Ο Παναγιώτης Γιαννάκης παρακολούθησε από κοντά τους αγώνες της Εθνικής Ελλάδας στη Λεμεσό για το Eurobasket και λίγο πριν το φινάλε της φάσης των ομίλων παραχώρησε μεγάλη συνέντευξη στην El Mundo.

Ο “Δράκος” του ελληνικού μπάσκετ, Παναγιώτης Γιαννάκης, μίλησε για το EuroBasket του 1987, τις επιτυχίες του με την Εθνική ως προπονητής, αλλά και για τη φετινή διοργάνωση.

Όσα είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης στην El Mundo

Αν η Γεωργία δεν κερδίσει νωρίτερα τη Βοσνία, η Ισπανία παίζει τα πάντα, το γνωρίζετε;

“Ξέρω ότι για την Ισπανία είναι ένα κρίσιμο παιχνίδι, αλλά συμφωνώ με τον προπονητή Σκαριόλο ότι πρέπει να σκέφτονται μόνο πώς θα παίξουν μπάσκετ, όχι τι θα γίνει αν χάσουν. Είναι κάτι που πάντα προσπαθούσα να μεταδώσω στους παίκτες μου. Το μπάσκετ είναι όμορφο, δώσε τη δύναμή σου και τη συγκέντρωσή σου στο παιχνίδι και απόλαυσέ το.

Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα ως ομάδα, γιατί έχουμε πιο δυνατούς παίκτες και έχουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τον θεό του transition game, τον καλύτερο στον κόσμο σ’ αυτό. Είναι εξαιρετικός στο ανοιχτό γήπεδο. Αλλά ζηλεύω την ισπανική ομάδα, γιατί έχει πολλούς νεαρούς και ταλαντούχους παίκτες. Και παίζουν πολύ καλά, κατά τη γνώμη μου. Ίσως να χρειάζονται λίγη περισσότερη δύναμη, αλλά ήδη βλέπουμε την ποιότητά τους. Έτσι, στο μέλλον, θα έχουν πολλά να πουν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Δεν θα είναι εύκολο για την Ελλάδα”.

Πώς σταματάς τον Γιάννη;

“Είναι δύσκολο για την Ισπανία γιατί, όπως είπα, δεν έχει τόσους δυνατούς και μεγαλόσωμους παίκτες. Ενάντια στην Ιταλία, ο Νιάνγκ και ο Ντιούφ, ήταν ασταμάτητοι. Ήταν υπερβολικά σωματικοί. Ο Γιάννης είναι ασταμάτητος. Είναι το κύριο όπλο μας και θα είναι δύσκολο να τον σταματήσουν. Ένας απίστευτος παίκτης”.

Η Ισπανία βρέθηκε πολλές φορές στον δρόμο σας, ως παίκτης και προπονητής. Θυμάστε τον τελικό του Μουντομπάσκετ 2006;

“Το θυμάμαι, φυσικά. Είχαμε χάσει όλη μας τη δύναμη στον ημιτελικό με τις ΗΠΑ. Η Ισπανία έπαιξε εξαιρετικά. Αλλά δεν είχαμε ούτε ενέργεια να κυνηγήσουμε την μπάλα ούτε καθαρό μυαλό. Ήμασταν κατεστραμμένοι σωματικά και ψυχικά. Αν θυμάσαι το σκορ, ήταν 73-45 ή κάτι τέτοιο (70-47). Κανείς δεν θα το περίμενε.

Την επόμενη χρονιά, το 2007, στο EuroBasket της Ισπανίας, στα ημιτελικά, χάσαμε μόνο σε μερικές λεπτομέρειες. Είχαμε το ταλέντο να παίξουμε στο ίδιο επίπεδο με την Ισπανία, αλλά εκείνοι είχαν τον Πάου και τον Μαρκ, και ήταν πολύ δύσκολο να παίξεις εναντίον τους. Η ικανότητά τους στην πάσα… Νομίζω ήταν οι πρώτοι που μπορούσαν να είναι και γκαρντ και σέντερ ταυτόχρονα. Και ο Πάου ήταν επίσης σκόρερ, δηλαδή έκανε τη δουλειά τριών θέσεων”.

