Ο Ακίλε Πολονάρα, επαγγελματίας μπασκετμπολίστας της Βίρτους Μπολόνια, αντιμετωπίζει για δεύτερη φορά τη διάγνωση καρκίνου, αυτή τη φορά με λευχαιμία.
Σε συνέντευξή του στην Gazzetta dello Sport, περιγράφει το σοκ και την απογοήτευση που ένιωσε, καθώς και τις προσπάθειες που καταβάλλει για να νικήσει ξανά την ασθένεια.
Μετά από έναν πρώτο κύκλο χημειοθεραπείας στη Βαλένθια, ετοιμάζεται για δεύτερο κύκλο και μεταμόσχευση μυελού των οστών. Παρά τις δυσκολίες, αντλεί δύναμη από την παρουσία της οικογένειάς του και παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον.
Πιο αναλυτικά
Ο Ακίλε Πολονάρα διαγνώστηκε για δεύτερη φορά με καρκίνο κατά τη διάρκεια της καριέρας του στο μπάσκετ και πλέον δίνει νέα “μάχη” για τη ζωή του, με τον ίδιο να συγκλονίζει περιγράφοντας τις στιγμές που έζησε, στην Gazzetta dello Sport.
Αγωνιζόμενος στην Βίρτους Μπολόνια, ο Ακίλε Πολονάρα έμαθε από ένα… πυρετό ότι πάσχει από λευχαιμία και ο ίδιος αναφέρθηκε στο σοκ της είδησης, αλλά και στις προσπάθειες που κάνει πλέον για να νικήσει ξανά τον καρκίνο.
Οι δηλώσεις του Πολονάρα
«Ένιωσα απογοήτευση. Μετά από δύο χρόνια μάχης με τον καρκίνο, ο κόσμος μου κατέρρευσε όταν ανακάλυψα ότι είχα μια ακόμη πιο σοβαρή ασθένεια. Άρχισα να σκέφτομαι: “Γιατί εγώ; Τι έχω κάνει λάθος;” Σε σύγκριση με αυτή την ασθένεια, αυτό που είχα πριν είναι ασύγκριτο. Όταν άκουσα τη λέξη λευχαιμία, τη συνέδεσα με τον θάνατο. Είναι τρομακτικό.
Μετά την Μπολόνια πήγα στη Βαλένθια επειδή κανείς στην Ιταλία δεν προσφέρει αυτό το είδος θεραπείας. Ολοκλήρωσα έναν γύρο χημειοθεραπείας την περασμένη Τετάρτη και θα ξεκινήσω έναν δεύτερο σε λίγες μέρες. Αυτές τις μέρες που έχω άδεια, παίρνω κάποια χάπια που θα πρέπει να μειώσουν τον κίνδυνο υποτροπής στο μέλλον. Αυτή η πρακτική δεν είναι διαθέσιμη στη χώρα μας. Τις πρώτες μέρες δεν ήμουν πολύ καλά είχα ναυτία και πόνο στο στομάχι και με τάισαν μέσω ενδοφλέβιας ένεσης.
Ο δεύτερος κύκλος θα είναι ευκολότερος, αλλά μετά θα πρέπει να κάνω μεταμόσχευση μυελού των οστών. Οπότε θα πρέπει να αξιολογήσουμε πώς θα αντιδράσω. Το κάνουμε μέρα με τη μέρα και περιμένουμε να δούμε αν θα μπορέσω να φύγω από το νοσοκομείο για λίγες μέρες στα τέλη Ιουλίου. Δεν μπορώ λοιπόν να πω πότε θα μπορέσω να επιστρέψω στην Ιταλία. Είμαι τυχερός, όμως, γιατί η οικογένειά μου είναι εδώ μαζί μου. Το να είμαστε όλοι εδώ είναι ένα υπέροχο συναίσθημα, ένα κίνητρο για να αγωνιστούμε.
Άρχισα να έχω πυρετό τον Μάιο κατά τη διάρκεια της σειράς των προημιτελικών των play off εναντίον της Βενέτσια. Ο πυρετός δεν έπεφτε, ήμουν αδύναμος, κουρασμένος, αλλά νόμιζα ότι οφειλόταν στην αγχωτική στιγμή της σεζόν. Από την παραμονή του 3ου αγώνα εναντίον της Αρμάνι Μιλάνο, όλα άλλαξαν. Εκείνη την ημέρα έκανα τις εξετάσεις και μια αξονική τομογραφία για έλεγχο μετά τον όγκο. Είναι μια διαδικασία που επαναλαμβάνω κάθε έξι μήνες. Και όλα ήταν φυσιολογικά. Αλλά εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο, ο πυρετός μου δεν είχε πέσει. Ήταν 38,1.
Έτσι αποφάσισα να καλέσω τον γιατρό της ομάδας, ο οποίος ήρθε στο δωμάτιό μου. Σε εκείνο το σημείο, παραδέχτηκε ότι ένα από τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν λίγο χαμηλό. Αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην Μπολόνια για εξετάσεις, οπότε το επόμενο πρωί έφυγα και μπήκα στο νοσοκομείο. Αρχικά, μου φαινόταν σαν μονοπυρήνωση, αλλά μετά πήρα τη διάγνωση που όλοι γνωρίζετε».
