Ο Τι Τζέι Σορτς προπονείται με τον Παναθηναϊκό και ετοιμάζεται για την πρώτη του σεζόν με τη φανέλα του “τριφυλλιού”, δίνοντας μία πρώτη υπόσχεση ότι θα κάνει τα πάντα για να κατακτήσει τη Euroleague.

Σε μία μεγάλη συνέντευξη στο CLUB 1908 του Παναθηναϊκού, ο Τι Τζέι Σορτς θυμήθηκε τα πρώτα του “βήματα” στο μπάσκετ και μίλησε για το νέο “κεφάλαιο” της καριέρας του στον Παναθηναϊκό.

Οι δηλώσεις του Τι Τζέι Σορτς

Για το Varkiza Resort στο οποίο έγινε και η συνέντευξη: «Είναι πολύ όμορφο. Να έχεις τη δυνατότητα τα έρθεις σε ένα μέρος όπως αυτό, να είσαι σε ένα μέρος όπως αυτό. Και να είναι μόνο δεκαπέντε, είκοσι λεπτά ή μισή ώρα από οπουδήποτε βρίσκεσαι. Νιώθεις σαν να κάνεις συνεχώς διακοπές. Όταν δεν έχεις προπόνηση μπορείς να κάνεις πράγματα όπως αυτό και να βρίσκεται σε έναν τέτοιο μέρος. Είναι σαν να ηρεμεί το μυαλό σου, γιατί αποσυνδέεσαι από το άθλημα και έχεις τη δυνατότητα να διασκεδάσεις. Το μέρος αυτό είναι πολύ όμορφο, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να δω ακόμα, να κάνω, αλλά μέχρι τώρα είναι τέλεια!».

Για τη νέα πρόκληση που βρίσκεται μπροστά του και για το αν το «άγνωστο» του προκαλεί άγχος ή τον συναρπάζει: «Το “άγνωστο” και το να πηγαίνω σε μία νέα ομάδα προκαλεί πάντα αυτό το άγχος, τις πεταλούδες στο στομάχι. Κυρίως για το πώς θα κυλήσει. Αλλά, νομίζω περισσότερο είναι ένας αγχωτικός ενθουσιασμός. Θετικό, όμως, συναίσθημα. Όχι ότι είμαι φοβισμένος ή ότι δε θα μπορώ να κάνω ό,τι κάνω. Λέω ότι “Εντάξει! Είναι κάτι καινούργιο, πρέπει να προσαρμοστείς και να πρέπει να πας εκεί και να συνεχίσεις να είσαι ο εαυτός σου. Να συνεχίσεις να βρίσκεις τρόπους να ταιριάξεις στο νέο περιβάλλον και να εντάξεις το δικό σου χαρακτηριστικό, που ίσως έλειπε από την ομάδα. Ή που χρειάζονταν”. Το να έρχομαι αυτή τη στιγμή σε νέα ομάδα με κάνει να νιώθω ενθουσιασμό, με το να ανακαλύψω πώς αυτό θα λειτουργήσει με τον εαυτό μου και τους νέους μου συμπαίκτες».

Για τις παιδικές του αναμνήσεις και την πρώτη φορά που έπαιξε μπάσκετ στα τέσσερά του χρόνια: «Για να είμαι ειλικρινής, δε θυμάμαι τίποτα. Η μνήμη μου κάπως θολώνει πηγαίνοντας προς τα πίσω τόσα χρόνια. Έχω κάποιες φωτογραφίες. Η μαμά μου μου δείχνει παλιά βίντεο από όταν έπαιζα ως παιδί. Αυτές οι αναμνήσεις που σου έρχονται όταν βλέπεις τις φωτογραφίες, σε πάνε πίσω στο όταν ερωτεύτηκες το άθλημα. Μπορεί μερικές φορές να ξεχάσεις από το πού ξεκίνησες λόγω των όσων γίνονται στην πορεία. Το να αναπολείς αυτόν τον καιρό και να λες ότι στα τέσσερα χρόνια έπιασα για πρώτη φορά μπάλα μπάσκετ, με πάει πίσω και με κάνει να ζω ξανά πράγματα που ενδεχομένως δε θυμάμαι, αλλά μπορώ να φτιάξω εικόνες με όσα έκανα».