Η Ισπανία έχει αλλάξει πολύ…

“Είναι αλήθεια, είναι αλήθεια. Αλλά έχετε πολλά να περιμένετε στο μέλλον. Έχετε την τύχη να έχετε μία από τις καλύτερες λίγκες του κόσμου, την ACB, και αυτό σας δίνει την ευκαιρία να αναπτύξετε τα νεαρά ταλέντα. Στη δική μας λίγκα έχουμε μεγάλο πρόβλημα”.

Πώς ξεκινήσατε με το μπάσκετ;

“Αν ο κόσμος ήξερε πώς έμαθα… Ήταν θέμα τύχης. Όταν ήμουν παιδί δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτό το άθλημα. Υπήρχε μια μικρή ομάδα στη γειτονιά μου και έψαχναν νέους, αλλά οι περισσότεροι έπαιζαν ποδόσφαιρο ή κάτι άλλο. Με ρώτησαν, εγώ δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα δει ποτέ αγώνα. Απίστευτο. Τώρα, αν σου αρέσει το μπάσκετ, μπορείς να μπεις στο YouTube και να δεις ό,τι θέλεις, από οπουδήποτε στον κόσμο”.

Κάνατε αρκετά καλοκαίρια προπονήσεις με τους Σέλτικς και θα μπορούσατε να είστε ο πρώτος Ευρωπαίος στο ΝΒΑ.

“Είναι αλήθεια. Για μένα ήταν μια τεράστια έκπληξη, αλλά ήμουν μαχητής, ποτέ δεν τα παρατούσα. Και έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας μου. Όταν έφτασα εκεί με ρώτησαν από πού είμαι και τους είπα από την Ελλάδα. Άλλαξε το πρόσωπό τους. «Πού είναι αυτή η χώρα; Ήρθες εδώ να παίξεις απέναντι σε αυτούς τους παίκτες; Είσαι τρελός;».

Δεν ξεχνάω ποτέ την πρώτη άσκηση που έπρεπε να κάνω στο rookie training camp με τους Σέλτικς. Ένα μονό σε όλο το γήπεδο, στις τρεις νικηφόρες. Ο νικητής έφευγε, ο χαμένος έμενε μέσα με τον επόμενο. Το φαντάζεσαι; Σε ολόκληρο το γήπεδο, πάνω – κάτω; Απίστευτο. Μετά την προπόνηση ήμουν διαλυμένος. Έκανα ντους και πήγα για ύπνο στις πέντε το απόγευμα. Τρεις ώρες μετά, είχα ξανά προπόνηση. Απίστευτο.”

Εκείνο το χρυσό στο EuroBasket του Πειραιά το 1987 άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ για πάντα.

“Ήταν θαύμα. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε πολλούς ψηλούς. Μόνο τον Φασούλα και τον Καμπούρη. Ούτε είχαμε βαθύ ρόστερ, μόλις οκτώ παίκτες. Γράψαμε ιστορία. Και έναν χρόνο πριν, κανείς δεν μας θυμάται στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας. Αλλά κάναμε εξαιρετικό τουρνουά. Παίξαμε με τη Βραζιλία του Όσκαρ Σμιντ και χάσαμε στο τέλος. Μετά, με την Ισπανία χάσαμε με έναν πόντο. Και με την ΕΣΣΔ επίσης στο τελευταίο λεπτό, επειδή ο προπονητής Πολίτης έδωσε σε μένα και στον Γκάλη ανάσες για άλλα σημαντικότερα παιχνίδια.

Η Ισπανία παραπονέθηκε γι’ αυτό. Αλλά τερματίσαμε δέκατοι… Στο ’87 ήμασταν σε δύσκολο όμιλο, με ΕΣΣΔ, Γιουγκοσλαβία, Ισπανία, Γαλλία και Ρουμανία. Ήταν απίστευτο. Παίξαμε πολύ καλά όλα τα ματς, εκτός από αυτό με την Ισπανία που μας κέρδισε με 20. Εκείνη τη μέρα δεν τρέξαμε στην άμυνα. Μας σκότωσε το μεγάλο τους transition, ήταν το μεγάλο τους όπλο, το γρήγορο μπάσκετ. Αλλά δεν χάσαμε την πίστη μας.

