν μπορούσα να βρω τη φόρμα μου. Πάλευα. Είχα ένα σερί 12 ή 13 αγώνων χωρίς να σκοράρω. Για μένα, αυτή η λεπτομέρεια ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι της σεζόν, το σημείο από το οποίο όλα άλλαξαν προς το καλύτερο, και νομίζω ότι μετά από αυτό αρχίσαμε να παίζουμε ποδόσφαιρο πολύ υψηλότερης ποιότητας.
Ο Μάρκο έδειξε με αυτή την κίνηση ότι δεν είχε πρόβλημα με το ότι είμαστε Σέρβοι και ότι εγώ ήρθα ως το μεγαλύτερο όνομα. Είπε αυτό που σκεφτόταν. Αυτό μου αρέσει πολύ στον Νίκολιτς, γιατί ξέρεις πού βρίσκεσαι μαζί του. Ό,τι λέει, το εννοεί πραγματικά. Όταν σου λέει κάτι, καταλαβαίνεις αμέσως γιατί παίζεις ή δεν παίζεις.
Το ίδιο ισχύει και για τα τακτικά ζητήματα. Σε κάθε στιγμή του παιχνιδιού ξέρεις ποια είναι η αποστολή σου. Αυτό ήταν το σημείο καμπής από το οποίο καταφέραμε να βρούμε φόρμα».
Για τη μάχη των play offs, στα οποία η ΑΕΚ κατέκτησε τον τίτλο: «Μετά το εκτός έδρας ματς με τον Παναθηναϊκό αποκτήσαμε διαφορά έξι βαθμών, ενώ είχαμε μπει στα playoffs με δύο βαθμούς περισσότερους από τη δεύτερη ομάδα. Κάπως δημιουργήθηκε έξω από τον σύλλογο η εντύπωση ότι βρισκόμασταν σε κάποιο είδος πανικό, ότι δεν πιστεύαμε.
Και όμως είχαμε έξι βαθμούς περισσότερους. Εμείς δεν πιστεύαμε στον τίτλο, αλλά ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, που ήταν έξι βαθμούς πίσω, πίστευαν; Φυσικά και δεν ήταν έτσι. Ξέραμε ότι κρατούσαμε τα πάντα στα χέρια μας και ότι το επόμενο παιχνίδι απέναντι στον Παναθηναϊκό μας έφερνε σχεδόν τα πάντα, έχοντας υπόψη ότι στις μεταξύ μας αναμετρήσεις ήμασταν καλύτεροι από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Όταν απομακρυνθήκαμε από αυτούς στα playoffs, δεν αμφιβάλλαμε ούτε δευτερόλεπτο για τον τίτλο.
Όταν αναφέρομαι σε εκείνο το αποτέλεσμα, μέσα στο γήπεδο δεν γνώριζα το σκορ του άλλου αγώνα όσο παιζόταν η τέταρτη αγωνιστική. Άλλωστε, δεν είχε καν σημασία, γιατί εμείς είχαμε τον έλεγχο. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε κερδίσει όλα τα παιχνίδια μέχρι το ντέρμπι της τελευταίας αγωνιστικής στο γήπεδό μας και πάλι δεν θα είχε τον έλεγχο. Το πιο σημαντικό ήταν να κερδίσουμε εμείς το παιχνίδι.
Δεχθήκαμε εκείνο το άτυχο γκολ όταν η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι και ο Τετέι σκόραρε, αλλά ακριβώς τότε η ομάδα μας έδειξε χαρακτήρα. Τότε ο Μάρκο έβαλε τρίτο επιθετικό στο δεξί άκρο, δείχνοντάς μας τι θέλει, τι επιθυμεί, και αυτό μας έδωσε φτερά με τα οποία πετάξαμε προς την ανατροπή».
Για την ευρωπαϊκή πορεία της ΑΕΚ ως τα προημιτελικά του Conference League: «Σίγουρα θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα και στην Ευρώπη. Λυπάμαι για την κίτρινη κάρτα στη Μαδρίτη που με άφησε εκτός για τη ρεβάνς απέναντι στη Ράγιο Βαγιεκάνο. Εκείνο το δεύτερο παιχνίδι με τους Ισπανούς ήταν ίσως ακόμη και το καλύτερό μας παιχνίδι της σεζόν, παρότι εγώ δεν αγωνίστηκα. Παίξαμε σε φανταστικό επίπεδο. Βλέπουμε ότι μετά από εμάς η Ράγιο απέκλεισε τη Στρασμπούρ και πήγε στον τελικό στη Λειψία…
Δεχθήκαμε φθηνά γκολ στο Βαγιέκας και ξέρω πόσο δύσκολα είναι εκεί, έχω παίξει εκεί παλαιότερα. Το γήπεδο είναι κακό, έχει υγρασία, ήλιο, 28 βαθμούς… Δηλαδή και εδώ έχει υψηλές θερμοκρασίες, αλλά εκεί δεν τα καταφέραμε. Πιθανότατα και λόγω του γκολ που δεχθήκαμε στην αρχή. Μετά δεχθήκαμε άλλο ένα πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, κάναμε πέναλτι στο δεύτερο…
Πιστεύαμε στην ανατροπή στην έδρα μας, ήμασταν μπροστά με 3-0 περίπου στο 50ό λεπτό της ρεβάνς, αλλά δεχθήκαμε γκολ στην πρώτη ευκαιρία που δημιούργησαν και στο τέλος μας έλειψε η δύναμη για να πετύχουμε άλλο ένα. Δείξαμε ότι έχουμε ποιότητα και ότι θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει μέχρι το τέλος, ίσως ακόμη και να είχαμε κατακτήσει εκείνη τη διοργάνωση».
