Το διπλανό δωμάτιο έχει… αρένα!

Αγγλόφωνος Πέδρο Αλμοδόβαρ κάθεται στο «Διπλανό Δωμάτιο» και «στήνει αυτί» για να ακούσει τα “congratulations”. Νέος αγώνας για τον Μονομάχο που βρίσκεται ξανά στην αρένα και θέλει να τερματίσει πρώτος στο Box Office. Μαζί τους και ο Δημήτρης Κατσιμίρης που προσπαθεί «Με Αξιοπρέπεια» να εκθέσει την αγία ελληνική οικογένεια. Αυτά έχει η νέα κινηματογραφική εβδομάδα.

ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ 2

Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να δούμε το σίκουελ (ή ό,τι και αν είναι αυτό) του Μονομάχου. Διαβάζουμε ότι, ως αυτόνομη δημιουργία αποκομμένη από την προηγούμενη ταινία που είχε μια κάποια καλλιτεχνική υπόσταση, είναι θεαματικό· όσοι το συνδέουν με την προηγούμενη ταινία ή την ιστορικότητά της, κάνουν χαρακίρι μπροστά σε λέοντες, ιπποπόταμους και όλους τους αυτοκράτορες που πέρασαν από τη Ρώμη. Αναλυτικό κείμενο σε λίγες μέρες αποκλειστικά στο σάιτ του ertnews. Πολ Μεσκάλ και Πέδρο Πασκάλ προθερμαθείτε μέχρι να επιστρέψω.

ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Ποιοτική συγγραφέας και πολεμική ανταποκρίτρια αποφασισμένη να δώσει τέλος στη ζωή της, θα συναντηθούν μετά από χρόνια στη Νέα Υόρκη. Η δεύτερη βρίσκεται σε τελευταίο στάδιο καρκίνου και το μόνο που χρειάζεται είναι μια παλιότερη φίλη να είναι στο διπλανό δωμάτιο όταν θα ξεψυχά.

Η ταινία του Αλμοδόβαρ είναι ένα παράκουσμα σε ένα κουτσομπολιό, που άλλο αντιλαμβάνεται αυτός που το ακούει και δεν γνωρίζει τη γλώσσα, ενώ άλλο λαλούν τα στόματα των εμπλεκομένων. Στη λούπα του θανάτου («Όλα για τη Μητέρα μου», «Μίλα της») και τον φόβο των γηρατειών ως εξαναγκαστική απάντηση στην απώλεια των νιάτων («Το Δέρμα που Κατοικώ», «Πόνος και Δόξα»), βρίσκει τον εαυτό του να μονολογεί μεταγλωττισμένο Μπέργκμαν στα Εγγλέζικα, με τις δικές του αγγλόφωνες Λιβ Ούλμαν και Μπίμπι Άντερσον (δηλαδή την Τίλντα Σουίντον και την Τζούλιαν Μουρ) να του προσφέρουν το καλύτερο τους, που όμως δεν είναι ζυμωμένο με τη σιγουριά του πεδροφούρναρη.

Μονάχα σε δύο σημεία έχουμε καθαρόαιμο Αλμοδόβαρ: στην εναρκτήρια σκηνή στο βιβλιοπωλείο όταν πελάτισσα ζητά ένα πολύ προσδιορισμένο στο μήνυμα αυτόγραφο και στη σαρωτικής ροής στιγμή με τον προσωπικό εκγυμναστή (ο Alvise Rigo από το «Νέο Όλυμπο» έχει έμφυτο ταλέντο). Κατά τα άλλα, στο «Διπλανό Δωμάτιο» υπάρχουν κάποια ξεχασμένα Αλμοδοβαρικά φαντάσματα που δεν κρύβονται καλά πίσω από τα εμπριμέ σεντόνια.

ΒΡΑΔΥΠΟΔΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ

Ταχύτατοι βραδύποδες στην ανάπτυξη μαγειρικών και εμπορικών δεξιοτήτων κινδυνεύουν να εξαπατηθούν από γατόπαρδο που ορέγεται τις αρετές και τα ταλέντα τους.

Με την οικογένεια να θριαμβεύει, τη μαγειρική να δίνει γεύση στην καλή διατροφή και τα ηθικά διλήμματα των ηρώων να λύνονται εξ ολοκλήρου μέχρι το τέλος, μπορεί το «Βραδύποδες στην Κουζίνα» να μην έχει ορίτζιναλ συνταγή επιτυχίας, αλλά και ως κρατσανιστό φαστ φουντ, καταπίνεται ευχάριστα.

ΤΟΤΟ 2: Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

Ο Τοτό, κάπως μεγαλύτερος, σε οικολογική εκδρομή με το σχολείο θα κάνει σκανδαλιές και θα γελάσουν αποκλειστικά οι φίλοι του, όσο θα μαθαίνουν καινούρια στοιχεία για τη ζωή στον πλανήτη και τη φύση.

Με διδακτική γαλλική πλάκα και απολυτήριο πάνω από τη βάση, η γαλλική ταινία που έκανε εντατικά ελληνικών για να μεταγλωττιστεί βλέπεται αποκλειστικά στο διάλειμμα ανάμεσα από σχολείο και φροντιστήρια.

ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ανήμπορος να αντιδράσει στο αναπηρικό του καροτσάκι μετά το εγκεφαλικό, ο 80χρονος ήρωας την ημέρα των γενεθλίων του θα είναι παθητικός ακροατής του μέλλοντος του, που απαρτίζεται από προσδοκίες των κοντινών του ανθρώπων που ανέλαβαν να τον φροντίζουν.

Άνθρωποι, παραπεταμένα γερασμένα κουτάβια, με μέρισμα ευθυνών στην περιορισμένη αγάπη που δέχονται σήμερα, γίνονται οι αποδέκτες του τέλους σαν να έχει ήδη επέλθει. Όπως η ασυμβίβαστη επιβολή μιας παραμερισμένης ευθύνης ανακατεύει το βόθρο στα θεμέλια των ευθυνών, έτσι και αυτή η επιβεβλημένη αξιοπρέπεια, εκθέτει το χρονικό εύρος των ζωών των άλλων υπό το πρίσμα των ορίων των ευθυνών τους. Η θεατρική κοψιά, αυτής της αξιοπρέπειας, προσφέρει ανάσες στις ερμηνείες, περιορισμό στην κινηματογραφική αφήγηση και σίγουρα περιέργεια για το επόμενο βήμα του σκηνοθέτη.

ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΤΗΣ ΑΧΕΝΤ

Φυλακισμένη Παλαιστίνια 16χρονη φοιτήτρια διαδηλώτρια εμπνέει σαραντάρη Ισραηλινό σκηνοθέτη που ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο χωριό για να παρουσιάσει την ταινία του. Για τους Παλαιστινίους, αυτό το κορίτσι είναι ηρωίδα ενώ για τους Ισραηλινούς ένα άτομο που θα έπρεπε να την πυροβολήσουν στο γόνατο.

Δύο πένθη: η οικογενειακή απώλεια του καλλιτέχνη και ο θάνατος στη γωνία των ονείρων της ζωής με υποβοηθούμενη μηχανική υποστήριξη. Μια τσιμπιά περισσότερο χάος, κάνει το γόνατο της Αχεντ να τρικλίζει περισσότερο από την ελαφρά αστάθεια που θα έκανε το δράμα της πιο εγκάρδιο. Είναι ωραίο όμως που ο δημιουργός επέλεξε με ραγισμένα γόνατα να μην πάει από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο της αφήγησης.