Για το ότι έπαιζαν με τον μπαμπά του στην αυλή του σπιτιού του και το τί του δίδαξε αυτή η διαδικασία: «Παίζαμε πάντα σε ένα μικρό χώρο στο γκαράζ. Η μαμά μου μού αγόρασε μία μπασκέτα. Θα με “προκαλούσε”, αλλά νομίζω πολύ σύντομα κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να το κάνει. Τον ξεπερνούσα σε ό,τι είχε να κάνει με ικανότητα στο μπάσκετ. Δεν χρειάστηκε πολύ καιρό για να καταλάβει ότι «εντάξει ο γιος μου είναι καλός στο μπάσκετ και ίσως να μην μπορούμε να παίξουμε πλέον». Πήρα, όμως, πολλά μαθήματα. Πράγματα όπως πειθαρχία, τον πώς να προπονούμαι, το πώς να χειρίζεσαι τον εαυτό σου όταν κυνηγάς μία καριέρα στο άθλημα… Είμαι ευγνώμων για αυτές τις αναμνήσεις που έχω. Το να παίζω με εκείνον και όσα μου έμαθε ο μπαμπάς μου για το τι θέλω να γίνω στο άθλημα».

Για τα χρόνια του στο high school και πώς αυτά διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του: «Ήταν ένας συνδυασμός από πολύ δύσκολα και πολύ διασκεδαστικά χρόνια. Την πρώτη μου χρονιά, ήμουν πρωτοετής, νομίζω στα 13 μου χρόνια. Ήμουν στην πρώτη ομάδα και έπειτα τη δεύτερη χρονιά μου, με κάλεσαν στην πιο μεγάλη ομάδα, που είναι σχολική στις ΗΠΑ. Αλλά δεν αγωνίστηκα! Ήμουν στον πάγκο. Ο προπονητής έκανε μία επιλογή που δεν ήθελε να με δοκιμάσει και μπορώ να το σεβαστώ. Όμως, ως παιδί που αυτό είναι το μόνο πράγμα που θέλεις να ακολουθήσεις, σε πληγώνει λίγο! Αυτό μου δίδαξε ότι αν θέλω να κάνω κάτι θα πρέπει να προπονηθώ και να ασχοληθώ περισσότερο με το άθλημα. Έτσι και έκανα και τα τελευταία δύο χρόνια μπόρεσα να το διασκεδάσω και να γίνω ο παίκτης που όλοι βλέπουν τώρα, αλλά σε νεαρή ηλικία».

Για την περίοδο του πανεπιστημίου UC Davis: «Ναι το UC Davis άλλαξε ουσιαστικά όλη μου τη ζωή. Το να πάω εκεί, έχοντας περάσει δύο χρονιές στο κολέγιο και κάνοντας το βήμα παραπέρα σε εθνικό επίπεδο, με περισσότερα μάτια να κοιτάνε. Παίζαμε στην τηλεόραση, παίζαμε στο υψηλότερο επίπεδο… Και για μένα το να βγω ο καλύτερος παίκτης της σεζόν, ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος στην πρώτη μου χρονιά στο πανεπιστήμιο, ήταν μία στιγμή που νιώθεις ότι… περνάς, ο κόσμος επιτέλους σέβεται ό,τι κάνεις και για μένα ήταν μία μεγάλη στιγμή που ενίσχυσε την αυτοπεποίθησή μου, από εκείνη τη στιγμή μέχρι και το υπόλοιπο της καριέρας μου».

