- Η Υρώ Λούπη εκφράζει θυμό και αγανάκτηση για την αύξηση των γυναικοκτονιών, κακοποιήσεων και παιδοκτονιών, τονίζοντας την ανάγκη να αναγνωρίσουμε τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί άνθρωποι καθημερινά.
- Η ηθοποιός αναφέρεται στην παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα», η οποία περιλαμβάνει σκληρές σκηνές κακοποίησης και θεωρεί ότι είναι σημαντικό να δουν το έργο τα μεγαλύτερα παιδιά για να κατανοήσουν τα συναισθήματα του θύτη και του θύματος.
- Σημειώνει ότι η κακοποίηση είναι καθημερινό φαινόμενο, με παιδιά να κακοποιούνται από πολύ μικρή ηλικία, και ότι πολλές φορές οι οικογένειες δεν υποστηρίζουν τα θύματα, επιλέγοντας να πάρουν το μέρος των θυτών.
Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα», στην οποία πρωταγωνιστεί, η δημοφιλής ηθοποιός Υρώ Λούπη μίλησε στην εφημερίδα Οn Time και τη Σίσσυ Μενεγάτου και αποκάλυψε τα συναισθήματα που την κατακλύζουν βλέποντας τα κρούσματα κακοποιήσεων και παιδοκτονιών συνεχώς να αυξάνονται.
Οι γυναικοκτονίες έχουν αυξηθεί ανησυχητικά, όπως και οι κακοποιήσεις και οι παιδοκτονίες. Νιώθεις την οργή σου να ξεχειλίζει γι’ αυτό;
Νιώθω θυμό, οργή, αγανάκτηση, πληγώνομαι βαθιά ως γυναίκα και ως άνθρωπος με όλα αυτά που ακούω και βλέπω για οποιοδήποτε πλάσμα -γιατί είναι και τα ζώα- που θα βρεθεί σε αδυναμία και το οποίο προσπαθούν οι άλλοι να κατασπαράξουν. Εμένα στο δικό μου το μυαλό όλα αυτά είναι ένα πράγμα. Και πραγματικά, συμβαίνουν ακραία πράγματα στις μέρες μας. Λέμε ότι εξελισσόμαστε, επικοινωνούμε καλύτερα το 2024, πάμε για 2025, όμως αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο σκληρό, κάτι που πολλοί από εμάς δεν το ζουν.
Όμως, υπάρχουν άνθρωποι που όλο αυτό είναι η καθημερινότητά τους και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς είναι να μιλάμε ανοιχτά, να το φέρνουμε στο τραπέζι, να επικοινωνούμε με τα νέα παιδιά. Είναι μια σκληρή παράσταση για παιδιά άνω των δώδεκα ετών, γιατί υπάρχουν πολύ σκληρές σκηνές κακοποίησης μέσα στο έργο. Η Ερατώ και άλλες ηρωίδες του έργου κακοποιούνται πολύ βάναυσα από την πατριαρχία και σε ένα γενικότερο πλαίσιο από το φασισμό.
Γιατί το έργο είναι μια αλληγορία σε όλο αυτό. Θεωρώ ότι πρέπει να το δουν τα μεγαλύτερα παιδιά για να καταλάβουν τι συναισθήματα δημιουργούν, ποια είναι τα συναισθήματα και του θύτη και του θύματος. Κι έτσι πραγματικά να σκεφτούν τι δημιουργείται απ’ όλο αυτό τον αυταρχισμό και τη βία. Μιλώντας με ανθρώπους, με ψυχολόγους που βρίσκονται σε σχολεία και με φίλους ψυχιάτρους σε διάφορα ιδρύματα, μου λένε ότι αυτά αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και μάλιστα πολύ πιο μεγεθυμένο απ’ ό,τι νομίζουμε στην πραγματικότητα. Παιδάκια κακοποιούνται από την τρίτη δημοτικού και, όταν οι δάσκαλοι πάνε αυτές τις υποθέσεις στη Δικαιοσύνη, οι μανάδες οι ίδιες βγαίνουν και παίρνουν το μέρος του πατέρα!
