Ο Θανάσης Κοκκινάκης ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ από προβλήματα τραυματισμού τους προηγούμενες μήνες, ωστόσο κατάφερε να επιστρέφει στα γήπεδα του τένις.

Μετά τη νίκη του στο διπλό του Μπρίσμπεν, όπου έπαιξε μαζί με τον φίλο του, Νικ Κύργιο, ο Θανάσης Κοκκινάκης εμφανίστηκε ιδιαίτερα συγκινημένος.

«Όσα έχω περάσει τους τελευταίους 12 μήνες είναι απίστευτα: μίλησα με πολλούς χειρουργούς, πολλούς γιατρούς, μίλησα και με τον γιατρό του Ράφα και ούτε εκείνος ήταν σίγουρος για το τι ακριβώς συνέβαινε», είπε ο 29χρονος Ελληνοαυστραλός, αναφερόμενος στο πρόβλημα τραυματισμού που αντιμετώπισε. «Ήταν πραγματικά τρελό. Κανένας φυσικοθεραπευτής ή γιατρός που είδα δεν ένιωθε πραγματικά άνετα και σίγουρος για το ποια ήταν η σωστή πορεία. Αλλά είπα ότι δεν ήθελα να συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα.

Στο παρελθόν έπαιζα έναν αγώνα και ίσως έκανα μια μεγάλη νίκη, και μετά το χέρι μου ήταν διαλυμένο για τους επόμενους γύρους. Ήταν σχεδόν σαν να λέω “δεν με νοιάζει αν δεν ξαναπαίξω”, γιατί δεν ήθελα να το ξαναζήσω αυτό, ήταν σαν μια γεύση του τι μπορώ να κάνω και μετά απλώς έπρεπε να αποχωρήσω».

Στη συνέχεια εξήγησε την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε πέρυσι μετά το Australian Open: «Ναι, ουσιαστικά μου έκοψαν το μισό θωρακικό μυ. Είχα ουλώδη ιστό, εντελώς “νεκρό”, με τον οποίο έπαιζα εδώ και πέντε περίπου χρόνια. Είδα πολλούς χειρουργούς που δεν ήθελαν να χειρουργήσουν. Θεωρούσαν ότι ήταν ριψοκίνδυνο. Δεν έχει ξαναγίνει στο τένις. Ουσιαστικά έχω ένα αλλομόσχευμα αχίλλειου τένοντα, τον αχίλλειο τένοντα ενός νεκρού ανθρώπου στο μπράτσο μου, προσπαθώντας να συνδέσει τον θωρακικό μυ με τον ώμο μου. Είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις μετά από μια τέτοια διαδικασία, γιατί δεν έχεις πραγματικά κανέναν να μιλήσεις, αφού κανείς δεν το έχει ξανακάνει. Πολλοί άνθρωποι παθαίνουν ρήξεις χιαστού ή αχίλλειου, που είναι φρικτοί, τρομεροί τραυματισμοί, αλλά εκεί υπάρχουν πολλοί που τα έχουν περάσει, οπότε ξέρεις με ποιον να μιλήσεις και τι να κάνεις».

Kαι πρόσθεσε: «Σε αυτή την περίπτωση, ουσιαστικά προσπαθώ να δω πώς πάει μέρα με τη μέρα. Υπάρχουν μέρες που είναι εντάξει και άλλες που σκέφτομαι “δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξαναπαίξω”. Ναι, το να βρίσκομαι στο γήπεδο, ειδικά με τον Νικ, ήταν ένα ξεχωριστό συναίσθημα. Ήταν μια πολύ δύσκολη και ασταθής χρονιά και προσπαθώ να το πάρω μία μέρα τη φορά».