Για τη φράση που τον συνοδεύει «The Marathon Continues» και το τατουάζ που φέρει με αυτό: «Το βάζω παντού στα posts του Instagram. Το έχω και ως τατουάζ ακριβώς εδώ. Μπορείς να δεις εδώ το TMC, δεν ξέρω αν φαίνεται στην κάμερα, αλλά το «TMC» είναι ένα quote κυρίως του Nipsey Hustle που μιλάει για τον διαρκή Μαραθώνιο. Ουσιαστικά τη νοοτροπία που έχω: Οτιδήποτε σου συμβαίνει, η ζωή συνεχίζεται».

Για το γεγονός πως είναι από τα πιο χαρούμενα πρόσωπα της λίγκας και αν υπάρχουν στιγμές που νευριάζει: «Εννοώ… Προσπαθώ να είμαι πολύ αστείος, με ανεβαστική διάθεση. Λατρεύω τη μουσική, λατρεύω να χορεύω… Μου αρέσει να είμαι γεμάτος ενέργεια. Στην πραγματικότητα αυτό προέρχεται από τη μαμά μου. Η μαμά μου μεγάλωσε και ήταν cheerleader οπότε έχει ενέργεια που δε φαντάζεσαι. Τα γενέθλιά της είναι στις 4 Σεπτεμβρίου, θα γίνει 65. Αν τη δεις, τον τρόπο που κινείται, την ενέργειά της, θα έλεγες ότι είναι 21. Από εκεί προέρχεται αυτό, λοιπόν. Όταν είμαι στο παρκέ προσπαθώ να είμαι το ίδιο ακριβώς. Υπάρχουν στιγμές που θα θυμώσω. Το να χάνεις δεν έχει ποτέ πλάκα. Σου βγάζει τον χειρότερό σου εαυτό και πρέπει να ξέρεις πώς θα το ελέγξεις. Και θέλω να πιστεύω ότι όσο περνάνε τα χρόνια έχω βρει τρόπους να το ελέγχω και να μην επιτρέπω να με κατακλύσει. Προσπαθώ να είμαι πολύ κεφάτος, δεν ξέρω… Το λες χαμογελαστός, εγώ το λέω δραστήριος!».

Για τη σύνδεση με τον κόσμο την οποία λατρεύει και για αν αυτό το γεγονός αποτέλεσε παράγοντα για να υπογράψει στον Παναθηναϊκό: «Ναι οπωσδήποτε. Όλοι βλέπουν το κοινό που είναι εδώ. Τα βίντεο μιλούν από μόνα τους! Συμβουλεύω τον καθένα που δεν έχει επισκεφθεί το γήπεδο εδώ στην Αθήνα, να έρθει σε ένα παιχνίδι του Παναθηναϊκού και να δει πραγματικά τί σημαίνει μία τέτοια ενέργεια. Προφανώς πέρυσι ήμουν στην απέναντι πλευρά και ουσιαστικά τώρα το να τους έχω στο πλευρό μου και να πανηγυρίζουν για εμένα, θα είναι… Δεν ξέρω τί ακριβώς να περιμένω, ποτέ δεν προσχεδιάζω τέτοια πράγματα. Το πώς θα ξεσηκώσω το κοινό ή εκείνο ή το άλλο. Πρέπει να νιώθεις ό,τι γίνεται. Θα δούμε και πώς θα προχωράει η σεζόν, όταν αισθανθείς πιο άνετα… Ποιος ξέρει τί μπορεί να συμβεί εκεί έξω;».

