Παρά τη σταθεροποίηση της οικονομίας, η καθημερινότητα των Ελλήνων εργαζομένων αποδεικνύει πως η έννοια του «αξιοπρεπούς μισθού» είναι περισσότερο ψευδαίσθηση παρά πραγματικότητα. Το καθαρό εισόδημα δεν αρκεί ούτε για μια ζωή με ασφάλεια, ούτε για τη δημιουργία προοπτικής, καθώς τα έξοδα «καταπίνουν» κάθε ευρώ που απομένει στο τέλος του μήνα.

Ένας εργαζόμενος με μεικτό μισθό 1.500 ευρώ –ποσό που θεωρείται ικανοποιητικό για τα ελληνικά δεδομένα– καταλήγει να λαμβάνει μόλις 1.140 ευρώ καθαρά, αφού οι φόροι και οι εισφορές αφαιρούν σχεδόν το ένα τρίτο του εισοδήματός του. Από αυτά, όταν προστεθούν τα βασικά έξοδα διαβίωσης, το αποτέλεσμα είναι αποκαρδιωτικό: τα μηνιαία έξοδα ξεπερνούν τον καθαρό μισθό.

Συγκεκριμένα, ένα νοικοκυριό με εισόδημα 1.140 ευρώ χρειάζεται τουλάχιστον 1.380 ευρώ για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Το ενοίκιο απορροφά γύρω στα 650 ευρώ, οι λογαριασμοί φτάνουν τα 180 ευρώ, τα τρόφιμα κοστίζουν περίπου 200 ευρώ, τα καύσιμα γύρω στα 100 ευρώ, ενώ τα λοιπά καθημερινά έξοδα ανεβαίνουν στα 250 ευρώ. Το τελικό ισοζύγιο είναι αρνητικό, αφήνοντας τον εργαζόμενο να μετρά συνεχώς τι θα κόψει.

Η εικόνα αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά γενικό κανόνα. Η Ελλάδα παραμένει μία από τις χαμηλότερα αμειβόμενες χώρες της Ευρώπης, την ώρα που φορολογεί την εργασία σχεδόν όσο τα πλουσιότερα κράτη του Βορρά. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται μόλις στο 70% του μέσου όρου της Ε.Ε., με τη σύγκλιση να υπολογίζεται ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον 10 με 15 χρόνια.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: ο μέσος ετήσιος μεικτός μισθός στη χώρα ανέρχεται σε περίπου 18.000 ευρώ, την ώρα που στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει τα 38.000 ευρώ. Η «ψαλίδα» αυτή αντικατοπτρίζει τη βαθιά ανισότητα που βιώνει ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος, παρά τη συνεχή προσπάθεια να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι πολίτες ζητούν ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης: μείωση της φορολογίας, πτώση των τιμών στα βασικά αγαθά και πάταξη της φοροδιαφυγής.