Τότε, κανείς δεν περίμενε να κερδίσει την ΕΣΣΔ ή τη Γιουγκοσλαβία, κανείς δεν σκεφτόταν το χρυσό. Αυτό που κάναμε ήταν να δείξουμε στον κόσμο ότι είναι δυνατό. Αν μπορούν οι Έλληνες, γιατί να μη δοκιμάσουμε κι εμείς; Ήταν μια απίστευτη ιστορία. Πόσες καλές αναμνήσεις. Αυτό είναι ο αθλητισμός: να μην τα παρατάς”.

Το 2005 ήρθε το χρυσό ως προπονητής.

“Ήταν η καλύτερη ομάδα που είχα ποτέ στη ζωή μου. Είχαμε καλή άμυνα, γκαρντ με μέγεθος. Παίζαμε και με τρεις μαζί (Παπαλουκάς, Ζήσης και Διαμαντίδης) και ελέγχαμε το παιχνίδι. Πάντα είχαμε καθαρό μυαλό ως ομάδα. Για μένα, το πιο σημαντικό ήταν η πειθαρχία, να ακολουθείς το πλάνο.

Να διαβάζεις τις αδυναμίες του αντιπάλου. Θυμάμαι όταν χάσαμε από τη Σλοβενία, μετά είδαμε το παιχνίδι και οι παίκτες κατάλαβαν το γιατί. Οι άλλοι προπονητές αγαπούσαν το παιχνίδι μας, το πώς διαχειριζόμασταν την πίεση”.

20 χρόνια μετά, μπορεί η Ελλάδα να κερδίσει;

“Όταν έχεις τον Γιάννη στην ομάδα σου και άλλους εξαιρετικούς παίκτες που είναι στην EuroLeague και έχουν επιτυχίες. Γιατί όχι; Είναι δύσκολο, χωρίς αμφιβολία, γιατί υπάρχουν καλές ομάδες. Τα φαβορί μου είναι η Σερβία και η Γερμανία. Ίσως να μην έχουμε τόσο βαθύ ρόστερ, οπότε πρέπει να παίξουμε καλύτερα από ό,τι μέχρι τώρα. Ταλέντο έχουμε”.

Σας αρέσει ο Σπανούλης ως προπονητής;

“Ο Βασίλης είναι ένας άνθρωπος που πέτυχε τόσα πολλά στο μπάσκετ… αυτό είναι το μεγάλο του όπλο. Δίνει τον εαυτό του, αγαπάει το μπάσκετ, είναι έξυπνος. Ελπίζω να τον δω να πραγματοποιεί ξανά το όνειρό του”.

Το σημερινό μπάσκετ είναι πιο βαρετό από την εποχή σας;

“Εξαρτάται. Μπορείς να δεις παιχνίδια σαν το Ελλάδα–ΗΠΑ του 2006. Δεν ήταν βαρετό. Την Τετάρτη είδαμε το Ιταλία–Ισπανία. Έτρεχαν πολύ, ήταν επιθετικοί, αλλά δεν σκόραραν. Πάρα πολλά λάθη. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό. Αλλά για μένα, το μπάσκετ πάντα βελτιώνεται, γιατί όλο και περισσότερος κόσμος παίζει.

Είμαστε πιο αθλητικοί, πιο ταλαντούχοι, υπάρχουν περισσότερες διοργανώσεις. Αν και δεν χρειάζεται πάντα να παίζεις τόσο γρήγορα, μερικές φορές χρειάζεται να παίζεις αργά, να αλλάζεις ρυθμό. Πρέπει να βλέπεις το πλεονέκτημα που έχεις απέναντι στον αντίπαλο”.

Φαντάζεστε τον εαυτό σας να παίζει στο σημερινό μπάσκετ;

“Δεν ξέρω. Για την εποχή μου ήμουν δυνατός παίκτης. Το πάθος, η πειθαρχία, η δουλειά και το ομαδικό πνεύμα, αυτά ήταν πάντα μαζί μου. Και αν κάποιος έχει αυτά τα στοιχεία και δεν φοβάται να βάλει το σώμα του στη μάχη… μπορεί να παίξει σε οποιαδήποτε εποχή”.