Οι τίτλοι του «MVP» δε λείπουν από το βιογραφικό του, όπως και η διάκρισή του ως μέλος της καλύτερης πεντάδας της EuroLeague την περασμένη σεζόν. Ο 27χρονος γκαρντ απάντησε στο αν πρόκειται για αποφασιστικότητα ή συνέπεια, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Μετά από τόσα χρόνια είναι λίγο κι από τα δύο. Νιώθω πως είμαι πολύ συνεπής με το αποτέλεσμα και τον τρόπο που παίζω. Η δουλειά που έχω βάλει, η αποφασιστικότητα να είμαι ο καλύτερος. Έχω αυτή την επιθυμία, την πείνα, τον θυμό που πάντα με ωθούν να κυνηγώ περισσότερα. Δεν ικανοποιούμαι ποτέ και νιώθω ότι κάποιες φορές με πληγώνει κάπως, ακόμη και μετά απ’ όσα έχω κάνει, αισθάνομαι πως δεν το απολαμβάνω γιατί θέλω να κάνω περισσότερα, να κερδίσω περισσότερα, να συνεχίσω να ανεβάζω τον πήχη, να ξεπερνώ τις προσδοκίες. Για μένα έχει να κάνει με τη συνέπεια, θέλω να συνεχίσω να είμαι συνεπής, αλλά όπως είπες η αποφασιστικότητα είναι αυτή που “κουβαλάει” τα πάντα και με βοηθάει να συνεχίσω να εξελίσσομαι».

Λίγο καιρό νωρίτερα, ο Τι Τζέι είχε αναφερθεί στην αγάπη του για τα videogames. Ενώ τώρα τονίζει πως είναι ένας τρόπος να μείνει ανταγωνιστικός και εκτός παρκέ: «Ναι, είναι σίγουρα! Είμαι πολύ ανταγωνιστικός. Θέλω να κερδίζω παντού. Ειδικά στα videogames. Για μένα, δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να παίζεις όποιο videogame παίζεις και να κερδίζεις. Είναι σαν να τελειώνεις τη δουλειά! Είναι όπως όταν κερδίζεις έναν αγώνα μπάσκετ, είσαι πολύ ικανοποιημένος μ’ αυτό που έκανες. Για μένα, αυτή η “σύνδεση” είναι τεράστια. Κάποιες φορές, όπως μου λέει η σύζυγός μου, κάποιες φορές γίνομαι πολύ σοβαρός όταν παίζω, γιατί θέλω να είμαι σοβαρός για να κερδίσω. Αλλά νιώθω πως είναι μια σπουδαία διέξοδος για μένα ώστε να ξεχάσω το μπάσκετ».

Για την πρώτη του προπόνηση στο Telekom Center Athens ως παίκτης του Παναθηναϊκού: «Νιώθω πως ανεξάρτητα της ομάδας στην οποία παίζω, όποτε μπαίνω σε ένα γήπεδο όλα κυλούν ήρεμα. Ο κόσμος κινείται με τον σωστό τρόπο, όταν παίζω μπάσκετ. Δεν υπάρχει πίεση, δεν υπάρχει κάτι… Είσαι απλά εκεί για να παίξεις μπάσκετ. Ένιωθα όπως όταν ήμουν παιδί, όταν έμπαινα για πρώτη φορά στο γήπεδο γιατί προφανώς ο Παναθηναϊκός έχει ένα υπέροχο γήπεδο. Όταν μπαίνεις μέσα λες “είναι το γήπεδό μου”. Εγώ, όταν μπήκα, ένιωσα πάλι σαν παιδάκι… Το να μπορώ να κάνω την πρώτη μου προπόνηση… Ένιωσα υπέροχα. Προφανώς ήμουν λίγο κουρασμένος (από το ταξίδι), αλλά αυτό θα φύγει όσο περνούν οι εβδομάδες, θα είμαι σε καλύτερη φόρμα. Ήταν ωραίο που μπορούσα να πω “σήμερα παίζω μπάσκετ”. Ανυπομονώ ακόμη περισσότερο για τη σεζόν».

