Ο Αντίνοος Αλμπάνης μίλησε ανοιχτά για τη πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του, όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο, αλλά και για τις επιλογές που έκανε τότε. Ως καλεσμένος στη διαδικτυακή εκπομπή «Rainbow Mermaids», ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη συνειδητή του απόφαση να μην αποκαλύψει στους γονείς του τη διάγνωση, εξηγώντας πως εκείνη τη στιγμή θεώρησε ότι έπρεπε να σηκώσει μόνος του το βάρος της κατάστασης.
Ο Αντίνοος Αλμπάνης εξήγησε πως δεν μίλησε στους γονείς του γιατί ήθελε να τους προστατεύσει από το άγχος και την ψυχολογική επιβάρυνση. Όπως είπε, εκείνη την περίοδο δεν ήταν σίγουρος αν η ενημέρωση θα τους βοηθούσε ή θα τους κατέβαλλε περισσότερο, κάτι που τον οδήγησε στην απόφαση να κρατήσει το θέμα για τον εαυτό του.
«Αυτές οι διαδρομές είναι κατεξοχήν μοναχικές. Μπορεί να έχεις γύρω σου πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά το περνάς μοναχικά. Εγώ επέλεξα να μην το πω στους γονείς μου. Ήταν μια επιλογή που έκανα τότε για λόγους που είχα τότε ανάγκη, να προστατεύσω εκείνους, εμένα, την οικογένεια, το σύνολο, δεν ξέρω», δήλωσε αρχικά ο Αντίνοος Αλμπάνης.
Παράλληλα, περιέγραψε πως η διαδρομή της θεραπείας δεν ήταν μόνο σωματικά δύσκολη, αλλά και ψυχικά εξαντλητική. Αναφέρθηκε στη διαδικασία των θεραπειών ως κάτι που πολλές φορές τον έφερνε σε εσωτερική σύγκρουση, καθώς έπρεπε να αποφασίσει αν θα ανταποκριθεί σε μια ακόμη δύσκολη ημέρα νοσηλείας ή αν θα αναζητήσει μια ανάσα από τον πόνο.
Αντίνοος Αλμπάνης: Ο θυμός και η πραγματικότητα της θεραπείας
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν τα λόγια του για τον θυμό που ένιωσε απέναντι στην ίδια τη διαδικασία της θεραπείας: «Η θεραπεία των ογκολογικών ασθενών πολλές φορές είναι πολύ πιο επίπονη από την ίδια την ασθένεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να πρέπει να ξυπνήσεις για να πας να κάνεις τη θεραπεία σου και να το παζαρεύεις αν θα πας. Να λες ότι δεν θες να πας, γιατί ξέρεις ότι αν πας, μετά θα γυρίσεις σπίτι και θα πονάς τόσο πολύ που δε θα μπορείς να ακουμπήσεις το κεφάλι στο μαξιλάρι. Εκεί σε πιάνει ένας θυμός γιατί, ενώ έχουμε καταφέρει τόσο σπουδαία πράγματα ως ανθρωπότητα, οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται ακόμα σε τέτοιο βαθμό για να γίνουν καλά. Αυτό με θύμωνε, το ότι έμπαινα στη διαδικασία να διαπραγματευτώ αν θα κάνω το βήμα να πάω να θεραπευτώ», σημείωσε.
Ο ηθοποιός στάθηκε και στο γεγονός ότι, παρότι είχε μιλήσει δημόσια μόνο μία φορά για την περιπέτειά του, το θέμα επανερχόταν συχνά λόγω δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Όπως είπε, δεν αρνήθηκε ποτέ να απαντήσει, καθώς θεωρεί σημαντικό να μιλά κανείς ανοιχτά για την ανθρώπινη ευαλωτότητα: «Επειδή η δυστυχία και ο πόνος είναι φωτογενείς, ήταν ένα θέμα το οποίο επανερχόταν ξανά και ξανά. Ο λόγος για τον οποίο εγώ δεν έχω αρνηθεί ποτέ σε δημοσιογράφο να απαντήσω γι’ αυτό, είναι γιατί η ανθρώπινη ευαλωτότητα, το πόσο πολύ ίδιοι είμαστε, όποιο επάγγελμα και να κάνουμε, μας βάζει λίγο στο ίδιο επίπεδο. Και το να καμωνόμαστε τους άτρωτους, τους πάρα πολύ δυνατούς, τους πάρα πολύ σπουδαίους, πάρα πολύ όμορφους και λαμπερούς, είναι ένα ψέμα. Και δεν έχουμε λόγο να λέμε ψέματα. Κι αν θέλουμε να έχουν και ένα νόημα αυτές οι συνεντεύξεις, ας λέμε και κάτι που να έχει κάποια ουσία».
