Ο πνευματικός της Ναταλίας Λιονάκη μίλησε στην εκπομπή, Super Κατερίνα για τη βοήθεια που δίνουν μαζί στην Τανζανία σε ανθρώπους που έχουν AIDS. Το έργο της μοναχής Φεβρωνίας είναι μεγάλο και για αυτό πήρε την απόφαση να φύγει από την Κένυα και να μετακομίσει στην Ιερά Μονή Οσίας Μακρίνας στην Νότια Τανζανία και να αλλάξει το όνομά της σε μοναχή Νεκταρία.
Όσα είπε ο πνευματικός της Ναταλίας Λιονάκη
«Μπήκαμε σε αυτή την κοινότητα και ενημερώσαμε για την επικινδυνότητα του AIDS. Είναι 250.000 άνθρωποι. Χρειαζόμαστε γιατρούς, ανθρώπους που θα έρθουν να βοηθήσουν για το ADIS αλλά και άλλα θέματα που έχουμε. Η Τανζανία έχει υποστεί μεγάλη δοκιμασία από το AIDS. Έχουν πεθάνει πάρα πολλοί άνθρωποι και έχουν μείνει πολλά ορφανά παιδιά», ανέφερε αρχικά επίσκοπος Μπουκόμπας και δυτικής Τανζανίας.
«Υπάρχει πολύ μεγάλη ευαισθησία για την εξωτερική ιεραποστολή. Πολλοί άνθρωποι συγκινούνται για αυτό το μεγάλο έργο. Ερχόμαστε εδώ στην πατρίδα για να πάρουμε δύναμη και να ξυπνήσουμε την ιεραποστολική συνείδηση τους νεοέλληνες για να μην ξεχνάμε τον οικουμενικό παγκόσμιο ρόλο που έχει αυτή η πατρίδα, αυτός ο πολιτισμός και αυτή η ορθοδοξία», συμπλήρωσε.
Το ξέσπασμα της μητέρας της
Η μητέρα της μίλησε στο Πρωινό του ΑΝΤ1, με τη δημοσιογράφο να την ενημερώσει για τις εξελίξεις, ωστόσο, η κυρία Τζένη Λιονάκη εδώ και πολύ καιρό είναι κάθετη στην απόφασή της να μην έχει κόρη, όπως και η κόρη της αναφέρει πως δεν έχει μάνα.
«Κρίμα έχασε τόσο ωραίο όνομα, Φεδρωνία. Τώρα για γέλια είμαστε η για κλάματα; Δεν με αφορά το θέμα. Νομίζεις ότι όλοι αυτοί που είναι με τους παπάδες είναι με τον Θεό; Εγώ απέδειξα ότι δεν είναι. Θες να πεις ότι εάν νηστεύεις, θα πει ότι είσαι και καλός χριστιανός; Ο Χριστός δεν έλεγε ούτε να πηγαίνω να φιλάω τις εικόνες, ούτε να νηστεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ, ούτε να φοράω μακριά, ούτε, ούτε, ούτε. Όλο ούτε είναι οι παπάδες», ανέφερε αρχικά.
Και ξέσπασε: «Μου είναι τελείως αδιάφορο το παιδί μου. Είναι κόρη μου αυτό; Αφού δεν έχει μάνα. Εγώ είμαι κατά σάρκαν μάνα. Έτσι δεν είπαν; Δηλαδή τη γέννησα, την παράτησα, μεγάλωσε μόνη της. Την ζωή μου όλη την είχα αφιερώσει στο παιδί μου. Στη ζωή μου όσο μεγάλωνα αυτό το παιδί, δεν είχα πρόγραμμα για εμένα. Το πρόγραμμά μου ήταν το πρόγραμμα του παιδιού μου. Τι θα φάει, τι ώρα θα διαβάσει, τι ώρα θα κοιμηθεί, τι ώρα θα κάνει μπάνιο, πώς θα την σπουδάσω. Δεν είχα άλλο πρόγραμμα στη ζωή μου. Αρρώσταινα και εγώ δεν πήγαινα στο γιατρό. Δεν είχα χρόνο να πάω στον γιατρό. Έπρεπε τον χρόνο μου και αυτόν τον λίγο να τον δίνω στο παιδί μου. Οι αχαριστία στο μεγαλείο της. Ε το πήρα απόφαση. Αφού δεν έχει αυτή μάνα, έχω εγώ κόρη; Γιατί να πονάω; Τα έχω βάλει όλα σε ένα συρτάρι και τα έχω κλείσει. Δεν αξίζει τον κόπο».