Για τον Εργκίν Αταμάν και τα κολακευτικά λόγια που έχει πει κατά καιρούς για εκείνον: «Δεδομένα είναι ωραίο όταν σε θέλει ένας προπονητής. Ένιωσα πως με ήθελαν εδώ. Για εκείνον να μιλάει με τέτοια λόγια για μένα είναι μεγάλη τιμή. Όπως είπες, νιώθεις μια αναγνώριση. Είναι ένας προπονητής που έχει κατακτήσει τα πάντα. Έχει κερδίσει πολλές φορές την EuroLeague, τα εγχώρια πρωταθλήματα. Τα έχει κάνει όλα! Είναι πολύ επιτυχημένος σε ό,τι έχει κάνει. Για κάποιον με το δικό του status, το να αναγνωρίζει κάποιον σαν εμένα, που είμαι πολύ νέος σε όλο αυτό στην EuroLeague, είναι τεράστιο! Ανυπομονώ να δουλέψω δίπλα του και να είμαι σε θέση να μάθω και να εξελιχθώ ως παίκτης».

Σε ερώτηση για το κομμάτι που λείπει από την τροπαιοθήκη του και το αν είναι η Euroleague, είπε: «Ακριβώς! Όλοι ξέρουν, όπως κι εγώ, τι έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Ο τίτλος της EuroLeague είναι αυτός που θέλω περισσότερο. Έχω δει το τρόπαιο από κοντά, γιατί έκανα κάποιες συνεντεύξεις την περσινή σεζόν. Θέλω να είμαι σε θέση να το σηκώσω και να το φέρω… σπίτι. Το είδα και όταν στάθηκα στο παρκέ με τον Σλούκα. Εγώ κρατούσα το τρόπαιο του EuroCup. Είδα ότι το μέγεθος δεν ήταν το ίδιο. Οπότε σκέφτηκα “ουάου”. Θέλω το μεγαλύτερο! Είναι όπως στα videogames. Πηγαίνεις βήμα με βήμα και μετά παίζεις με το… μεγάλο αφεντικό. Προφανώς αυτό είναι το “μεγάλο αφεντικό”».

Και για το αν πρόκειται για… υπόσχεση: «Είναι σίγουρα μια υπόσχεση! Θα δώσω τα πάντα, με ό,τι δύναμη έχω για να φέρω πίσω το τρόπαιο».

Για το 7ο Τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» στην Αυστραλία και τον αντίκτυπο που έχει αυτό: «Είναι τεράστιο να μπορείς να βρεθείς σε διαφορετικά μέρη. Να ταξιδέψεις σε διαφορετικές χώρες, σε διαφορετικές ηπείρους. Είναι τρελό πόσο μεγάλο έχει γίνει. Για μένα, το να μπορώ να πάρω μέρος σε αυτό είναι τιμή. Προφανώς, είναι η preseason αλλά το νιώθουμε λίγο διαφορετικά. Έχει μεγαλύτερη σημασία, πολλή περισσότερη επιρροή. Είναι διαφορετικό. Σαν να ακουμπάς ένα κομμάτι της ιστορίας. Πέρσι… θυμάμαι ότι το είδα και είπα “ουάου, αυτό είναι φανταστικό”. Δεν ήταν καν σαν ένας αγώνας για την preseason. Τώρα, για εμάς να ταξιδεύουμε στην Αυστραλία για να παίξουμε, τιμούμε αυτό που γίνεται… Ανυπομονώ!».

Τέλος, αναφέρθηκε στα μηνύματα των φίλων του Παναθηναϊκού: «Ναι! Τα μηνύματα δεν έχουν σταματήσει. Όλοι είναι πολύ ενθουσιασμένοι για την έναρξη της σεζόν κι εγώ είμαι ενθουσιασμένος για να παίξω. Όπως είπα, αισθάνομαι την ενέργεια και την αγάπη. Τώρα, είναι σαν βόμβα που μετράει αντίστροφα μέχρι να εκραγεί. Πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμη, να κάνουμε κάποιες προπονήσεις για να προετοιμαστούμε και, εύχομαι, να έχουμε μια σπουδαία σεζόν».